Βιβλία σαν το «Ερωτόκριτος»

Ήλιε, χρυσέ μου θάνατε ! τόσο ώμορφο ποτέ μουδεν σ’ εφαντάστηκα, ποτέ! Λάφυρο του πολέμουτου χάους με τη θεία βουλή, δείχνεις τη νίκη εκείνηςκαι στη λαχτάρα της ζωής ζωή απ’ το φως σου δίνειςκαι μέσ’ από τη λάμψι σου σκορπάς το χρώμα. Τώδατο χρώμα που ελαχτάριζα. Του κήπου όλα τα ρόδα,ωραία τα ρόδα κι’ ώμορφα κι’ οι κρίνοι ωραίοι, ωραίοικ’ η χλόη ωραία και το νερό που μέσ’ τ’ αυλάκι ρέει,ωραία κ’ η γη κι’ ο ουρανός και τα βουνά κ’ οι κάμποι,μα απ’ όλα πειο ώμορφος εσύ ! Το πρόσωπό σου λάμπειτόσο, που μάτια δεν βαστούν να το κυττάζουν!...

Λεν ο κόσμος, η αγάπηέχει βάσανα πολλά·εγώ λέγω πως σε τούτοδε στοχάζονται καλά.Νύχτα ημέρα να παθαίνω,μια στιγμή τ’ αλησμονώ,μότι να καλαντικρύσωτα ματάκια που πονώ.Πάρτε, όσα κι αν θελήστε,δάκρυα, πάθια, στεναγμούς,ούτε έναν μην αφήστεοχ τους δάρτες και καϋμούς.

Ποια είν’ αυτή που ’πέρασε, κ’ επλούτιζε το χέριτου νέου οπού την κρατεί, εκεί;ΥΠΗΡΕΤΗΣΔεν την γνωρίζω.ΡΩΜΑΙΟΣΩ! εις την λάμψιν της κοντά θαμπόνουν αι λαμπάδες!Μου φαίνεται ’ς το μάγουλον της Νύκτας κρεμασμένη,ωσάν διαμάντι λαμπερόν στ’ αυτί ενός Αράπη!Τόσον πλουσία ευμορφιά δι’ άνθρωπον δεν είναι,τόσον ωραίον θησαυρόν η γη δεν τον αξίζει!Πώς ξεχωρίζεται αυτή απ’ ταις συντρόφισσαίς της,’σαν περιστέρα κάτασπρη ’ς τα μαυροπούλια μέσα!

«Σὺ ὁ τὰ πλάσματ’ ἀλλοιῶντὴν πλάσιν μεταπείθων,σὲ ἱκετεύω ὡς Θεὸν,τὸ στῆθος τοῦτο, ἐλεῶν,μετάβαλον εἰς λίθον.«Καὶ ἔστω μοι καταφυγὴὁ τελευταῖος ὕπνος,καὶ τῆς καρδίας ἡ σιγή·ἣ δὸς νὰ γίνω ἡ πηγὴἡ κλαίουσα ἀγρύπνως.

Hood my unmann’d blood, bating in my cheeks,With thy black mantle; till strange love, grown bold,Think true love acted simple modesty.Come, night; come, Romeo; come, thou day in night;For thou wilt lie upon the wings of nightWhiter than new snow on a raven’s back.Come, gentle night, come, loving, black-brow’d night,Give me my Romeo; and, when he shall die,Take him and cut him out in little stars,And he will make the face of heaven so fineThat all the world will be in love with nightAnd pay no worship to the garish sun.

Το φεγγάρι είχε σηκωθεί καμπόσο, κι ακούστηκε τ’ αηδόνι να ψάλλει την αρμονικότατη μελωδία του. Αθέλητα την αφοκραστήκαν κι οι δυο τους με συγκίνηση· πόσο ήταν γλυκιά· απλή πρώτα πρώτα και λίγο λίγο ψιλότερη και στολισμένη· συργουλιστά υμνούσε τ’ ανοιξιάτικο τραγούδι του την ανάσταση της φύσης, τον πόθο που εφώλιαζε σ’ όλα τα πλάσματα, την επιθυμιά της δημιουργίας· κι ετρίλιζε κι εγουργουλούσε κι επαραπονιότουν· και οι αχοί που ανάδινε το μικρό λαρύγγι τούς εσάλευαν τα σπλάχνα, τούς έκαναν να λησμονούν το κορμί τους. Σε λίγο και τ’ άλλα πουλιά εβαλθήκαν να ψάλλουν· το χάραμα ερχότουν και οι αγαπημένοι εσηκωθήκαν να φύγουν.