Οκτάνα
Ανδρέας Εμπειρίκος, 1965
A poetic manifesto for a freer world, where pleasure, justice and love belong to everyone.
Feels like awe, hope and passion. About freedom, love and society.
A page from the book
What would a world built on pleasure and justice refuse to do?
Οκτάνα θα πη , όχι πολιτικής, μια ψυχικής ενότητος Παγκόσμιος Πολιτεία (πιθανώς Ομοσπονδία) με ανέπαφες τις πνευματικές και εθνικές ιδιομορφίες εκάστης εθνικής ολότητος, εις μίαν πλήρη και αρραγή αδελφοσύνην εθνών, λαών και ατόμων, με πλήρη σεβασμόν εκάστου, διότι αυτή μόνον εν τέλει θα ημπορέση διά της κατανοήσεως, διά της αγωνιστικής καλής θελήσεως, ουδόλως δε διά της βίας, τας τάξεις και την εκμετάλλευσιν του ανθρώπου από τον άνθρωπον να καταργήση, να εκκαθαρίση επιτέλους!Οκτάνα θα πη παντού και πάντα εν ηδονή ζωή.Οκτάνα θα πη δικαιοσύνη.Οκτάνα θα πη αγάπη.Οκτάνα θα πη παντού και πάντα καλωσύνη.Οκτάνα θα πη η αγαλλίασις εκείνη που φέρνει στα χείλη την ψυχή και εις τα όργανα τα κατάλληλα με ορμήν το σπέρμα.Οκτάνα, φίλοι μου, θα πη, απόλυτος μη συμμόρφωσις με ό,τι αντιστρατεύεται, ή μάχεται, ή αναστέλλει την έλευσιν της Οκτάνα.Οκτάνα θα πη μη συμμετοχή και μη αντίταξι βίας εις την βίαν. Ανδρέας Εμπειρίκος.Andreas Embirikos was also a psychoanalyst and one of the first Greek surrealists; he introduced surrealism to Greece in a 1935 lecture.
Books that feel like this
Where to get it
Some of these links earn us a small commission, at no cost to you. It keeps BookFeed free.
Questions readers ask
- What is Οκτάνα like?
- Feels like awe, hope and passion. About freedom, love and society.
- What should I read after Οκτάνα?
- If you liked Οκτάνα, try Το Άξιον Εστί (Οδυσσέας Ελύτης), Ερωτόκριτος (Βιτσέντζος Κορνάρος) and Μικρά έργα (Διονύσιος Σολωμός).
A taste of the feed
When trouble clouds the mind, whose words can steady you?
Όπου και να σας βρίσκει το κακό,αδελφοί όπου και να θολώνει ο νους σας μνημονεύετε Διονύσιο Σολωμό και μνημονεύετε Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη.
Το Άξιον Εστί · Οδυσσέας Ελύτης
Why is the truth hardest to hear from someone close?
"Πολλά μεγάλον άδικο μας ήκαμεν η Φύση, και την αλήθεια ο άνθρωπος δε θέ’ να τη γρικήσει. Όλοι αγαπούν τα ψόματα να λεν, να μας γελούσι, και την αλήθεια ουδέ κιανείς δε θέ’ να την ακούσει. Κι αν έχουν φίλους κ’ εδικούς, να τους καταδικάσουν, τα λόγια τως σαν άνεμον αφήνου’ να περάσουν. Το φίλον κάνουσιν οχθρόν, τον εδικό έχουν ξένον, σαν τως μιλήσουν το πρεπόν εις πράμα κομπωμένον. Μα κείνος, οπού δεν πονεί, αφήνει να περάσει το σφάλμα, κι ουδέ βούλεται να το καταδικάσει· παινά το κι ομορφίζει το, και πίβουλα κομπώνει, το ψόμα δείχνει απαρθινό, και την αλήθεια χώνει.
Ερωτόκριτος · Βιτσέντζος Κορνάρος
When a shared kiss seems large enough to contain the whole world.
Σήμερα, τούτη ἡ μέρα ἤτανε μιὰ κούπα ξέχειλη· σήμερα, τούτη ἡ μέρα ἤτανε τὸ τεράστιο κύμα· σήμερα ἤτανε ἡ γῆς ὁλάκερη. ῾Η τρικυμία μᾶς ἐπῆρε σήμερα καὶ μᾶς ἐσήκωσε σ ᾽ ἕνα ϕιλὶ τόσο ψηλά, ποὺ τρέμαμε σύγκορμοι στὸ ϕῶς μιᾶς ἀστραπῆς καὶ κατεβήκαμε πιασμένοι ὣς τῶν βυθῶν τὰ βάθη χωρὶς νὰ χωριστοῦμε οὔτε στιγμή. Τὰ κορμιά μας σήμερα ἔγιναν ἀπέραντα καὶ ἴσαμε τοῦ κόσμου τὰ πέρατα ἁπλωθήκανε καὶ κύλησαν λειωμένα σὲ μιὰ κοινὴ σταγόνα μόνο ἀπὸ κερὶ ἢ μετέωρα.
Οι Στίχοι του Καπετάνιου · Pablo Neruda
Read pages from books like this, one at a time
Keep reading in the feed