Ρίζες
Ματίνα Αποστόλου, 2026
In «Roots», family memory surfaces through dreams, songs and the strange distance between the child we were and the adult we became.
Feels like nostalgia, tenderness and melancholy. About family, memory and identity.
A page from the book
A familiar song makes time bend around a family memory.
Το έχω ξανακούσει το τραγούδι, ήμουν σίγουρη πως το γνωρίζω, ένα απ’ αυτά που σου αρέσουν, δεν θυμάμαι, η φωνή σου κρύσταλλο, είχε ρουφήξει κάθε θόρυβο, τόσο μελωδική και καθαρή, με τραβούσε προς το μέρος σου. Σας είδα με τον μπαμπά να κάθεστε σ’ ένα παγκάκι, εσύ συνέχιζες να τραγουδάς, ο μπαμπάς σε άκουγε και φαινόταν πολύ ευχαριστημένος, είχε τα μάτια του κλειστά, απολάμβανε και κουνούσε το κεφάλι του στο ρυθμό, ανακουφίστηκα που σας βρήκα και ξεκίνησα να έρθω κοντά σας τρέχοντας, όμως η τσάντα με δυσκόλευε. Επιβράδυνα, κι όταν σας πλησίασα ήσασταν όμορφοι, μοιάζατε τριαντάρηδες, νεότεροι από μένα, λάμπατε, ήθελα να σας ρωτήσω προς τα πού ήταν το σχολείο γιατί είχα αργήσει, όταν άνοιξα όμως το στόμα μου το έκλεισα ξανά με το χέρι και κοίταξα τη χούφτα μου, υπήρχε μέσα ένα δόντι, μου είχε πέσει ένα δόντι… «Μπροστινό ή απ’ τα πίσω;» Ματίνα Αποστόλου.The supplied excerpts do not establish publication details or biographical facts about Matina Apostolou.
Books that feel like this
Where to get it
Some of these links earn us a small commission, at no cost to you. It keeps BookFeed free.
Questions readers ask
- What is Ρίζες like?
- Feels like nostalgia, tenderness and melancholy. About family, memory and identity.
- What should I read after Ρίζες?
- If you liked Ρίζες, try Με μολύβι φάμπερ νούμερο δύο (Άλκη Ζέη), Μια οικογενειακή υπόθεση (Claire Lynch) and Η αναζήτηση (Νίκος Θέμελης).
A taste of the feed
Waiting can stretch time; a homecoming can make it race.
Ο ίδιος διάλεγε για τον πατέρα το καλύτερο κρασί απ’ όλο το Ζαγόρι. Η οικογενειακή ζωή στα Ζαγόρια κυλούσε ήρεμα, όπως έπρεπε, με όλους τους κανόνες, είτε ο πατέρας ήτανε κοντά μας, είτε έλειπε μακριά για τις δουλειές του. Όμως η παρουσία του άλλαζε τους ρυθμούς της ζωής όλων μας. Όταν έλειπε, ο χρόνος δεν κυλούσε κι όταν ήτανε κοντά μας, έτρεχε όλο και πιο γρήγορα. Οι οδηγίες δεν γίνονταν ποτέ διαταγές, οι επιθυμίες ποτέ εντολές και πάντοτε «να πάμε» ή «να κάνουμε», «να φροντίσουμε», όλα αφορούσαν όλους. Η ζωή οριζόταν απ’ τους κύκλους της αναμονής για την επιστροφή και τους κύκλους της ετοιμασίας μέχρι να ξαναφύγει. Ο Αϊ-Δημήτρης κι ο Αϊ-Γιώργης θυμίζανε το γύρισμα του χρόνου κάθε έξι μήνες.
Η αναζήτηση · Νίκος Θέμελης
When someone is your reason to stay, the whole world narrows to one arrival.
Ήταν όμως αλήθεια. Δεν πέθανα, κρατήθηκα απ’ την ελπίδα. Τόσα χρόνια ζούσα μόνο για τούτη τη στιγμή. Την ιερή στιγμή που τα βουρκωμένα μάτια μου πρωτοείδαν το βαπόρι να μπαίνει στο λιμάνι και να τη φέρνει ξανά στην αγκαλιά μου. Ένας Θεός ξέρει πώς κρατήθηκα και δε βούτηξα στη θάλασσα απ’ τη λαχτάρα μου να βρεθώ μια ώρα γρηγορότερα κοντά της. Κοντά στον μόνο άνθρωπο που μου απόμεινε, που με κράτησε δεμένη στον ντόκο της ζωής· τη μονάκριβη κόρη μου.
Οι κόρες της λησμονιάς · Θοδωρής Παπαθεοδώρου
A child catches literature changing the facts—and keeps reading.
«Συχνά, η καημένη η Λουίζ έκλαιγε πικρά σαν νοσταλγούσε τα πρόβατά της» έγραφε η θεία μου. Η Λουίζ δεν έκλαιγε ποτέ· δεν είχε πρόβατα κι άλλωστε μ’ αγαπούσε· και πώς να συγκρίνεις ένα κοριτσάκι με ένα πρόβατο; Από κείνη τη μέρα, άρχισα να ψυλλιάζομαι ότι η λογοτεχνία δεν είχε και τόσο ξεκάθαρες σχέσεις με την αλήθεια. Συχνά αναρωτιόμουν ποια ήταν η αιτία αυτών των ξεσπασμάτων, ποιο το νόημά τους. Πιστεύω ότι, εν μέρει, οφείλονταν σε μια παρορμητική ζωτικότητα και σε μια παντελή έλλειψη αυτοσυγκράτησης που δεν μ’ εγκατέλειψαν ποτέ εντελώς. Καθώς εξωθούσα τις απέχθειές μου μέχρι ναυτίας και τις σφοδρές επιθυμίες μου μέχρι εμμονής, μια άβυσσος χώριζε τα πράγματα που μου άρεσαν από εκείνα που μισούσα.
Αναμνήσεις μιας καθωσπρέπει κόρης · Simone de Beauvoir
Read pages from books like this, one at a time
Keep reading in the feed