Η καρδιά του βράχου
Μαρία Τζιρίτα, 2018
A young Greek seamstress builds an independent life in Toronto while family, longing and the promise of love pull her toward home.
Feels like longing, hope and tenderness. About family, freedom and love.
A page from the book
When does the life you chose begin to outweigh the life you miss?
Της άρεσε η ζωή στο Τορόντο, κι ας πονούσε από νοσταλγία για την πατρίδα και την οικογένειά της. Της εξασφάλιζε την ελευθερία που τόσο ποθούσε από μικρό κοριτσάκι. Μπορούσε να δουλεύει και να κερδίζει τα δικά της χρήματα, χωρίς να εξαρτάται από κανέναν. Ήταν μόλις είκοσι χρόνων κι όριζε τη ζωή της όπως ήθελε εκείνη. Πώς και γιατί να τα θυσιάσει όλα αυτά; Μαρία Τζιρίτα.The novel centers on Greek migration and family ties across the distance between a village in Greece and Toronto.
Books that feel like this
More by Μαρία Τζιρίτα
Το άλλο της μισό
Μαρία Τζιρίτα, 2026
A Greek novel about a woman shaped by childhood violence and betrayal, and the difficult possibility of beginning again.
Κάτω απ’ τη μηλιά
Μαρία Τζιρίτα, 2021
Three women across generations confront the family past and the possibility of choosing a different life.
Η γυναίκα που ήξερε μόνο να αγαπάει
Μαρία Τζιρίτα, 2012
A girl marked by abandonment keeps reaching for love, belonging, and the father she has never known.
Where to get it
Some of these links earn us a small commission, at no cost to you. It keeps BookFeed free.
Questions readers ask
- What is Η καρδιά του βράχου like?
- Feels like longing, hope and tenderness. About family, freedom and love.
- What should I read after Η καρδιά του βράχου?
- If you liked Η καρδιά του βράχου, try Ψίθυροι της πόλης (Rachel O’connor), Πάγος και αστροφεγγιά (Σάρα Τζ. Μάας) and Λυκόφως (Stephenie Meyer).
A taste of the feed
The danger is close enough to recognise by its smallest gesture.
Η πόρτα του στάβλου άνοιξε με δύναμη ύστερα από μια καλοζυγισμένη κλοτσιά. Μια σειρά τριξίματα έδειξαν ότι κάποιος κατέβαινε τη σκάλα. Η Μελίνα εγκατέλειψε την προσπάθεια να αναπνεύσει και έκλεισε σφιχτά τα μάτια. Όταν τα άνοιξε, είδε τον σκοτεινό όγκο ενός άντρα να στέκεται ακριβώς μπροστά στη στοίβα με τα ξύλα. Το δάχτυλό της τυλίχτηκε γύρω από τη σκανδάλη. Ο άντρας έσκυψε για να πιάσει κάτι και έγειρε το κεφάλι του για να εξετάσει το ύφασμα που κρατούσε στο χέρι. Τα μαλλιά του ήταν ξανθά σαν την άμμο της λίμνης. Μετά έχωσε τη μύτη του στην πτυχή του μαντιλιού της και το μύρισε.
Ψίθυροι της πόλης · Rachel O’connor
When the body survives, memory can still interrupt the simplest day.
Εξακολουθούσα να θυμάμαι εκείνη την στιγμή, στον ύπνο και τον ξύπνιο μου. Την όψη του προσώπου του, την ακινησία του στήθους του, το σπάσιμο του δεσμού ανάμεσά μας. Εξακολουθούσα να αισθάνομαι εκείνο το κενό στο στήθος μου, εκεί όπου φώλιαζε κάποτε ο δεσμός, εκεί όπου φώλιαζε... αυτός. Ακόμη και τώρα που ο δεσμός αυτός ρέει πάλι ανάμεσά μας σαν ποταμός αστροκέντητης νυχτιάς, η ηχώ του χαμού του επιμένει να αντηχεί· να με αποσπά από τον ύπνο· να με αποσπά από μια συζήτηση, από τη ζωγραφική που τόσο αγαπώ, από την απόλαυση ενός γεύματος.
Πάγος και αστροφεγγιά · Σάρα Τζ. Μάας
The relief of not having to look happy for anyone.
Ένα από τα καλά του Τσάρλι είναι ότι δεν τριγυρνά γύρω σου όλη την ώρα. Με άφησε στην ησυχία μου να τακτοποιήσω τα πράγματά μου και να βολευτώ, ένας άθλος εντελώς αδύνατος για τη μητέρα μου. Ήταν ωραία να είμαι μόνη μου, να μη χρειάζεται να χαμογελώ και να δείχνω ευχαριστημένη· ήταν μια ανακούφιση το ότι μπορούσα να κοιτάζω το πέπλο της βροχής έξω από το παράθυρο αποκαρδιωμένη, αφήνοντας απλώς να τρέξουν μερικά δάκρυα. Δεν ήθελα να πλαντάξω στο κλάμα. Αυτό θα το έκανα την ώρα του ύπνου, όταν θα έπρεπε να σκεφτώ το επόμενο πρωί.
Λυκόφως · Stephenie Meyer
Read pages from books like this, one at a time
Keep reading in the feed