Από τον Προμηθέα Λυόμενο
Πέρσι Σέλλεϋ, 1820
Shelley's verse drama of the Titan who stole fire and refused to kneel. Tyranny, endurance and the earth itself speaking back. A defiant, lyrical verse drama that moves slowly but with mounting awe and dread, letting tyranny and the earth itself speak back.
Feels like defiance, awe and dread. About power, society and time.
Who it’s for
You may like it if you enjoy choral, argumentative verse drama and myths reworked into a struggle against unjust power. The Greek is Mavilis's 1915 translation, with polytonic spelling and archaic diction that can make the lines slow to read.
Why read it
It offers a concentrated dose of Shelley's radical imagination: a myth of endurance and refusal, where poetry itself becomes an act of resistance.
Pages from the book
He dares the tyrant to empty every wound and plague on him at once.
Πονηρέ, σ’ ἀψηφῶ! μ’ ἤσυχο νοῦ προσηλωμένοςσὲ προκαλῶ γιὰ τὸ κακό μου, ὅ,τι μπορεῖς, νὰ πράξῃς·τύραννε ἀχρεῖε καὶ στῶν θεῶν καὶ τῶν θνητῶν τὸ γένος,μόνη μιὰν ὕπαρξη ποτὲ δὲ μέλλεις νὰ ὑποτάξῃς.Τὲς πληγές σου λοιπὸν ἄδειασ’ ἐπάνω μου βροχή,ἀνάκουστες ἀρρώστιες, ξεφρενιάστρα ταραχή,καὶ κάμε νὰ μὲ κατατρῶν μ’ ἀδιάκοπη ἀλλαγὴπότε στιὰ πότε πάχνη, καὶ ἡ δική σου ἂς γίνῃ ὀργὴἀστροπελέκι, ἀψὺ χαλάζι κ’ Ἐριννύων ἀσκέριαποῦ νὰ περνοῦν λαβόνοντάς με ἐπάνω στ’ ἀγριοκαίρια. His last weapon isn't a sword; it's a curse meant to burn like molten gold.
Μὰ ὦ ἐσύ, ποῦ ’σαι ὁ Θεὸς καὶ ὁ Κύριος, ποῦ γεμίζειςμὲ τὴν ψυχή σου τὸν πικρὸ κόσμο καὶ σὲ τρομάρακαὶ σὲ λατρεία γήϊνα καὶ οὐράνια, ὅλα γονατίζεις,ὦ ἐχτρέ, π’ ὅλα νικᾷς, Ἐσύ, νἄχῃς μου τὴν κατάρα.Στὰ νύχια, αὐτὴ ἡ κατάρα ἑνὸς ποῦ πάσχει, ἂς σὲ κρατῇσὰν ἄϋπνος ἔλεγχος ἐσένα τὸ βασανιστή,ὣς ποῦ νὰ γένῃ τ’ Ἄπειρό σου γύρω σου φριχτὸἐντύμα ἀπὸ φαρμακωμένο ψυχομαχητό,καὶ ἡ Παντοδυναμία σου, στέμμα καημοῦ, νὰ ζώνῃσὰ φλογιστὸ χρυσάφι τὸ μυαλό σου ποῦ θὰ λυόνῃ. A single cry, and a sailor dies of fright on a mad sea.
Στὰ Ἰνδικὰ κύματα δὲ φέραμε προτοῦποτέ μας τὸν ἀχὸ παρόμοιου φωνατοῦ.Στὸ πέλαο, π’ οὔρλιαζε, ἀπ’ τὸν ὕπνο του ἐτινάχτηκαὶ μ’ ἀγωνία ἀπὸ τὸ κατάστρωμα ἐπετάχτηἕνας ποδότης, ποῦ ἀφογκράστη· ἔσκουξε «ἀλλοί!»καὶ τρελλὸς πέθανε σὲ θάλασσα τρελλή. Πέρσι Σέλλεϋ.Shelley never saw Prometheus Unbound staged; he called it a poem of the mind. Its Greek translation by the Ionian poet Lorentzos Mavilis appeared posthumously in 1915.
Books that feel like this
Where to get it
Some of these links earn us a small commission, at no cost to you. It keeps BookFeed free.
Questions readers ask
- Is Από τον Προμηθέα Λυόμενο for me?
- You may like it if you enjoy choral, argumentative verse drama and myths reworked into a struggle against unjust power. The Greek is Mavilis's 1915 translation, with polytonic spelling and archaic diction that can make the lines slow to read.
- What is Από τον Προμηθέα Λυόμενο like?
- A defiant, lyrical verse drama that moves slowly but with mounting awe and dread, letting tyranny and the earth itself speak back. Feels like defiance, awe and dread. About power, society and time.
- What should I read after Από τον Προμηθέα Λυόμενο?
- If you liked Από τον Προμηθέα Λυόμενο, try Ποίηση (Άγγελος Σικελιανός), Η φλογέρα του Βασιλιά (Κωστής Παλαμάς) and Τετράδιον Ε' (Αριστοτέλης Βαλαωρίτης).
A taste of the feed
A country bends its whole self over a single coffin.
Σ’ αυτό το φέρετρο ακουμπά η Ελλάδα! Ένας λαός, σηκώνοντας τα μάτια του τη βλέπει... κι ακέριος φλέγεται ως με τ’ άδυτο ο Ναός, κι από ψηλά νεφέλη Δόξας τονε σκέπει. πρώτη φορά. Τι πάνωθέ μας, όπου ο άρρητος παλμός της αιωνιότητας, αστράφτει αυτήν την ώρα Ορφέας, Ηράκλειτος, Αισχύλος, Σολωμός την άγια δέχονται ψυχή την τροπαιοφόρα, που αφού το έργο της θεμέλιωσε βαθιά στη γην αυτήν με μιαν ισόθεη Σκέψη, τον τρισμακάριο τώρα πάει ψηλά τον Ίακχο με τους αθάνατους θεούς για να χορέψει.
Ποίηση · Άγγελος Σικελιανός
A crowd so mixed that the poem painting it begins to lose their faces.
Διαβαίνουν οι παραταγές και το καθένα αλλάγιγι, τα πανωκλίβανα ριχτά κι οι αμαρτωσιές αστράφτουν. Κι οι στρατιώτες οι Έλληνες ολούθε καλεσμένοι, από του Ταιναίρου τα σπ΄ληλια ως τα λαγκάδια του Αίμου, Σε τι όνομα ν΄ακούν; και ποιοι; πώς να τους ξεχωρίσω; Και βιαστικοί και ανάκατοι και η ζωγραφιά τους βγαίνει κι εδώ θαμπή, αλαργεύει, αποζητά να ξαναμπεί στη νύχτα.
Η φλογέρα του Βασιλιά · Κωστής Παλαμάς
A ruler sleeps wrapped in the skin of a lion; the city holds its breath.
Ἐπέσανε τὰ Γιάννενα, σιγὰ νὰ κοιμηθοῦνε, ἐσβήσανε τὰ φῶτα τους, ἐκλείσανε τὰ μάτια. Ἡ μάννα σφίγγει τὸ παιδὶ βαθιὰ στὴν ἀγκαλιά της, γιατὶ εἶναι χρόνοι δίσεκτοι καὶ τρέμει μὴν τὸ χάσει. Τραγούδι δὲν ἀκούγεται, ψυχὴ δὲν ἀνασαίνει. Ὁ ὕπνος εἶναι θάνατος καὶ μνῆμα τὸ κρεβάτι κι ἡ χώρα κοιμητήριο κι ἡ νύχτα ρημοκλήσι. Ἄγρυπνος ὁ Ἀλὴ πασᾶς, ἀκόμη δὲ νυστάζει, κι εἰς ἕνα δέρμα λιονταριοῦ βρίσκεται ξαπλωμένος. Τὸ μέτωπό του εἶναι βαρύ, θολό, συγνεφιασμένο καὶ τὄβαλεν ἀντίστυλο τὸ χέρι του, μὴν πέσει. Χαϊδεύει μὲ τὰ δάκτυλα τὰ κάτασπρα του γένια, ποὺ σέρνονται στοῦ λιονταριοῦ τὴν τρομερὴ τὴ χαίτη.
Τετράδιον Ε' · Αριστοτέλης Βαλαωρίτης
Read pages from books like this, one at a time
Keep reading in the feed