Αναφορά στον Γκρέκο
Νίκος Καζαντζάκης, 1961
Literary fiction PhilosophyContemporary fiction
A restless spiritual autobiography about the struggles, loyalties and ideas that shape a life—and the artist's effort to give them form.
Feels like defiance, curiosity and hope. About identity, faith and freedom.
A page from the book
Three friends decide the world's wrongs are theirs to answer for.
Με το φίλο μου αυτό και μ’ έναν άλλο συμμαθητή, λιανοκόκαλο, λιγομίλητο, με γαλαζοπράσινα μάτια, ιδρύσαμε ένα καλοκαίρι, στις πάψες, μια καινούρια «Φιλική Εταιρεία». Συνεδριάζαμε κρυφά, πήραμε και δώσαμε όρκους, υπογράψαμε καταστατικά και θέσαμε σκοπό της ζωής μας: να πολεμούμε, χωρίς συμβιβασμό, σε όλη μας τη ζωή, την ψευτιά, τη σκλαβιά, την αδικία. Ο κόσμος μάς φάνηκε πως ήταν ψεύτης, άδικος, άτιμος, κι αναλάβαμε, εμείς οι τρεις, να τον σώσουμε. Νίκος Καζαντζάκης.Kazantzakis spent years shaping this autobiographical work; it was published posthumously in 1961.
Books that feel like this
More by Νίκος Καζαντζάκης
Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά
Nikos Kazantzakis, 1946
A bookish man and a wild workman try to run a Cretan mine; one of them knows how to live.
Where to get it
Some of these links earn us a small commission, at no cost to you. It keeps BookFeed free.
Questions readers ask
- What is Αναφορά στον Γκρέκο like?
- Feels like defiance, curiosity and hope. About identity, faith and freedom.
- What should I read after Αναφορά στον Γκρέκο?
- If you liked Αναφορά στον Γκρέκο, try Το Άξιον Εστί (Οδυσσέας Ελύτης), Για τον Χρήστο Γιανναρά (Σωτήρης Γουνέλας) and Το άλλο κρεβάτι (Κώστας Ταχτσής).
A taste of the feed
When trouble clouds the mind, whose words can steady you?
Όπου και να σας βρίσκει το κακό,αδελφοί όπου και να θολώνει ο νους σας μνημονεύετε Διονύσιο Σολωμό και μνημονεύετε Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη.
Το Άξιον Εστί · Οδυσσέας Ελύτης
The night sky can make an inner law feel just as vast.
Όσο περισσότερο σκέφτομαι, τόσο περισσότερο δυο πράγματα γεμίζουν την ψυχή μου με μεγάλο θαυμασμό και ευλάβεια που αυξάνεται: ο έναστρος ουρανός πάνω μου και ο ηθικός νόμος μέσα μου Καντ Ε.
Ηθική · Μπαρούχ Σπινόζα
A child catches literature changing the facts—and keeps reading.
«Συχνά, η καημένη η Λουίζ έκλαιγε πικρά σαν νοσταλγούσε τα πρόβατά της» έγραφε η θεία μου. Η Λουίζ δεν έκλαιγε ποτέ· δεν είχε πρόβατα κι άλλωστε μ’ αγαπούσε· και πώς να συγκρίνεις ένα κοριτσάκι με ένα πρόβατο; Από κείνη τη μέρα, άρχισα να ψυλλιάζομαι ότι η λογοτεχνία δεν είχε και τόσο ξεκάθαρες σχέσεις με την αλήθεια. Συχνά αναρωτιόμουν ποια ήταν η αιτία αυτών των ξεσπασμάτων, ποιο το νόημά τους. Πιστεύω ότι, εν μέρει, οφείλονταν σε μια παρορμητική ζωτικότητα και σε μια παντελή έλλειψη αυτοσυγκράτησης που δεν μ’ εγκατέλειψαν ποτέ εντελώς. Καθώς εξωθούσα τις απέχθειές μου μέχρι ναυτίας και τις σφοδρές επιθυμίες μου μέχρι εμμονής, μια άβυσσος χώριζε τα πράγματα που μου άρεσαν από εκείνα που μισούσα.
Αναμνήσεις μιας καθωσπρέπει κόρης · Simone de Beauvoir
Read pages from books like this, one at a time
Keep reading in the feed