BookFeed Ελληνικά If Τὰ μαῦρα κούτσουρα stayed with you, these share its feel: longing, love and melancholy. Each comes with a real page, so you can tell in a minute.
About Τὰ μαῦρα κούτσουρα · Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης
Αλέξανδρος Ρίζος Ραγκαβής, 1850
Also freedom and melancholy. A 19th-century Greek poet moves between sea-tossed myth, mountain freedom-song and graveyard reckoning — poetry that still sounds improvised and alive.
«Σὺ ὁ τὰ πλάσματ’ ἀλλοιῶντὴν πλάσιν μεταπείθων,σὲ ἱκετεύω ὡς Θεὸν,τὸ στῆθος τοῦτο, ἐλεῶν,μετάβαλον εἰς λίθον.«Καὶ ἔστω μοι καταφυγὴὁ τελευταῖος ὕπνος,καὶ τῆς καρδίας ἡ σιγή·ἣ δὸς νὰ γίνω ἡ πηγὴἡ κλαίουσα ἀγρύπνως. Μαρία Πολυδούρη, 1993
Also melancholy and love. The lyric poems Polydouri never published in her lifetime — love, loss and presentiment, written by a young woman who knew she was dying.
Τι θλιβερό πράμμα ο Σταθμός,που μόλις νάχη φύγει το τραίνο.Ούτε στιγμή, μολίς που εδώστις ράγιες του βαριά σταματημένοκαι πηγαινοέρχονταν γοργά,ανίδεα γελώντας ταξειδιώτες.Κι’ όσοι που μείνανε κι’ αυτοίδεν έχουνε την όψη τους σαν τότες.Η άδεια θέση κ’ η σιωπήμεσ’ στο Σταθμό που τούφυγε το τραίνο.Κι’ αυτοί που μείνανε σκορπούνκ’ έχουν το βήμα το αποφασισμένοόσων τη μοίρα ακολουθούν. Ιωάννης Πολέμης, 1909
Also love and freedom. A prince raised in total darkness, a kingdom of night, and a love that can only exist before sunrise. A verse drama about daylight as both promise and danger.
Ήλιε, χρυσέ μου θάνατε ! τόσο ώμορφο ποτέ μουδεν σ’ εφαντάστηκα, ποτέ! Λάφυρο του πολέμουτου χάους με τη θεία βουλή, δείχνεις τη νίκη εκείνηςκαι στη λαχτάρα της ζωής ζωή απ’ το φως σου δίνειςκαι μέσ’ από τη λάμψι σου σκορπάς το χρώμα. Τώδατο χρώμα που ελαχτάριζα. Του κήπου όλα τα ρόδα,ωραία τα ρόδα κι’ ώμορφα κι’ οι κρίνοι ωραίοι, ωραίοικ’ η χλόη ωραία και το νερό που μέσ’ τ’ αυλάκι ρέει,ωραία κ’ η γη κι’ ο ουρανός και τα βουνά κ’ οι κάμποι,μα απ’ όλα πειο ώμορφος εσύ ! Το πρόσωπό σου λάμπειτόσο, που μάτια δεν βαστούν να το κυττάζουν!... Αργύρης Εφταλιώτης, 1900
Also love and longing. A Cretan girl is caught loving the wrong man. A village turns its gossip into a weapon, and an older story of blood and honour begins to breathe.
Δεν άργησε να ζυγώσει τα δάση της σύδεντρης εκείνης κοιλάδας. Κοντοστέκεται, ρίχνει περίγυρα σιγανή ματιά, και διαλέγει πηχτόκλαδη και πλατύσκιωτη καστανιά. Εκεί από κάτω καθίζει, και γεύεται τ’ απλοϊκό της φαγί. Άψε σβήσε το γιόμα της. Λες κι ήτανε πουλί και τσίμπησε μερικά ψίχουλα. Ξαναδένει στο μεσάλι ό,τι απόμεινε, και τηράει πάλε γύρω με μάτια σα νυσταγμένα, ορθάνοιχτα όμως και γαλήνη γεμάτα· θάλασσα σωστή, όσο θέλεις βαθιά, μα αυτή την ώρα ατάραγη κι ακυμάτιστη. Δε βλέπει ψυχή πουθενά! Της ήρθε όρεξη να πλαγιάσει απάνω σε μερικά, κιτρινόφυλλα που θάρρειες πρόλαβαν και πέσανε, να της δώσουνε στρώμα πιο ταιριαστό. Τα πιότερα φύλλα γλυκόπαιζαν ακόμα το ’να με τ’ άλλο απάνω στους κλώνους. Πλάγιασε η Ασήμω ανάστηθα και ξένοιαστα, και κοίταζε την ολοπράσινη στέγωσή της, αναγυρισμένα τα δυο της μπράτσα ζερβόδεξα, και τα δάχτυλα μπλεγμένα απάνω στην αναμαλλιασμένη κορφή της. Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, 1597
Also love and longing. Two teenagers from feuding houses fall in love, and every promise they make costs them a little more. Read Shakespeare as a poet of speed and rashness.
