Οι μάνες της άδειας αγκαλιάς
Θοδωρής Παπαθεοδώρου, 2019
In postwar Greece, women search for missing loved ones while trying to keep faith amid political violence and public silence.
Feels like grief, hope and dread. About family, war and memory.
A page from the book
When a hard life makes peace feel like someone else’s story.
«Ώρες ώρες ξεχνάω πως υπήρξαν εποχές χωρίς πόλεμο, χρόνια χωρίς φόβο, χωρίς τρεχαλητό, μπουντρούμια κι εκτελέσεις, χρόνια δίχως πόνο. Υπάρχουν νύχτες που προσπαθώ να φέρω στο μυαλό μου εκείνα τα χρόνια και δεν μπορώ, νομίζω πως δεν αφορούν εμένα, πως κάπου άκουσα γι’ αυτά, κάπου, κάτι διάβασα». Η Μέλπω χαμογελάει γλυκόπικρα. Συμφωνεί με τα λεγόμενα της φίλης της. Κι αυτήν το ίδιο συναίσθημα της έλλειψης την πνίγει ώρες ώρες, ένα κενό η ζωή της, νομίζει πως, αν βγάλει την παρανομία, τις ολομέλειες, τις διαδηλώσεις, τις υψωμένες γροθιές, τις σφαίρες και τις μάχες, δε θα μείνει τίποτα. «Γι’ αυτό κρατάω πάντα πάνω μου το κόκκινο μαντίλι της Φανούλας μου. Θοδωρής Παπαθεοδώρου.The novel’s setting is the turbulent period after the December 1944 fighting in Athens and the February 1945 Varkiza Agreement.
Books that feel like this
More by Θοδωρής Παπαθεοδώρου
Οι κόρες της λησμονιάς
Θοδωρής Παπαθεοδώρου, 2011
A mother’s voice opens onto the Greek Civil War’s intimate cost: separation, silence and the stubborn hope of reunion.
Οι καιροί της μνήμης
Θοδωρής Παπαθεοδώρου, 2012
At the end of the Greek Civil War, families face exile, separation and the uncertain meaning of home.
Γη της πικραμένης Παναγιάς
Θοδωρής Παπαθεοδώρου, 2024
Through a nurse’s eyes, a family tries to hold together amid the violence and uncertainty of Cyprus in 1974.
Where to get it
Some of these links earn us a small commission, at no cost to you. It keeps BookFeed free.
Questions readers ask
- What is Οι μάνες της άδειας αγκαλιάς like?
- Feels like grief, hope and dread. About family, war and memory.
- What should I read after Οι μάνες της άδειας αγκαλιάς?
- If you liked Οι μάνες της άδειας αγκαλιάς, try Κοτσυφόκισσα (Suzanne Collins), Πατριδογνωσία (Τάσος Τέλλογλου) and Το άλλο της μισό (Μαρία Τζιρίτα).
A taste of the feed
A familiar road can become impossible to look at directly.
Το καλοκαίρι είναι απίστευτα καυτό και ξηρό. Δεν έχει πέσει καθόλου βροχή για να διαλύσει τις στοίβες της στάχτης που άφησε πίσω της η επίθεση. Μετατοπίζονται εδώ κι εκεί ως αντίδραση στις πατημασιές μου. Δεν υπάρχει αεράκι για να τις σκορπίσει. Έχω τα μάτια μου καρφωμένα στο σημείο που θυμάμαι ότι ήταν ο δρόμος, επειδή, όταν προσγειώθηκα αρχικά στο Λιβάδι, δεν ήμουν προσεκτική και πάτησα πάνω σε μια πέτρα. Μόνο που δεν ήταν πέτρα – ήταν το κρανίο κάποιου. Κατρακύλησε και ακινητοποιήθηκε με το πρόσωπο προς τα επάνω και για πολλή ώρα δεν μπορούσα να σταματήσω να κοιτάζω τα δόντια, να αναρωτιέμαι ποιανού ήταν, να σκέφτομαι ότι και τα δικά μου έτσι θα έδειχναν σε παρόμοιες συνθήκες.
Κοτσυφόκισσα · Suzanne Collins
To long for closeness and still be unable to offer it.
Αλύτης. Εκαυχήθη ότι εφόνευσε).* Η αδελφή του η Νίτσα μού έλεγε ότι ο πατέρας μου ήταν άνθρωπος που αναζητούσε την ανθρώπινη ζεστασιά αλλά ήταν ανίκανος να τη δώσει. Εκείνη η σκηνή στα δεκατρία του χρόνια του είχε αφήσει μία χρόνια συναισθηματική αναπηρία. Ενθουσιαζόταν αλλά δεν εμπιστευόταν. Κυκλοφορούσε για χρόνια με ένα πιστόλι στη μετακατοχική Θεσσαλονίκη και αναζητούσε εκδίκηση. Ο Νέστωρ (Νεστορά κης) τον έστειλε στο ασφαλές καταφύγιο, στο Βέλγιο, στη Λιέγη στον Μασκαλιέ. Ο Νέστωρ ήταν συνέταιρος με τον Μασκαλιέ και μπορούσε να του εμπιστευθεί το παιδί του αδελφού του που ήταν δυο φορές παιδί του. Το Βέλγιο θα του προσέφερε ένα ασφαλές καταφύγιο για να ξεχάσει το φονικό, έτσι πίστευε.
Πατριδογνωσία · Τάσος Τέλλογλου
The danger is close enough to recognise by its smallest gesture.
Η πόρτα του στάβλου άνοιξε με δύναμη ύστερα από μια καλοζυγισμένη κλοτσιά. Μια σειρά τριξίματα έδειξαν ότι κάποιος κατέβαινε τη σκάλα. Η Μελίνα εγκατέλειψε την προσπάθεια να αναπνεύσει και έκλεισε σφιχτά τα μάτια. Όταν τα άνοιξε, είδε τον σκοτεινό όγκο ενός άντρα να στέκεται ακριβώς μπροστά στη στοίβα με τα ξύλα. Το δάχτυλό της τυλίχτηκε γύρω από τη σκανδάλη. Ο άντρας έσκυψε για να πιάσει κάτι και έγειρε το κεφάλι του για να εξετάσει το ύφασμα που κρατούσε στο χέρι. Τα μαλλιά του ήταν ξανθά σαν την άμμο της λίμνης. Μετά έχωσε τη μύτη του στην πτυχή του μαντιλιού της και το μύρισε.
Ψίθυροι της πόλης · Rachel O’connor
Read pages from books like this, one at a time
Keep reading in the feed