Ερωτόκριτος
Βιτσέντζος Κορνάρος (1553–1613), 1713
A Cretan romance in verse about love tested by family power, public honor, separation and courage. The verse moves with warm passion and longing, lyrical and dramatic, carrying adventure through separation and honor.
Feels like passion, longing and defiance. About love, adventure and freedom.
Who it’s for
You may enjoy this if you like love stories told in old narrative verse, where family power and public honor press on private feeling. The Cretan dialect and seventeenth-century phrasing can make the Greek demanding, so it rewards a reader ready to sit with unfamiliar words.
Why read it
Read it for a Cretan voice that turns courtship and honor into music: a local epic of love and courage, not a museum piece.
Pages from the book
Why is the truth hardest to hear from someone close?
"Πολλά μεγάλον άδικο μας ήκαμεν η Φύση,και την αλήθεια ο άνθρωπος δε θέ’ να τη γρικήσει.Όλοι αγαπούν τα ψόματα να λεν, να μας γελούσι,και την αλήθεια ουδέ κιανείς δε θέ’ να την ακούσει.Κι αν έχουν φίλους κ’ εδικούς, να τους καταδικάσουν,τα λόγια τως σαν άνεμον αφήνου’ να περάσουν.Το φίλον κάνουσιν οχθρόν, τον εδικό έχουν ξένον,σαν τως μιλήσουν το πρεπόν εις πράμα κομπωμένον.Μα κείνος, οπού δεν πονεί, αφήνει να περάσειτο σφάλμα, κι ουδέ βούλεται να το καταδικάσει·παινά το κι ομορφίζει το, και πίβουλα κομπώνει,το ψόμα δείχνει απαρθινό, και την αλήθεια χώνει. What if every sigh is the fire asking to be fed?
"Και τούτοι, οπού συχνιάζουσι σαν το νερό στη βρύση,δεν είν’ καλοί αναστεναμοί, ωσάν το θέλει η Φύση.Δεν είν’ τούτοι οι αναστεναμοί, Νένα, σαν είναι οι άλλοι,μα εγώ’χω μέσα στην καρδιάν καρβουνιστιά μεγάλη.Κι ο Έρωτας είν’ ο μάγερος, συμπαίνει και σπουδάζει,και τσι φτερούγες του συχνιά ανεβοκατεβάζει.Φυσά και ξάφτει τη φωτιάν, μην πάγει να του σβήσει,τη μαγεριάν ακάμωτη δε θέ’ να την αφήσει.Κείνος ο αέρας των φτερών, που ξάφτει το καμίνι,κάνει τον αναστεναμόν, π’ έτσι συχνιά με κρίνει,και δεν ευρίσκει ανάπαψιν στο στήθος η καρδιά μου,μα πάντα μ’ αναστεναμόν έρχεται η αναπνιά μου.Κι α’ λάχει ξύλον ή κλαδί, όντεν αναστενάζω,βγαίνει έτοια φλόγα και καημός, που καίγω τα, λογιάζω. When too much is held inside, even a few words will not come.
178 §Ωσά λαήνι οπού γενεί πολλά πλατύ στον πάτο,κ’ εις το λαιμόν πολλά στενό, κ’ είναι νερό γεμάτο,κι όποιος θελήσει και βαλθεί όξω νερό να χύσει,και το λαήνι με τη βιάν προς χάμαι να γυρίσει,μέσα κρατίζει το νερό, κι απόξω δεν το βγάνει,κι όσον το γέρνει, τόσον πλιά μόνον τον κόπον χάνει―εδέτσι εμοιάσασι κι αυτοί, κ’ ήτον γεμάτοι Πάθη,η αποκοτιά τως να τα π[ουν], ως εσιμώσα’, εχάθη.Και θέλοντας να πουν πολλά, τα λίγα δεν μπορούσι,το στόμα τως εσώπαινε, με την καρδιά μιλούσι. Βιτσέντζος Κορνάρος.The poem is written in the Cretan dialect and draws on the Italian romance Paris e Vienna, reshaped into a distinctly local world.
