Romeo and Juliet
William Shakespeare (1564–1616), 1597
Ατμόσφαιρα: πάθος, θλίψη και λαχτάρα. Μιλά για την αγάπη και την ελευθερία.
Σελίδες από το βιβλίο
Hood my unmann’d blood, bating in my cheeks,With thy black mantle; till strange love, grown bold,Think true love acted simple modesty.Come, night; come, Romeo; come, thou day in night;For thou wilt lie upon the wings of nightWhiter than new snow on a raven’s back.Come, gentle night, come, loving, black-brow’d night,Give me my Romeo; and, when he shall die,Take him and cut him out in little stars,And he will make the face of heaven so fineThat all the world will be in love with nightAnd pay no worship to the garish sun. O, she doth teach the torches to burn bright!It seems she hangs upon the cheek of nightLike a rich jewel in an Ethiope’s ear;Beauty too rich for use, for earth too dear!So shows a snowy dove trooping with crows,As yonder lady o’er her fellows shows.The measure done, I’ll watch her place of stand,And, touching hers, make blessed my rude hand.Did my heart love till now? forswear it, sight!For I ne’er saw true beauty till this night. Two of the fairest stars in all the heaven,Having some business, do entreat her eyesTo twinkle in their spheres till they return.What if her eyes were there, they in her head?The brightness of her cheek would shame those stars,As daylight doth a lamp; her eyes in heavenWould through the airy region stream so brightThat birds would sing and think it were not night.See, how she leans her cheek upon her hand!O, that I were a glove upon that hand,That I might touch that cheek! Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Περισσότερα βιβλία — William Shakespeare
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Πώς είναι το «Romeo and Juliet»;
- Ατμόσφαιρα: πάθος, θλίψη και λαχτάρα. Μιλά για την αγάπη και την ελευθερία.
- Τι να διαβάσω μετά το «Romeo and Juliet»;
- Αν σου άρεσε το «Romeo and Juliet», δοκίμασε «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» (Ουίλλιαμ Σαίξπηρ), «Sonnets from the Portuguese» (Elizabeth Barrett Browning) και «Ερωτόκριτος» (Βιτσέντζος Κορνάρος).
Μια γεύση από τη ροή
Η πρώτη φορά που βλέπεις κάποιον απέναντί σου και όλα γύρω σωπαίνουν.
Ποια είν’ αυτή που ’πέρασε, κ’ επλούτιζε το χέρι του νέου οπού την κρατεί, εκεί; ΥΠΗΡΕΤΗΣ Δεν την γνωρίζω. ΡΩΜΑΙΟΣ Ω! εις την λάμψιν της κοντά θαμπόνουν αι λαμπάδες! Μου φαίνεται ’ς το μάγουλον της Νύκτας κρεμασμένη, ωσάν διαμάντι λαμπερόν στ’ αυτί ενός Αράπη! Τόσον πλουσία ευμορφιά δι’ άνθρωπον δεν είναι, τόσον ωραίον θησαυρόν η γη δεν τον αξίζει! Πώς ξεχωρίζεται αυτή απ’ ταις συντρόφισσαίς της, ’σαν περιστέρα κάτασπρη ’ς τα μαυροπούλια μέσα!
Ρωμαίος και Ιουλιέτα · Ουίλλιαμ Σαίξπηρ
Τι κοστίζει να προσφέρεις σε κάποιον τις στάχτες της θλίψης σου
I lift my heavy heart up solemnly, As once Electra her sepulchral urn, And, looking in thine eyes, I overturn The ashes at thy feet. Behold and see What a great heap of grief lay hid in me, And how the red wild sparkles dimly burn Through the ashen greyness. If thy foot in scorn Could tread them out to darkness utterly, It might be well perhaps. But if instead Thou wait beside me for the wind to blow The grey dust up—those laurels on thine head, O my Beloved, will not shield thee so, That none of all the fires shall scorch and shred The hair beneath. Stand further off then! Go.
Sonnets from the Portuguese · Elizabeth Barrett Browning
Γιατί η αλήθεια πονά πιο πολύ όταν έρχεται από κοντινό σου άνθρωπο;
"Πολλά μεγάλον άδικο μας ήκαμεν η Φύση, και την αλήθεια ο άνθρωπος δε θέ’ να τη γρικήσει. Όλοι αγαπούν τα ψόματα να λεν, να μας γελούσι, και την αλήθεια ουδέ κιανείς δε θέ’ να την ακούσει. Κι αν έχουν φίλους κ’ εδικούς, να τους καταδικάσουν, τα λόγια τως σαν άνεμον αφήνου’ να περάσουν. Το φίλον κάνουσιν οχθρόν, τον εδικό έχουν ξένον, σαν τως μιλήσουν το πρεπόν εις πράμα κομπωμένον. Μα κείνος, οπού δεν πονεί, αφήνει να περάσει το σφάλμα, κι ουδέ βούλεται να το καταδικάσει· παινά το κι ομορφίζει το, και πίβουλα κομπώνει, το ψόμα δείχνει απαρθινό, και την αλήθεια χώνει.
Ερωτόκριτος · Βιτσέντζος Κορνάρος
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή