Το Άξιον Εστί
Οδυσσέας Ελύτης, 1959
A poetic meditation on Greek history, identity, and the hard-won possibility of light after darkness.
Feels like awe, hope and defiance. About identity, freedom and society.
A page from the book
When trouble clouds the mind, whose words can steady you?
Όπου και να σας βρίσκει το κακό,αδελφοί όπου και να θολώνει ο νους σας μνημονεύετε Διονύσιο Σολωμό και μνημονεύετε Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη. Οδυσσέας Ελύτης.Elytis received the Nobel Prize in Literature in 1979, two decades after «Το Άξιον Εστί» first appeared.
Books that feel like this
More by Οδυσσέας Ελύτης
Μαρία Νεφέλη
Οδυσσέας Ελύτης, 1978
A restless poetic dialogue about freedom, desire and the selves we invent, told in sharp, memorable fragments.
Where to get it
Some of these links earn us a small commission, at no cost to you. It keeps BookFeed free.
Questions readers ask
- What is Το Άξιον Εστί like?
- Feels like awe, hope and defiance. About identity, freedom and society.
- What should I read after Το Άξιον Εστί?
- If you liked Το Άξιον Εστί, try Οκτάνα (Ανδρέας Εμπειρίκος), Αναφορά στον Γκρέκο (Νίκος Καζαντζάκης) and Το άλλο κρεβάτι (Κώστας Ταχτσής).
A taste of the feed
Three friends decide the world's wrongs are theirs to answer for.
Με το φίλο μου αυτό και μ’ έναν άλλο συμμαθητή, λιανοκόκαλο, λιγομίλητο, με γαλαζοπράσινα μάτια, ιδρύσαμε ένα καλοκαίρι, στις πάψες, μια καινούρια «Φιλική Εταιρεία». Συνεδριάζαμε κρυφά, πήραμε και δώσαμε όρκους, υπογράψαμε καταστατικά και θέσαμε σκοπό της ζωής μας: να πολεμούμε, χωρίς συμβιβασμό, σε όλη μας τη ζωή, την ψευτιά, τη σκλαβιά, την αδικία. Ο κόσμος μάς φάνηκε πως ήταν ψεύτης, άδικος, άτιμος, κι αναλάβαμε, εμείς οι τρεις, να τον σώσουμε.
Αναφορά στον Γκρέκο · Νίκος Καζαντζάκης
Can one demand for hope speak across every place and generation?
Μήπως αυτός ο άνθρωπος δεν είναι ήδη ο Αντώνης Σαμαράκης; Μήπως δε συνοψίζεται όλο το έργο του σε αυτό το βαθιά ανθρώπινο, αποφασιστικό και αδιαπραγμάτευτο αίτημα για ελπίδα και πίστη και αγάπη για τον άνθρωπο όλων των εποχών και όλων των τόπων;
Ζητείται ελπίς · Antonis Samarakis
Spring has never looked more beautiful—or more dangerous.
Ο Απρίλης με τον Έρωτα χορεύουν και γελούνε, Κι’ όσ’ άνθια βγαίνουν και καρποί τόσ’ άρματα σε κλειούνε. Λευκό βουνάκι πρόβατα κινούμενο βελάζει, Και μες στη θάλασσα βαθιά ξαναπετιέται πάλι, Κι’ ολόλευκο εσύσμιξε με τ’ ουρανού τα κάλλη. Και μες στης λίμνης τα νερά, όπ’ έφθασε μ’ ασπούδα, Έπαιξε με τον ίσκιο της γαλάζια πεταλούδα, Που ευώδιασε τον ύπνο της μέσα στον άγριο κρίνο· Το σκουληκάκι βρίσκεται σ’ ώρα γλυκιά κι’ εκείνο. Μάγεμα η φύσις κι’ όνειρο στην ομορφιά και χάρη, Η μαύρη πέτρα ολόχρυση και το ξερό χορτάρι· Με χίλιες βρύσες χύνεται, με χίλιες γλώσσες κραίνει· Όποιος πεθάνη σήμερα χίλιες φορές πεθαίνει.
Οι Ελεύθεροι Πολιορκημένοι, σχεδίασμα Β΄ · Διονύσιος Σολωμός
Read pages from books like this, one at a time
Keep reading in the feed