Ρωμαίος και Ιουλιέτα

Η πρώτη φορά που βλέπεις κάποιον απέναντί σου και όλα γύρω σωπαίνουν.

Ποια είν’ αυτή που ’πέρασε, κ’ επλούτιζε το χέριτου νέου οπού την κρατεί, εκεί;ΥΠΗΡΕΤΗΣΔεν την γνωρίζω.ΡΩΜΑΙΟΣΩ! εις την λάμψιν της κοντά θαμπόνουν αι λαμπάδες!Μου φαίνεται ’ς το μάγουλον της Νύκτας κρεμασμένη,ωσάν διαμάντι λαμπερόν στ’ αυτί ενός Αράπη!Τόσον πλουσία ευμορφιά δι’ άνθρωπον δεν είναι,τόσον ωραίον θησαυρόν η γη δεν τον αξίζει!Πώς ξεχωρίζεται αυτή απ’ ταις συντρόφισσαίς της,’σαν περιστέρα κάτασπρη ’ς τα μαυροπούλια μέσα!

Όταν κάποιος που αγαπάς μοιάζει ξαφνικά να είναι δύο άνθρωποι μαζί.

Καρδιά φιδιού που μ’ έκρυπταν τα άνθη της μορφής σου!Τέτοια χιλιόκαλλη σπηλειά να κρύπτη τέτοιον δράκον!Ω δαίμον’ αγγελόμορφε, ω τύραννε ωραίε,ω κόρακα, που με πτερά περιστεριού πετούσες·αρνί με λύκου λύσσιασμα, ουσία σιχαμένημε παρουσίαν θεϊκήν εις όλα εναντίοςαπ’ ό,τι μου εφαίνεσο κι’ απ’ ό,τι εθαρρούσα!Ω κολασμένε άγιε, κι’ αχρείε τιμημένε!Ω φύσις, απ’ την κόλασιν τι ήθελες να πάρηςενός διαβόλου την ψυχήν, να την μεταφυτεύσηςεις τέτοιον γλυκοαίματον χαριτωμένον κήπον;Πώς έτσι να χρυσοδεθή τέτοιον αισχρόν βιβλίον;Πώς η ψευτιά να κατοική τόσον λαμπρόν παλάτι;

Τι θα δεχόσουν αντί για έναν γάμο που δεν διάλεξες;

Παρά ποτέ να ’πανδρευθώ τον Πάρην, πρόσταξέ μεαπό αυτήν να κρημνισθώ την κορυφήν του πύργου·ή στων κλεφτών να πλανηθώ τα μονοπάτια ’πέ μου·ή πρόσταξέ με να χωθώ όπου φωληάζουν φίδια·μαζή μ’ αρκούδαις δέσε με ‘ς την ίδιαν αλυσίδα,ή κλείσε με μεσάνυκτα ’ς ένα κιβούρι μέσα,γεμάτον κόκκαλα νεκρών που τρίζουν και κτυπιούνται,γεμάτον σκέλεθρα χλωμά κι’ ολόγυμνα κρανία·ή πρόσταξέ με να χωθώ εις ανοιγμένον μνήμα,και τύλιξέ με στου νεκρού το σάβανον· ειπέ μουπράγμα, που τρόμος μ’ έπιανε και να τ’ ακούσω μόνον,κι’ αμέσως χωρίς δισταγμόν ή φόβον θα το κάμω,να μείνω ακηλίδωτη γυναίκα του ανδρός μου.