Το άλλο κρεβάτι
Κώστας Ταχτσής, 1971
A candid, restless voice looks back on desire, risk and the search for a life beyond the limits others set.
Feels like defiance, unease and curiosity. About identity, freedom and society.
A page from the book
When desire finally feels possible, what new risks arrive with it?
Ξέρεις, το ’χω σκεφτεί πολύ από προχτές. Μπορεί αυτές οι αυθόρμητες ομολογίες σε τέτοιες περιπτώσεις να ’ναι κάτι πολύ συνηθισμένο, μα εμένα ακριβώς αυτή η επανάληψη με κάνει ν’ απορώ, θέλω να πω κάπως έτσι έγινε και τότε που είχα πάει να δω εκείνον το συνάδελφό σου, γι άλλο πήγα, κι άλλο βγήκε. Την εποχή εκείνη, σου μιλάω για το ’60, αντιμετώπιζα ένα καθαρά πρακτικό πρόβλημα. Είχ’ αρχίσει ένα είδος ερωτικής ζωής που, επιτέλους, μ’ ικανοποιούσε, που όμως συγχρόνως με εξέθετε και σε κινδύνους που δεν είχα υπολογίσει. Όχι ότι τα πράματα στο παρελθόν ήταν πιο εύκολα – α, όλη εκείνη η σπατάλη χρόνου, οι άκαρπες περιπλανήσεις σε πάρκα κι ουρητήρια, οι προσβολές, οι βιαστικοί αδέξιοι έρωτες με τους φαντάρους ή τους ναύτες που σου ζητούσαν ύστερα κάτι για τα τσιγάρα τους ή προσπαθούσαν να σου κλέψουν το ρολόι σου... Κώστας Ταχτσής.Kostas Tachtsis is best known for his 1962 novel The Third Wedding, a landmark of postwar Greek prose.
Books that feel like this
Where to get it
Some of these links earn us a small commission, at no cost to you. It keeps BookFeed free.
Questions readers ask
- What is Το άλλο κρεβάτι like?
- Feels like defiance, unease and curiosity. About identity, freedom and society.
- What should I read after Το άλλο κρεβάτι?
- If you liked Το άλλο κρεβάτι, try Το Άξιον Εστί (Οδυσσέας Ελύτης), Αναμνήσεις μιας καθωσπρέπει κόρης (Simone de Beauvoir) and Αναφορά στον Γκρέκο (Νίκος Καζαντζάκης).
A taste of the feed
When trouble clouds the mind, whose words can steady you?
Όπου και να σας βρίσκει το κακό,αδελφοί όπου και να θολώνει ο νους σας μνημονεύετε Διονύσιο Σολωμό και μνημονεύετε Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη.
Το Άξιον Εστί · Οδυσσέας Ελύτης
A child catches literature changing the facts—and keeps reading.
«Συχνά, η καημένη η Λουίζ έκλαιγε πικρά σαν νοσταλγούσε τα πρόβατά της» έγραφε η θεία μου. Η Λουίζ δεν έκλαιγε ποτέ· δεν είχε πρόβατα κι άλλωστε μ’ αγαπούσε· και πώς να συγκρίνεις ένα κοριτσάκι με ένα πρόβατο; Από κείνη τη μέρα, άρχισα να ψυλλιάζομαι ότι η λογοτεχνία δεν είχε και τόσο ξεκάθαρες σχέσεις με την αλήθεια. Συχνά αναρωτιόμουν ποια ήταν η αιτία αυτών των ξεσπασμάτων, ποιο το νόημά τους. Πιστεύω ότι, εν μέρει, οφείλονταν σε μια παρορμητική ζωτικότητα και σε μια παντελή έλλειψη αυτοσυγκράτησης που δεν μ’ εγκατέλειψαν ποτέ εντελώς. Καθώς εξωθούσα τις απέχθειές μου μέχρι ναυτίας και τις σφοδρές επιθυμίες μου μέχρι εμμονής, μια άβυσσος χώριζε τα πράγματα που μου άρεσαν από εκείνα που μισούσα.
Αναμνήσεις μιας καθωσπρέπει κόρης · Simone de Beauvoir
Three friends decide the world's wrongs are theirs to answer for.
Με το φίλο μου αυτό και μ’ έναν άλλο συμμαθητή, λιανοκόκαλο, λιγομίλητο, με γαλαζοπράσινα μάτια, ιδρύσαμε ένα καλοκαίρι, στις πάψες, μια καινούρια «Φιλική Εταιρεία». Συνεδριάζαμε κρυφά, πήραμε και δώσαμε όρκους, υπογράψαμε καταστατικά και θέσαμε σκοπό της ζωής μας: να πολεμούμε, χωρίς συμβιβασμό, σε όλη μας τη ζωή, την ψευτιά, τη σκλαβιά, την αδικία. Ο κόσμος μάς φάνηκε πως ήταν ψεύτης, άδικος, άτιμος, κι αναλάβαμε, εμείς οι τρεις, να τον σώσουμε.
Αναφορά στον Γκρέκο · Νίκος Καζαντζάκης
Read pages from books like this, one at a time
Keep reading in the feed