Books that feel like this
Where to get it
Some of these links earn us a small commission, at no cost to you. It keeps BookFeed free.
Questions readers ask
- Is Ερωτόκριτος for me?
- You may enjoy this if you like love stories told in old narrative verse, where family power and public honor press on private feeling. The Cretan dialect and seventeenth-century phrasing can make the Greek demanding, so it rewards a reader ready to sit with unfamiliar words.
- What is Ερωτόκριτος like?
- The verse moves with warm passion and longing, lyrical and dramatic, carrying adventure through separation and honor. Feels like passion, longing and defiance. About love, adventure and freedom.
- What should I read after Ερωτόκριτος?
- If you liked Ερωτόκριτος, try Ο Βασιλιάς Ανήλιαγος (Ιωάννης Πολέμης), Ερωτικά (Γιάνης Βηλαράς) and Ρωμαίος και Ιουλιέτα (Ουίλλιαμ Σαίξπηρ).
A taste of the feed
A man seeing the sun for the first time, and calling it his death.
Ήλιε, χρυσέ μου θάνατε ! τόσο ώμορφο ποτέ μου δεν σ’ εφαντάστηκα, ποτέ! Λάφυρο του πολέμου του χάους με τη θεία βουλή, δείχνεις τη νίκη εκείνης και στη λαχτάρα της ζωής ζωή απ’ το φως σου δίνεις και μέσ’ από τη λάμψι σου σκορπάς το χρώμα. Τώδα το χρώμα που ελαχτάριζα. Του κήπου όλα τα ρόδα, ωραία τα ρόδα κι’ ώμορφα κι’ οι κρίνοι ωραίοι, ωραίοι κ’ η χλόη ωραία και το νερό που μέσ’ τ’ αυλάκι ρέει, ωραία κ’ η γη κι’ ο ουρανός και τα βουνά κ’ οι κάμποι, μα απ’ όλα πειο ώμορφος εσύ ! Το πρόσωπό σου λάμπει τόσο, που μάτια δεν βαστούν να το κυττάζουν!...
Ο Βασιλιάς Ανήλιαγος · Ιωάννης Πολέμης
The world calls love a great suffering. He takes out a scale and proves otherwise.
Λεν ο κόσμος, η αγάπη έχει βάσανα πολλά· εγώ λέγω πως σε τούτο δε στοχάζονται καλά. Νύχτα ημέρα να παθαίνω, μια στιγμή τ’ αλησμονώ, μότι να καλαντικρύσω τα ματάκια που πονώ. Πάρτε, όσα κι αν θελήστε, δάκρυα, πάθια, στεναγμούς, ούτε έναν μην αφήστε οχ τους δάρτες και καϋμούς.
Ερωτικά · Γιάνης Βηλαράς
The first time you see someone across a room and everything else goes quiet.
Ποια είν’ αυτή που ’πέρασε, κ’ επλούτιζε το χέρι του νέου οπού την κρατεί, εκεί; ΥΠΗΡΕΤΗΣ Δεν την γνωρίζω. ΡΩΜΑΙΟΣ Ω! εις την λάμψιν της κοντά θαμπόνουν αι λαμπάδες! Μου φαίνεται ’ς το μάγουλον της Νύκτας κρεμασμένη, ωσάν διαμάντι λαμπερόν στ’ αυτί ενός Αράπη! Τόσον πλουσία ευμορφιά δι’ άνθρωπον δεν είναι, τόσον ωραίον θησαυρόν η γη δεν τον αξίζει! Πώς ξεχωρίζεται αυτή απ’ ταις συντρόφισσαίς της, ’σαν περιστέρα κάτασπρη ’ς τα μαυροπούλια μέσα!
Ρωμαίος και Ιουλιέτα · Ουίλλιαμ Σαίξπηρ
Read pages from books like this, one at a time
Keep reading in the feed