Οι μάνες της άδειας αγκαλιάς
Θοδωρής Παπαθεοδώρου, 2019
Στη μεταπολεμική Ελλάδα, γυναίκες αναζητούν τους δικούς τους και παλεύουν να κρατήσουν την ελπίδα μέσα στη βία και τη σιωπή.
Ατμόσφαιρα: θλίψη, ελπίδα και φόβος. Μιλά για την οικογένεια, τον πόλεμο και τη μνήμη.
Μια σελίδα από το βιβλίο
Όταν τα δύσκολα χρόνια κάνουν την ειρήνη να μοιάζει ξένη.
«Ώρες ώρες ξεχνάω πως υπήρξαν εποχές χωρίς πόλεμο, χρόνια χωρίς φόβο, χωρίς τρεχαλητό, μπουντρούμια κι εκτελέσεις, χρόνια δίχως πόνο. Υπάρχουν νύχτες που προσπαθώ να φέρω στο μυαλό μου εκείνα τα χρόνια και δεν μπορώ, νομίζω πως δεν αφορούν εμένα, πως κάπου άκουσα γι’ αυτά, κάπου, κάτι διάβασα». Η Μέλπω χαμογελάει γλυκόπικρα. Συμφωνεί με τα λεγόμενα της φίλης της. Κι αυτήν το ίδιο συναίσθημα της έλλειψης την πνίγει ώρες ώρες, ένα κενό η ζωή της, νομίζει πως, αν βγάλει την παρανομία, τις ολομέλειες, τις διαδηλώσεις, τις υψωμένες γροθιές, τις σφαίρες και τις μάχες, δε θα μείνει τίποτα. «Γι’ αυτό κρατάω πάντα πάνω μου το κόκκινο μαντίλι της Φανούλας μου. Θοδωρής Παπαθεοδώρου.Η ιστορία εκτυλίσσεται στη δύσκολη περίοδο μετά τις μάχες του Δεκέμβρη του 1944 και τη Συμφωνία της Βάρκιζας, τον Φεβρουάριο του 1945.
Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Περισσότερα βιβλία — Θοδωρής Παπαθεοδώρου
Οι κόρες της λησμονιάς
Θοδωρής Παπαθεοδώρου, 2011
Μια μητέρα μιλά για τον Εμφύλιο μέσα από τον χωρισμό, τη σιωπή και την επίμονη ελπίδα να ξανασμίξει με την κόρη της.
Οι καιροί της μνήμης
Θοδωρής Παπαθεοδώρου, 2012
Στο τέλος του Εμφυλίου, άνθρωποι αναγκάζονται να αφήσουν πίσω τον τόπο και τους δικούς τους, χωρίς να ξέρουν αν θα επιστρέψουν.
Γη της πικραμένης Παναγιάς
Θοδωρής Παπαθεοδώρου, 2024
Μέσα από τα μάτια μιας νοσηλεύτριας, μια οικογένεια προσπαθεί να κρατηθεί ενωμένη στην Αμμόχωστο του 1974.
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Πώς είναι το «Οι μάνες της άδειας αγκαλιάς»;
- Ατμόσφαιρα: θλίψη, ελπίδα και φόβος. Μιλά για την οικογένεια, τον πόλεμο και τη μνήμη.
- Τι να διαβάσω μετά το «Οι μάνες της άδειας αγκαλιάς»;
- Αν σου άρεσε το «Οι μάνες της άδειας αγκαλιάς», δοκίμασε «Κοτσυφόκισσα» (Suzanne Collins), «Πατριδογνωσία» (Τάσος Τέλλογλου) και «Το άλλο της μισό» (Μαρία Τζιρίτα).
Μια γεύση από τη ροή
Ένας γνώριμος δρόμος γίνεται αδύνατο να τον κοιτάξεις κατάματα.
Το καλοκαίρι είναι απίστευτα καυτό και ξηρό. Δεν έχει πέσει καθόλου βροχή για να διαλύσει τις στοίβες της στάχτης που άφησε πίσω της η επίθεση. Μετατοπίζονται εδώ κι εκεί ως αντίδραση στις πατημασιές μου. Δεν υπάρχει αεράκι για να τις σκορπίσει. Έχω τα μάτια μου καρφωμένα στο σημείο που θυμάμαι ότι ήταν ο δρόμος, επειδή, όταν προσγειώθηκα αρχικά στο Λιβάδι, δεν ήμουν προσεκτική και πάτησα πάνω σε μια πέτρα. Μόνο που δεν ήταν πέτρα – ήταν το κρανίο κάποιου. Κατρακύλησε και ακινητοποιήθηκε με το πρόσωπο προς τα επάνω και για πολλή ώρα δεν μπορούσα να σταματήσω να κοιτάζω τα δόντια, να αναρωτιέμαι ποιανού ήταν, να σκέφτομαι ότι και τα δικά μου έτσι θα έδειχναν σε παρόμοιες συνθήκες.
Κοτσυφόκισσα · Suzanne Collins
Να λαχταράς την εγγύτητα και να μην ξέρεις πώς να τη δώσεις.
Αλύτης. Εκαυχήθη ότι εφόνευσε).* Η αδελφή του η Νίτσα μού έλεγε ότι ο πατέρας μου ήταν άνθρωπος που αναζητούσε την ανθρώπινη ζεστασιά αλλά ήταν ανίκανος να τη δώσει. Εκείνη η σκηνή στα δεκατρία του χρόνια του είχε αφήσει μία χρόνια συναισθηματική αναπηρία. Ενθουσιαζόταν αλλά δεν εμπιστευόταν. Κυκλοφορούσε για χρόνια με ένα πιστόλι στη μετακατοχική Θεσσαλονίκη και αναζητούσε εκδίκηση. Ο Νέστωρ (Νεστορά κης) τον έστειλε στο ασφαλές καταφύγιο, στο Βέλγιο, στη Λιέγη στον Μασκαλιέ. Ο Νέστωρ ήταν συνέταιρος με τον Μασκαλιέ και μπορούσε να του εμπιστευθεί το παιδί του αδελφού του που ήταν δυο φορές παιδί του. Το Βέλγιο θα του προσέφερε ένα ασφαλές καταφύγιο για να ξεχάσει το φονικό, έτσι πίστευε.
Πατριδογνωσία · Τάσος Τέλλογλου
Ο κίνδυνος πλησιάζει μέσα από μια μικρή, παράξενη κίνηση.
Η πόρτα του στάβλου άνοιξε με δύναμη ύστερα από μια καλοζυγισμένη κλοτσιά. Μια σειρά τριξίματα έδειξαν ότι κάποιος κατέβαινε τη σκάλα. Η Μελίνα εγκατέλειψε την προσπάθεια να αναπνεύσει και έκλεισε σφιχτά τα μάτια. Όταν τα άνοιξε, είδε τον σκοτεινό όγκο ενός άντρα να στέκεται ακριβώς μπροστά στη στοίβα με τα ξύλα. Το δάχτυλό της τυλίχτηκε γύρω από τη σκανδάλη. Ο άντρας έσκυψε για να πιάσει κάτι και έγειρε το κεφάλι του για να εξετάσει το ύφασμα που κρατούσε στο χέρι. Τα μαλλιά του ήταν ξανθά σαν την άμμο της λίμνης. Μετά έχωσε τη μύτη του στην πτυχή του μαντιλιού της και το μύρισε.
Ψίθυροι της πόλης · Rachel O’connor
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή