Ψίθυροι της πόλης
A young woman’s place in her family and her village is unsettled by war, danger and the possibility of choosing her own life.
Feels like dread, longing and unease. About war, family and freedom.
A page from the book
The danger is close enough to recognise by its smallest gesture.
Η πόρτα του στάβλου άνοιξε με δύναμη ύστερα από μια καλοζυγισμένη κλοτσιά. Μια σειρά τριξίματα έδειξαν ότι κάποιος κατέβαινε τη σκάλα. Η Μελίνα εγκατέλειψε την προσπάθεια να αναπνεύσει και έκλεισε σφιχτά τα μάτια. Όταν τα άνοιξε, είδε τον σκοτεινό όγκο ενός άντρα να στέκεται ακριβώς μπροστά στη στοίβα με τα ξύλα. Το δάχτυλό της τυλίχτηκε γύρω από τη σκανδάλη. Ο άντρας έσκυψε για να πιάσει κάτι και έγειρε το κεφάλι του για να εξετάσει το ύφασμα που κρατούσε στο χέρι. Τα μαλλιά του ήταν ξανθά σαν την άμμο της λίμνης. Μετά έχωσε τη μύτη του στην πτυχή του μαντιλιού της και το μύρισε. Rachel O’connor.The supplied catalog gives the author’s name, but the excerpts do not establish publication details or reliable biographical facts.
Books that feel like this
Where to get it
Some of these links earn us a small commission, at no cost to you. It keeps BookFeed free.
Questions readers ask
- What is Ψίθυροι της πόλης like?
- Feels like dread, longing and unease. About war, family and freedom.
- What should I read after Ψίθυροι της πόλης?
- If you liked Ψίθυροι της πόλης, try Η καρδιά του βράχου (Μαρία Τζιρίτα), Θρυμματισμένη αρμονία (Σάρα Τζ. Μάας) and Οι μάνες της άδειας αγκαλιάς (Θοδωρής Παπαθεοδώρου).
A taste of the feed
When does the life you chose begin to outweigh the life you miss?
Της άρεσε η ζωή στο Τορόντο, κι ας πονούσε από νοσταλγία για την πατρίδα και την οικογένειά της. Της εξασφάλιζε την ελευθερία που τόσο ποθούσε από μικρό κοριτσάκι. Μπορούσε να δουλεύει και να κερδίζει τα δικά της χρήματα, χωρίς να εξαρτάται από κανέναν. Ήταν μόλις είκοσι χρόνων κι όριζε τη ζωή της όπως ήθελε εκείνη. Πώς και γιατί να τα θυσιάσει όλα αυτά;
Η καρδιά του βράχου · Μαρία Τζιρίτα
Survival may depend on finding a way back to one another.
Για να νικήσουν, όμως, τη σκιά του Κόσεϊ, που κερδίζει διαρκώς έδαφος, πρέπει να βρουν τον δρόμο που θα τους φέρει ξανά κοντά και να αναστήσουν τις παλιές συμμαχίες τους. Για να επιβιώσουν, πρέπει να βρουν έναν τρόπο να αποκαταστήσουν τη θρυμματισμένη αρμονία γύρω τους.
Θρυμματισμένη αρμονία · Σάρα Τζ. Μάας
When a hard life makes peace feel like someone else’s story.
«Ώρες ώρες ξεχνάω πως υπήρξαν εποχές χωρίς πόλεμο, χρόνια χωρίς φόβο, χωρίς τρεχαλητό, μπουντρούμια κι εκτελέσεις, χρόνια δίχως πόνο. Υπάρχουν νύχτες που προσπαθώ να φέρω στο μυαλό μου εκείνα τα χρόνια και δεν μπορώ, νομίζω πως δεν αφορούν εμένα, πως κάπου άκουσα γι’ αυτά, κάπου, κάτι διάβασα». Η Μέλπω χαμογελάει γλυκόπικρα. Συμφωνεί με τα λεγόμενα της φίλης της. Κι αυτήν το ίδιο συναίσθημα της έλλειψης την πνίγει ώρες ώρες, ένα κενό η ζωή της, νομίζει πως, αν βγάλει την παρανομία, τις ολομέλειες, τις διαδηλώσεις, τις υψωμένες γροθιές, τις σφαίρες και τις μάχες, δε θα μείνει τίποτα. «Γι’ αυτό κρατάω πάντα πάνω μου το κόκκινο μαντίλι της Φανούλας μου.
Οι μάνες της άδειας αγκαλιάς · Θοδωρής Παπαθεοδώρου
Read pages from books like this, one at a time
Keep reading in the feed