Βιβλία σαν το «Φωτεινός»

Δὲν εἶμαι ἕνας σοβαρὸς ἄνθρωπος· ἡ γνώμη μου θὰ ἔπρεπε νὰ μὴν εἶναι ὑπολογήσιμη ἀπὸ τοὺς συνανθρώπους μου, ὁ βίος μου θὰ ὤφειλε νὰ περνάει ἀπαρατήρητος παρ’ ὅλες τὶς προκλητικές, ἀνούσιες, φωνές του, νὰ μὴ σηκώνει τὴν περιέργεια πίσω του σὰν σκόνη. Εἶμαι ἕνα ζῶο χωρὶς ἀξιοπρέπεια. Οἱ ἀγάπες μου εἶναι φτηνές. Τρέφω ἕνα σπασμωδικὸ ἔρωτα γιὰ τὴν ὕπαρξή μου, γιὰ τούτη τὴν ὑπόθεση ποὺ δὲν ἐξοφλεῖται σὲ μιὰ μέρα μέσα· μήτε σ’ ἕνα μῆνα, μήτε σὲ χρόνο, καὶ μᾶς ἀκολουθεῖ πρὸς τὸ ἄπειρο μὲ τὸ περιττό βάρος της.

Εἴμαστε κάτι ξεχαρβαλωμένεςκιθάρες. Ὁ ἄνεμος, ὅταν περνάει,στίχους, ἤχους παράφωνους ξυπνάειστὶς χορδὲς ποὺ κρέμονται σὰν καδένες.Εἴμαστε κάτι ἀπίστευτες ἀντέννες.Ὑψώνονται σὰ δάχτυλα στὰ χάη,στὴν κορυφή τους τἄπειρο ἀντηχάει,μὰ γρήγορα θὰ πέσουνε σπασμένες.Εἴμαστε κάτι διάχυτες αἰσθήσεις,χωρὶς ἐλπίδα νὰ συγκεντρωθοῦμε.Στὰ νεῦρα μας μπερδεύεται ὅλη ἡ φύσις.Στὸ σῶμα, στὴν ἐνθύμηση πονοῦμε.Μᾶς διώχνουνε τὰ πράγματα, κ’ ἡ ποίησιςεἶναι τὸ καταφύγιο ποὺ φθονοῦμε.

Στὸ πάρκο τὸ παλιό, τὸ κρύο καὶ τ’αδειανό,ξάφνω, τὰ σχήματα περᾶσαν των δυονών.Τὰ χείλια ἔχουν λυτά, τὰ μάτια ἔχουν σβηστάκαὶ μόλις ποὺ τ’ακούς τὰ λόγια τους σωστά.Στὸ πάρκο τὸ παλιό, τὸ κρύο καὶ τ’αδειανό,δυὸ φαντάσματα ἔφεραν πίσω τὸν καιρό.-Τὴ θυμᾶσαι τὴν μέθη μας την περασμένη;-Κι ἂν τὴ θυμᾶμαι ἢ ὄχι, τί σημαίνει;-Τὸ καρδιοχτύπι της γιὰ μὲ πάντα ἡ καρδιά σου τό ’χει;Στ’όνειρο τὴν ψυχή μου ἀκόμα τηνε βλέπεις;— Ὄχι

Τοῦ μυστήριου ἀνασήκωσε τὴν πέτραΚαὶ μὴ σκιαχτῇς τὸ δάγκωμα τοῦ ἀστρίτα·Τὴν ἀλήθεια ἀκατάπαυστα ἀναζήταΚαὶ ἰδὲς ἂν εἶναι, ὡς λέν, ψυχοπονέτρα.Μία μία τὲς σαγιττιὲς τοῦ πόνου μέτραΚαὶ ἄγρυπνος τὲς πληγὲς ποῦ ἀνοίγουν κοίτα·Μηνύτρα φτάνει ἡ κάθε μιὰ σαγίτταἈπ’ τῆς ἄσπλαχνης Μοίρας τὴ φαρέτρα.Καὶ ἂ βρῇς ποῦ ὁ πόνος εἶναι ἡ μόνη ἀλήθεια,Τότες ἀπ’ τ’ ἀντριωμένα σου τὰ στήθιαΓδύσου τὴν ταπεινότη τῆς ὀρφάνιας·Στῆς Ὀμορφιᾶς, στῆς Δύναμης τὴ γλύκα,Μὲ ἀλαλητὸ χαρὰς καὶ περηφάνειαςΓίνε Θεός σου καὶ τὴ Μοῖρα νίκα.

Ο Στέφανος θυμάται τώρα πως έπειτα ήρθε το φθινόπωρο· ένα ήμερο φθινόπωρο με μέρες στη σειρά ασυννέφιαστες, χλιαρές και απάνεμες. Οι λόφοι άπλωναν βιολέτινοι με τ’ ανθισμένα ρείκια στις πλαγιές, πέρα οι γιαλοί αλλού μενεξεδένιοι αλλού τριανταφυλλοί, οι βράχοι σε σχήματα που άλλαζαν παράξενα κάθε στιγμή κρεμιόνταν σαν ανάεροι στα νερά, οι αμμουδιές χρυσοφεγγίζαν κάτω σαν παρδαλά πανιά απλωμένα στο ακρογιάλι. Ένα φως απαλό και διάφανο, που έμοιαζε σα να ήταν καθρέφτισμα κατιτίς άυλου, έτρεμε στον αέρα και στη γη.

Εἶπες ˚ «Θὰ πάγω σ’ ἄλλη γῆ, θὰ πάγω σ’ ἄλλη θάλασσα.Μιὰ πόλις ἄλλη θὰ βρεθεῖ καλλίτερη ἀπ’ αὐτή.Κάθε προσπάθειά μου μιὰ καταδίκη εἶναι γραφτῆ ˚κ’ εἲν’ ἡ καρδιά μου -σὰν νεκρός- θαμένη.Ὁ νοῦς μου ὡς πότε μὲς στὸν μαρασμὸν αὐτὸν θὰ μένει.Ὅπου τὸ μάτι μου γυρίσω, ὅπου κι ἂν δῶἐρείπια μαῦρα τῆς ζωῆς μου βλέπω ἐδῶ,ποῦ τόσα χρόνια πέρασα καὶ ρήμαξα καὶ χάλασα.»Καινούργιους τόπους δὲν θὰ βρεῖς, δὲν θάβρεις ἄλλες θάλασσες.Ἡ πόλις θὰ σὲ ἀκολουθεῖ. Στοὺς δρόμους θὰ γυρνᾷςτοὺς ἴδιους. Καὶ στὲς γειτονιὲς τὲς ἴδιες θὰ γερνᾷς ˚καὶ μὲς στὰ ἴδια σπίτια αὐτὰ θ’ ἀσπρίζεις.Πάντα στὴν πόλι αὐτὴ θὰ φθάνεις. Γιὰ τὰ ἀλλοῦ -μὴ ἐλπίζεις-δὲν ἔχει πλοῖο γιὰ σέ, δὲν ἔχει ὁδό.