Τα λόγια και τα χρόνια
Μάνος Ελευθερίου, 2011
A songwriter looks back on the people, compromises and vanished institutions that shaped Greek popular music—and asks what still gives it life.
Feels like nostalgia, melancholy and defiance. About art, society and memory.
A page from the book
The line between an unfinished work and an invitation.
Μάταιος κόπος. Τα τραγούδια έχουν πάρει το δρόμο τους. Τ’ άφησα όπως ήταν. Μερικά τετράστιχα μπορεί να φανούν αφασικά – δυστυχώς, έτσι κυκλοφόρησαν. Ας τα διορθώσει όποιος θέλει, κι αν τα τραγουδήσει, ας τα λέει με τις δικές του αλλαγές. Υπάρχουν βέβαια και σφήνες ηθελημένα «αφασικές». Εκεί έχω κρύψει, φαίνεται, ορισμένα μυστικά, που όμως τώρα ούτ’ εμένα μου λένε τίποτε. Πρέπει όμως να παραδεχτώ κι ότι δεν μπορείς να τα λες και να τα γράφεις όλα με λεπτομέρειες. Πρέπει ν’ αφήνεις κι ένα παράθυρο για να συμπληρώσει ο ακροατής όσα θέλει, εφόσον έχει κι αυτός κάποιο ταλέντο. Γιατί αυτό ακριβώς χρειαζόμαστε, ειδικά σ’ αυτούς τους άγριους καιρούς: ακροατές με ταλέντο. Μάνος Ελευθερίου.Manos Eleftheriou was also a novelist and visual artist; his song «Το τρένο φεύγει στις οχτώ» became widely known through Mikis Theodorakis’s setting.
Books that feel like this
More by Μάνος Ελευθερίου
Μάνος Ελευθερίου. Μαλαματένια Λόγια
Μάνος Ελευθερίου, 2019
A poet looks back on the family, places and wartime losses that shaped his life, in an intimate oral autobiography.
Where to get it
Some of these links earn us a small commission, at no cost to you. It keeps BookFeed free.
Questions readers ask
- What is Τα λόγια και τα χρόνια like?
- Feels like nostalgia, melancholy and defiance. About art, society and memory.
- What should I read after Τα λόγια και τα χρόνια?
- If you liked Τα λόγια και τα χρόνια, try Μέρες, τόμος 1 (Γιώργος Σεφέρης), Η αναζήτηση (Νίκος Θέμελης) and Το άλλο κρεβάτι (Κώστας Ταχτσής).
A taste of the feed
When a landscape makes grief rise before you can explain it.
Βροχερές μέρες. Χτες το μεσημέρι, μετά το φαΐ, η Μαρώ κι ο Ξύδης πήραμε τα μονοπάτια για τον τάφο του Βενιζέλου. Απόβροχο· ο ήλιος έκαιγε. Ο αέρας μυρωμένος από τα λεμονάνθια και το θυμάρι. Όρεξη να ξεσπάσεις· ν’ αναλυθεί η καρδιά σου, ν’ αρχίσεις τα κλάματα. Στο Ακρωτήρι, το άθλιο άγαλμα του Θωμόπουλου. Ικανοποίηση ωστόσο που βρίσκεται κανείς κοντά στο σύμβολο της λευτεριάς, κι ας είναι άσχημο, όπως μπορεί να σε συγκινήσει το εικόνισμα της Παναγίας, όσο κακότεχνο κι αν είναι. Ο τάφος του Βενιζέλου. Θυμήθηκα την τελευταία φορά που ήρθα εδώ, για την κηδεία του. Πολλές φορές ρωτήθηκα τι θα ’κανε αυτός στις περιστάσεις που περάσαμε, χωρίς να βρω την απάντηση.
Μέρες, τόμος 1 · Γιώργος Σεφέρης
Waiting can stretch time; a homecoming can make it race.
Ο ίδιος διάλεγε για τον πατέρα το καλύτερο κρασί απ’ όλο το Ζαγόρι. Η οικογενειακή ζωή στα Ζαγόρια κυλούσε ήρεμα, όπως έπρεπε, με όλους τους κανόνες, είτε ο πατέρας ήτανε κοντά μας, είτε έλειπε μακριά για τις δουλειές του. Όμως η παρουσία του άλλαζε τους ρυθμούς της ζωής όλων μας. Όταν έλειπε, ο χρόνος δεν κυλούσε κι όταν ήτανε κοντά μας, έτρεχε όλο και πιο γρήγορα. Οι οδηγίες δεν γίνονταν ποτέ διαταγές, οι επιθυμίες ποτέ εντολές και πάντοτε «να πάμε» ή «να κάνουμε», «να φροντίσουμε», όλα αφορούσαν όλους. Η ζωή οριζόταν απ’ τους κύκλους της αναμονής για την επιστροφή και τους κύκλους της ετοιμασίας μέχρι να ξαναφύγει. Ο Αϊ-Δημήτρης κι ο Αϊ-Γιώργης θυμίζανε το γύρισμα του χρόνου κάθε έξι μήνες.
Η αναζήτηση · Νίκος Θέμελης
What does bankruptcy become when a whole culture claims it as kinship?
Ο ίδιος σηματοδότησε την τελική φάση της οικογένειας, το τέλος του ονόματος Καβάφη (δεν υπήρχαν άρρενες απόγονοι) μετά την απώλεια της κάποτε σημαντικής περιουσίας της οικογένειάς του. Στις λιγότερο υψιπετείς του στιγμές, ο Κωνσταντίνος συχνά εκθείαζε τη σημασία του εμπορίου και του κεφαλαίου. Σε μια επιστολή στον κληρονόμο και φίλο του Αλέκο Σεγκόπουλο (17 Οκτωβρίου 1918), έγραφε: «Μεγάλο και ωραίο πράγμα είναι το εμπόριον».4 Στον Ε. Μ. Φόρστερ είπε κάποτε: «Μη λησμονείς ποτέ για τους Έλληνες ότι είμαστε χρεοκοπημένοι. Αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα σε εμάς και σε εσάς. Είθε, αγαπητέ μου Φόρστερ, εσείς –εσείς οι Εγγλέζοι, με την ικανότητα που έχετε για περιπέτειες– να μη χάσετε ποτέ το κεφάλαιό σας, ειδάλλως θα μας μοιάσετε, ψεύτες πανούργοι και νευρικοί».
Κωνσταντίνος Καβάφης. Ο άνθρωπος και ο ποιητής · Peter Jeffreys
Read pages from books like this, one at a time
Keep reading in the feed