Θεριστές
Ζαχαρίας Μαυροειδής, 2022
A Greek coming-of-age novel about family holidays, first desire, and the private maps we draw toward becoming ourselves.
Feels like longing, unease and tenderness. About identity, family and love.
A page from the book
The unbearable suspense of hoping someone might recognise you.
«Θα κλείσω τα μάτια» τραγουδούσε η Μοσχολιού απ’ τα ηχεία της παραλιακής ψαροταβέρνας. Είχανε παραγγείλει γαριδομακαρονάδα για το τελευταίο ΖΑΧΑΡΙΑΣ ΜΑΥΡΟΕΙΔΗΣ τους δείπνο στο νησί. Ο Λούτσιο στροβίλιζε επί ματαίω μια πιρουνιά στο πιάτο του. Το στομάχι κόμπος, ο λαιμός φιόγκος – δεν κατέβαινε μπουκιά. Ώσπου ξάφνου… «Αν είναι η αγάπη αμαρτία». Κάθεται σ’ ένα τραπέζι λοξά πίσω του. Τρώει παρέα με τη σύζυγο και τα δύο τους παιδιά. Πόση ώρα να ’ναι εκεί; Λες να τον έχει δει; Πίνει μισή γουλιά νερό. Η mamma απορροφημένη στον αποκεφαλισμό των γαρίδων της μικρής. Έρχονται τα αχνιστά μύδια, αναμπουμπούλα στο τραπέζι, ικανός αντιπερισπασμός. Σηκώνεται να πάει τουαλέτα. Διαγράφει μια ελικοειδή διαδρομή προκειμένου να περάσει από μπροστά του. Ζαχαρίας Μαυροειδής.Zacharias Mavroeidis is also a filmmaker; his feature film debut, The Guide, preceded his novels.
Books that feel like this
Where to get it
Some of these links earn us a small commission, at no cost to you. It keeps BookFeed free.
Questions readers ask
- What is Θεριστές like?
- Feels like longing, unease and tenderness. About identity, family and love.
- What should I read after Θεριστές?
- If you liked Θεριστές, try Το μπλε ζαφείρι (Ρένα Ρώσση-Ζαΐρη), Μια οικογενειακή υπόθεση (Claire Lynch) and Λυκόφως (Stephenie Meyer).
A taste of the feed
Writing a character into the first crack in her family’s image.
Άρχισαν να απομακρύνονται βιαστικά από το γεωλογικό πάρκο, λες και τους κυνηγούσαν. Σήκωσα τα μάτια μου από τον υπολογιστή. Τα ένιωθα βουρκωμένα, σαν της Μελάνθης. Ήταν η πρώτη φορά που ανάγκασα την τρυφερή, αθώα μου ηρωίδα να πληγωθεί τόσο. Την έσπρωξα στον περίπλοκο κι απατηλό κόσμο των ενηλίκων, δεκατριών χρονών κοριτσάκι μονάχα. Κλόνισα το σύστημα αξιών μέσα στο ίδιο της το σπίτι, σε μια ηλικία που ξεκινούσε να αναπτύσσεται η ταυτότητά της, © Ρένα Ρώσση-Ζαΐρη, 2023 / © ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ Α.Ε., Αθήνα 2023 που ετοιμαζόταν να αποδείξει την αξία της στον εαυτό της και στους άλλους.
Το μπλε ζαφείρι · Ρένα Ρώσση-Ζαΐρη
The relief of not having to look happy for anyone.
Ένα από τα καλά του Τσάρλι είναι ότι δεν τριγυρνά γύρω σου όλη την ώρα. Με άφησε στην ησυχία μου να τακτοποιήσω τα πράγματά μου και να βολευτώ, ένας άθλος εντελώς αδύνατος για τη μητέρα μου. Ήταν ωραία να είμαι μόνη μου, να μη χρειάζεται να χαμογελώ και να δείχνω ευχαριστημένη· ήταν μια ανακούφιση το ότι μπορούσα να κοιτάζω το πέπλο της βροχής έξω από το παράθυρο αποκαρδιωμένη, αφήνοντας απλώς να τρέξουν μερικά δάκρυα. Δεν ήθελα να πλαντάξω στο κλάμα. Αυτό θα το έκανα την ώρα του ύπνου, όταν θα έπρεπε να σκεφτώ το επόμενο πρωί.
Λυκόφως · Stephenie Meyer
A borrowed password becomes a measure of what we owe.
Δυο καλοκαίρια ολόκληρα, όταν πήγαινα στο χωριό για διακοπές, έκλεβα δίκτυο από το γείτονα. Στην αρχή το είχε ανοιχτό, χωρίς κωδικό. Όταν κατάλαβε ότι κάποιος τον έκλεβε, έβαλε password. Μια μέρα στο καφενείο τον ρώτησα την ημερομηνία γέννησής του, δήθεν ότι ήθελα να μάθω το ζώδιό του. Γύρισα σπίτι και πληκτρολόγησα τους αριθμούς. Δυο καλοκαίρια έτσι κατέβαζα μουσική. Ως κι ευχετήρια κάρτα σκέφτηκα να του στείλω στα γενέθλιά του. Σήμερα, 19 Ιουνίου 2009, μόλις πήρα την άδειά μου, μπήκα στο λεωφορείο για το χωριό. Φτάνω και βλέπω απέναντι φέρετρο. Γνέφω στη μάνα μου. «Τον χτύπησε αυτοκίνητο» είπε. «Πήγε άδικα, τόσο νέος». Ανέβηκα στο δωμάτιό μου, άνοιξα το λάπτοπ και πληκτρολόγησα το password: δούλευε ρολόι.
Το αστείο · Γιάννης Παλαβός
Read pages from books like this, one at a time
Keep reading in the feed