Ποια είν’ αυτή που ’πέρασε, κ’ επλούτιζε το χέριτου νέου οπού την κρατεί, εκεί;ΥΠΗΡΕΤΗΣΔεν την γνωρίζω.ΡΩΜΑΙΟΣΩ! εις την λάμψιν της κοντά θαμπόνουν αι λαμπάδες!Μου φαίνεται ’ς το μάγουλον της Νύκτας κρεμασμένη,ωσάν διαμάντι λαμπερόν στ’ αυτί ενός Αράπη!Τόσον πλουσία ευμορφιά δι’ άνθρωπον δεν είναι,τόσον ωραίον θησαυρόν η γη δεν τον αξίζει!Πώς ξεχωρίζεται αυτή απ’ ταις συντρόφισσαίς της,’σαν περιστέρα κάτασπρη ’ς τα μαυροπούλια μέσα! Κώστας Κρυστάλλης, 1890
Also longing and wonder. Songs and poems of the mountains, village life, homesickness and desire, alive with the sounds and landscapes of Epirus.
Γεράματα δὲν ἔχετε καὶ χάρο δὲ φοβᾶστε·τὰ μεσημέρια ἁπλώνετε τὸν ἴσκιο στὸ διαβάτη,στὸ ζευγολάτη, στὸ βοσκό, στοῦ κοπαδιοῦ τὸν πλῆθοΤὴν νύχτα ὁλόρθα κι ἄγρυπνα πίνετε καὶ ροφᾶτεδροσιὰ βουνίσια ἀχόρταγα καὶ τὸ ταχύ, ὅταν φέγγη,ἐσεῖς παλάτια γίνεστε στὸν κότσυφα, στ’ ἀηδόνι.Ἐσᾶς σᾶς τρέφουν κρύα νερά, τὰ χιόνια σᾶς πλαταίνουνμωρὲ βουνά, ψηλὰ βουνά, ψηλὰ καὶ δασωμένα,τώρα ποὺ ὁ Μάης σᾶς γιόμωσε μ’ ἀνθούς, μὲ χλόη, μὲ νιάτα,γιατί δὲν ξανανιώνετε κι ἐσεῖς τὸ γέρο ἐμένα,σάμπως καινούργια γένονται καὶ σάμπως ξανανιώνουντοῦτα τὰ χαμηλὰ κλαριὰ καὶ τὰ παλιὰ τὰ δέντρα,νὰ γίνω πάλι ὡς ἤμουν νιός, νὰ γίνω παλικάρι; Διονύσιος Σολωμός, 1859
Also melancholy and freedom. Songs, fragments and unfinished poems in which private grief, natural beauty and the struggle for freedom meet in startling images.
Κωνσταντίνος Θεοτόκης, 1914
Also love and longing. A Corfiot village where a dance, a handkerchief and a rumour can decide a woman's whole life. Theotokis writes rural Greece without a trace of gloss.
Γιάννης Ψυχάρης, 1907
Also love and melancholy. A Greek poet in Lausanne cannot stop rehearsing the love he ruined. A novel about memory, self-deception, and the many selves inside one person.
Λορέντζος Μαβίλης, 1915
Also longing and wonder. A poet-soldier's translations of love, death, and myth, rendered in Greek verse with a tenderness that feels remarkably modern.
Τέλλος Άγρας, 1939
Also melancholy and love. The Greek poet's versions of French symbolists — Verlaine, Laforgue, Samain — where dusk, rain and tired love are rendered into a Greek that aches.
Κωνσταντίνος Χρηστομάνος, 1911
Also melancholy and love. In turn-of-the-century Athens, desire and grief blur into landscapes, music and the changing seasons.
Read pages from books like this, one at a time
BookFeed is a feed of real passages from real books. It learns what moves you and finds your next book.
Open BookFeedFree, no sign-up.