Για την πατρίδα

A wife tells her husband she would rather die than be left behind.

Τότε έτσι εκείνος κοίταξε σωπώντας το παιδί του με θλιβερό χαμόγελο· κι’ η όμορφη Αντρομάχη ήρθε κλαμένη, τούπιασε σφιχτά το χέρι κι’ είπε « Καημένε, αχ το φιλότιμο θα σ’ αφανίσει. Πες μου, » τ’ αθώο αφτό δεν το πονάς, δε λυπάσαι εμένα » που μάβρη χήρα κι’ έρημη σε λίγο θα μ’ αφήκεις ; » Τι γρήγορα όλοι οι Δαναοί θα τρέξουν να σε σφάξουν. » Μα αν είναι να σε στερηθώ, καλύτερα για μένα » να με σκεπάσει η μάβρη Γης! Γιατί άλλο πια αντιστύλι » δε θα μου μείνει, μόν καημοί, τα μάτια σα σφαλίσεις. » Μηγάρ πατέρα εγώ ’χω πια ή τη γλυκιά μου μάννα ;

Μετάφραση της Ιλιάδας στα Νέα Ελληνικά · Αλέξανδρος Πάλλης

Two ways to live with death, argued over a newly planted almond tree.

Look, one day I had gone to a little village. An old grandfather of ninety was busy planting an almond tree. ‘What, grandfather!’ I exclaimed. ‘Planting an almond tree?’ And he, bent as he was, turned around and said: ‘My son, I carry on as if I should never die.’ I replied: ‘And I carry on as if I was going to die any minute.’ Which of us was right, boss?

Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά · Nikos Kazantzakis

A dog spends the night trying to reach his master's severed head.

Ὁ σκύλος μόνος ἔμεινε. Ξαπλώνεται στὸ χῶμα καὶ βόγγει, βόγγει ὁ δύστυχος ἀπ’ τὴν πολλὴ τὴν πίκρα. Σὰν ἦλθαν τὰ μεσάνυχτα μὲ μιᾶς ὀρθὸς πετιέται καὶ μὲ τὸ στόμα μάχεται νὰ φθάσῃ τὸ κεφάλι. Κ’ αἱμάτωνε καὶ πλήγιαζε τὰ ἔρμα του τὰ νύχια, ποὺ ξεκολλοῦν καὶ πέφτουνε σγαρλίζοντας τὴν πέτρα. Εἶναι ψηλά, δὲν ἔφθανε. Τεντώνεται, κρεμιέται, γλυστρᾷ καὶ πέφτει, σκώνεται, ὁρμᾷ, πηδάει ἀκόμα ἀνδρειωμένο πήδημα κι’ ἀνέλπιστ’ ἀνεβαίνει. Ἀρπάζει μὲς στὰ δόντια του τὸ φοβερὸ κεφάλι κι’ ἀντάμα φεύγουνε τὰ δυό, παίρνουν βουνὰ καὶ λόγγους. Κ’ ἐκεῖθε ποὺ διαβαίνουνε, ξαφνίζονται τὰ δέντρα καὶ τὄνα τ’ ἄλλο ρώταγε, ὁ πεῦκος τὰ πλατάνια, τὸ κυπαρίσσι τὴν ἐτιὰ καὶ ἡ φτελιὰ τὴ δάφνη:

Μνημόσυνα (1857) και έτερα ποιήματα · Αριστοτέλης Βαλαωρίτης