Γη της πικραμένης Παναγιάς
Θοδωρής Παπαθεοδώρου, 2024
Through a nurse’s eyes, a family tries to hold together amid the violence and uncertainty of Cyprus in 1974.
Feels like grief, dread and tenderness. About war, family and memory.
A page from the book
When a place’s bright images begin to hurt.
Γυρνάμε πίσω στο κτίριο, περνάμε το λόμπι και τη ρεσεψιόν και μπαίνουμε στο ήσυχο γραφείο της Διεύθυνσης. Με καθίζει στην καρέκλα και φέρνει λίγο δροσερό νερό από το ψυγείο της μεγάλης κουζίνας που φυλάμε τα φάρμακα. Το πίνω αργά καθώς παρατηρώ στους τοίχους τις όμορφες εικόνες της Αμμοχώστου και τις τουριστικές ρεκλάμες, την αμμουδιά της Γλώσσας, τη θάλασσα του Φαλήρου, το νησάκι του Τζιέρι, το ολόλευκο «Ακταίον», την παραλία της Αλάσιας, φωτογραφίες των μεγάλων ξενοδοχείων, του «Constantia» και του «King George», εικόνες φωτεινές, λαμπερές, γιομάτες χαρά κι αισιοδοξία, εικόνες που τώρα, καθώς τις κοιτώ κι αναθυμούμαι, γίνονται καρφιά που μπήγονται στη σάρκα μου και στην καρδιά μου. Τα μάτια μου βουρκώνουν πάλι, ήρεμα κι άηχα μουσκεύουν απ’ το βαρύ παραπόνεμα. Θοδωρής Παπαθεοδώρου.The novel is set in Famagusta during the 1974 invasion of Cyprus, a period that remains central to the island’s public memory.
Books that feel like this
More by Θοδωρής Παπαθεοδώρου
Οι κόρες της λησμονιάς
Θοδωρής Παπαθεοδώρου, 2011
A mother’s voice opens onto the Greek Civil War’s intimate cost: separation, silence and the stubborn hope of reunion.
Οι καιροί της μνήμης
Θοδωρής Παπαθεοδώρου, 2012
At the end of the Greek Civil War, families face exile, separation and the uncertain meaning of home.
Οι μάνες της άδειας αγκαλιάς
Θοδωρής Παπαθεοδώρου, 2019
In postwar Greece, women search for missing loved ones while trying to keep faith amid political violence and public silence.
Where to get it
Some of these links earn us a small commission, at no cost to you. It keeps BookFeed free.
Questions readers ask
- What is Γη της πικραμένης Παναγιάς like?
- Feels like grief, dread and tenderness. About war, family and memory.
- What should I read after Γη της πικραμένης Παναγιάς?
- If you liked Γη της πικραμένης Παναγιάς, try Δύο νύχτες έρωτα (Ρένα Ρώσση-Ζαΐρη), Το άλλο της μισό (Μαρία Τζιρίτα) and Οι παστρικές (Σόφη Θεοδωρίδου).
A taste of the feed
When desire pulls one way, tenderness can pull another.
Άγρια θύελλα ήταν, με συγκλόνιζε, με έσπρωχνε να νιώσω το καθετί με όλο μου το είναι. Ο Λουκάς ήταν το λιμάνι που λαχταρούσα, η γαλήνη, η στοργή. Μούλιαζα στην αγάπη κοντά του. Έζησα δυο νύχτες έρωτα. Με τους δύο άντρες της ζωής μου. Ήταν ανάγκη να διαλέξω ανάμεσά τους. Και γρήγορα μάλιστα. Τι έπρεπε να κάνω; Η ιστορία μιας οικογένειας από την εποχή του πολέμου ως σήμερα. Η ιστορία μιας σπάνιας φιλίας που άντεξε στον χρόνο.
Δύο νύχτες έρωτα · Ρένα Ρώσση-Ζαΐρη
To long for closeness and still be unable to offer it.
Αλύτης. Εκαυχήθη ότι εφόνευσε).* Η αδελφή του η Νίτσα μού έλεγε ότι ο πατέρας μου ήταν άνθρωπος που αναζητούσε την ανθρώπινη ζεστασιά αλλά ήταν ανίκανος να τη δώσει. Εκείνη η σκηνή στα δεκατρία του χρόνια του είχε αφήσει μία χρόνια συναισθηματική αναπηρία. Ενθουσιαζόταν αλλά δεν εμπιστευόταν. Κυκλοφορούσε για χρόνια με ένα πιστόλι στη μετακατοχική Θεσσαλονίκη και αναζητούσε εκδίκηση. Ο Νέστωρ (Νεστορά κης) τον έστειλε στο ασφαλές καταφύγιο, στο Βέλγιο, στη Λιέγη στον Μασκαλιέ. Ο Νέστωρ ήταν συνέταιρος με τον Μασκαλιέ και μπορούσε να του εμπιστευθεί το παιδί του αδελφού του που ήταν δυο φορές παιδί του. Το Βέλγιο θα του προσέφερε ένα ασφαλές καταφύγιο για να ξεχάσει το φονικό, έτσι πίστευε.
Πατριδογνωσία · Τάσος Τέλλογλου
In this village, even reason has to learn the local customs.
Αφού προσπέρασε μερικά πρανή και γύρισε πίσω από το μονοπάτι του αυλακιού, μπήκε στο τέταρτο διάζωμα, εκείνο που προοριζόταν για τη θερινή σπορά, όπου τώρα θέριευαν οι βρούβες, οι αγριοκουταλίδες και οι τσουκνίδες. Τις τελευταίες τις χάιδευε καθώς περνούσε αλλά δεν τον τσίμπαγαν, γιατί κρατούσε την ανάσα του καθώς τις άγγιζε. Δεν είχε επιστημονική εξήγηση γι’ αυτό, όπως δεν υπήρχε εξήγηση και για το πώς ένας άλλος συγχωριανός του, ο Τομάς, είχε περπατήσει πάνω στα νερά του τεχνητού φράγματος του Γουαδαλεντίν με το ίδιο ακριβώς τέχνασμα· κρατώντας τον αέρα στα πνευμόνια του. Στην Ιβηρία, τη χώρα όπου βρισκόταν η Χάντουλα, με θέληση και υπομονή και λίγη πίστη, κάποιες φορές η λογική ανατρεπόταν σύμφωνα με τα κέφια των κατοίκων της.
Η χερσόνησος με τα άδεια σπίτια · David Ucles
Read pages from books like this, one at a time
Keep reading in the feed