Ματίνα Αποστόλου

A familiar song makes time bend around a family memory.

Το έχω ξανακούσει το τραγούδι, ήμουν σίγουρη πως το γνωρίζω, ένα απ’ αυτά που σου αρέσουν, δεν θυμάμαι, η φωνή σου κρύσταλλο, είχε ρουφήξει κάθε θόρυβο, τόσο μελωδική και καθαρή, με τραβούσε προς το μέρος σου. Σας είδα με τον μπαμπά να κάθεστε σ’ ένα παγκάκι, εσύ συνέχιζες να τραγουδάς, ο μπαμπάς σε άκουγε και φαινόταν πολύ ευχαριστημένος, είχε τα μάτια του κλειστά, απολάμβανε και κουνούσε το κεφάλι του στο ρυθμό, ανακουφίστηκα που σας βρήκα και ξεκίνησα να έρθω κοντά σας τρέχοντας, όμως η τσάντα με δυσκόλευε. Επιβράδυνα, κι όταν σας πλησίασα ήσασταν όμορφοι, μοιάζατε τριαντάρηδες, νεότεροι από μένα, λάμπατε, ήθελα να σας ρωτήσω προς τα πού ήταν το σχολείο γιατί είχα αργήσει, όταν άνοιξα όμως το στόμα μου το έκλεισα ξανά με το χέρι και κοίταξα τη χούφτα μου, υπήρχε μέσα ένα δόντι, μου είχε πέσει ένα δόντι… «Μπροστινό ή απ’ τα πίσω;»