Τα λόγια και τα χρόνια
Μάνος Ελευθερίου, 2011
Ένας στιχουργός κοιτάζει πίσω στους ανθρώπους, τους συμβιβασμούς και τους θεσμούς που διαμόρφωσαν το ελληνικό τραγούδι και αναρωτιέται τι μπορεί ακόμη να το κρατήσει ζωντανό.
Ατμόσφαιρα: νοσταλγία, μελαγχολία και αντίσταση. Μιλά για την τέχνη, την κοινωνία και τη μνήμη.
Μια σελίδα από το βιβλίο
Πότε το ατέλειωτο γίνεται πρόσκληση;
Μάταιος κόπος. Τα τραγούδια έχουν πάρει το δρόμο τους. Τ’ άφησα όπως ήταν. Μερικά τετράστιχα μπορεί να φανούν αφασικά – δυστυχώς, έτσι κυκλοφόρησαν. Ας τα διορθώσει όποιος θέλει, κι αν τα τραγουδήσει, ας τα λέει με τις δικές του αλλαγές. Υπάρχουν βέβαια και σφήνες ηθελημένα «αφασικές». Εκεί έχω κρύψει, φαίνεται, ορισμένα μυστικά, που όμως τώρα ούτ’ εμένα μου λένε τίποτε. Πρέπει όμως να παραδεχτώ κι ότι δεν μπορείς να τα λες και να τα γράφεις όλα με λεπτομέρειες. Πρέπει ν’ αφήνεις κι ένα παράθυρο για να συμπληρώσει ο ακροατής όσα θέλει, εφόσον έχει κι αυτός κάποιο ταλέντο. Γιατί αυτό ακριβώς χρειαζόμαστε, ειδικά σ’ αυτούς τους άγριους καιρούς: ακροατές με ταλέντο. Μάνος Ελευθερίου.Ο Μάνος Ελευθερίου ήταν επίσης μυθιστοριογράφος και εικαστικός. Το τραγούδι του «Το τρένο φεύγει στις οχτώ» έγινε ευρύτερα γνωστό με τη μελοποίηση του Μίκη Θεοδωράκη.
Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Κωνσταντίνος Καβάφης. Ο άνθρωπος και ο ποιητής
Peter Jeffreys, 2019
Κοινά στοιχεία: τέχνη και μνήμη.
Περισσότερα βιβλία — Μάνος Ελευθερίου
Μαλαματένια λόγια
Μάνος Ελευθερίου, 2019
Ένας ποιητής θυμάται την οικογένειά του, τα σπίτια όπου έζησε και τις απώλειες του πολέμου που σημάδεψαν τη ζωή του, σε μια οικεία αυτοβιογραφική αφήγηση.
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Πώς είναι το «Τα λόγια και τα χρόνια»;
- Ατμόσφαιρα: νοσταλγία, μελαγχολία και αντίσταση. Μιλά για την τέχνη, την κοινωνία και τη μνήμη.
- Τι να διαβάσω μετά το «Τα λόγια και τα χρόνια»;
- Αν σου άρεσε το «Τα λόγια και τα χρόνια», δοκίμασε «Μέρες, τόμος 1» (Γιώργος Σεφέρης), «Η αναζήτηση» (Νίκος Θέμελης) και «Το άλλο κρεβάτι» (Κώστας Ταχτσής).
Μια γεύση από τη ροή
Ένας τόπος ξυπνά κάτι πριν προλάβεις να το εξηγήσεις.
Βροχερές μέρες. Χτες το μεσημέρι, μετά το φαΐ, η Μαρώ κι ο Ξύδης πήραμε τα μονοπάτια για τον τάφο του Βενιζέλου. Απόβροχο· ο ήλιος έκαιγε. Ο αέρας μυρωμένος από τα λεμονάνθια και το θυμάρι. Όρεξη να ξεσπάσεις· ν’ αναλυθεί η καρδιά σου, ν’ αρχίσεις τα κλάματα. Στο Ακρωτήρι, το άθλιο άγαλμα του Θωμόπουλου. Ικανοποίηση ωστόσο που βρίσκεται κανείς κοντά στο σύμβολο της λευτεριάς, κι ας είναι άσχημο, όπως μπορεί να σε συγκινήσει το εικόνισμα της Παναγίας, όσο κακότεχνο κι αν είναι. Ο τάφος του Βενιζέλου. Θυμήθηκα την τελευταία φορά που ήρθα εδώ, για την κηδεία του. Πολλές φορές ρωτήθηκα τι θα ’κανε αυτός στις περιστάσεις που περάσαμε, χωρίς να βρω την απάντηση.
Μέρες, τόμος 1 · Γιώργος Σεφέρης
Η αναμονή μακραίνει τον χρόνο· η επιστροφή τον κάνει να τρέχει.
Ο ίδιος διάλεγε για τον πατέρα το καλύτερο κρασί απ’ όλο το Ζαγόρι. Η οικογενειακή ζωή στα Ζαγόρια κυλούσε ήρεμα, όπως έπρεπε, με όλους τους κανόνες, είτε ο πατέρας ήτανε κοντά μας, είτε έλειπε μακριά για τις δουλειές του. Όμως η παρουσία του άλλαζε τους ρυθμούς της ζωής όλων μας. Όταν έλειπε, ο χρόνος δεν κυλούσε κι όταν ήτανε κοντά μας, έτρεχε όλο και πιο γρήγορα. Οι οδηγίες δεν γίνονταν ποτέ διαταγές, οι επιθυμίες ποτέ εντολές και πάντοτε «να πάμε» ή «να κάνουμε», «να φροντίσουμε», όλα αφορούσαν όλους. Η ζωή οριζόταν απ’ τους κύκλους της αναμονής για την επιστροφή και τους κύκλους της ετοιμασίας μέχρι να ξαναφύγει. Ο Αϊ-Δημήτρης κι ο Αϊ-Γιώργης θυμίζανε το γύρισμα του χρόνου κάθε έξι μήνες.
Η αναζήτηση · Νίκος Θέμελης
Πότε η χρεοκοπία γίνεται σχεδόν οικογενειακό γνώρισμα;
Ο ίδιος σηματοδότησε την τελική φάση της οικογένειας, το τέλος του ονόματος Καβάφη (δεν υπήρχαν άρρενες απόγονοι) μετά την απώλεια της κάποτε σημαντικής περιουσίας της οικογένειάς του. Στις λιγότερο υψιπετείς του στιγμές, ο Κωνσταντίνος συχνά εκθείαζε τη σημασία του εμπορίου και του κεφαλαίου. Σε μια επιστολή στον κληρονόμο και φίλο του Αλέκο Σεγκόπουλο (17 Οκτωβρίου 1918), έγραφε: «Μεγάλο και ωραίο πράγμα είναι το εμπόριον».4 Στον Ε. Μ. Φόρστερ είπε κάποτε: «Μη λησμονείς ποτέ για τους Έλληνες ότι είμαστε χρεοκοπημένοι. Αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα σε εμάς και σε εσάς. Είθε, αγαπητέ μου Φόρστερ, εσείς –εσείς οι Εγγλέζοι, με την ικανότητα που έχετε για περιπέτειες– να μη χάσετε ποτέ το κεφάλαιό σας, ειδάλλως θα μας μοιάσετε, ψεύτες πανούργοι και νευρικοί».
Κωνσταντίνος Καβάφης. Ο άνθρωπος και ο ποιητής · Peter Jeffreys
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή