Ο τελευταίος χορός της Σαλώμης
Ρένα Ρώσση-Ζαΐρη, 2013
A woman loses hours she cannot account for, while the life she thought secure begins to feel unfamiliar.
Feels like unease, longing and tenderness. About identity, love and family.
A page from the book
Three missing hours turn a familiar street into a place of alarm.
«Σας ευχαριστώ», µουρµούρισε ξαφνιασµένη ακόµα η Ναταλία. Άρχισε να νιώθει εκείνη την οικεία ζαλάδα. Αυτήν τη φορά όµως συνοδευόταν κι από ένα είδος πανικού. Σαν να την προειδοποιούσε για κάτι κακό. Έκλεισε τα µάτια της κι όταν τα ξανάνοιξε δεν κατάλαβε πού βρισκόταν. Κοίταξε τροµαγµένη γύρω της. Αναγνώρισε το σουπερµάρκετ της γειτονιάς της, το φαρµακείο, το περίπτερο. Βρισκόταν στη γνωστή της πλατεία. Μόλις έστριβε, θα αντίκριζε το σπίτι της. Έπρεπε να περπατήσει κανένα τρίλεπτο και µετά να χωθεί στην ασφάλεια του σπιτιού της, στην αγκαλιά του ∆ηµήτρη, που τώρα θα είχε σίγουρα ανησυχήσει πολύ. Γιατί όµως δεν την είχε πάρει στο κινητό; Μα τι της συνέβαινε; Κανένας άνθρωπος δε χάνει έτσι τρεις ώρες από τη ζωή του. Στη µία η ώρα είχε φύγει από το σπίτι της ∆ήµητρας. Και τώρα ήταν τέσσερις. Ρένα Ρώσση-Ζαΐρη.Rena Rossis-Zairi is one of Greece’s best-known contemporary popular novelists, with a readership built across many family dramas and romances.
Books that feel like this
More by Ρένα Ρώσση-Ζαΐρη
Ντόμινο
Ρένα Ρώσση-Ζαΐρη, 2026
A family saga of love, concealed ties and choices that reverberate across lives, where the truth refuses to stay buried.
Το μπλε ζαφείρι
Ρένα Ρώσση-Ζαΐρη, 2023
On Lemnos, a childhood bond and a blue sapphire draw two former companions into a story of love, old secrets and danger.
Δύο νύχτες έρωτα
Ρένα Ρώσση-Ζαΐρη, 2024
A love story shaped by wartime choices, family loyalties and a friendship carried across generations.
Where to get it
Some of these links earn us a small commission, at no cost to you. It keeps BookFeed free.
Questions readers ask
- What is Ο τελευταίος χορός της Σαλώμης like?
- Feels like unease, longing and tenderness. About identity, love and family.
- What should I read after Ο τελευταίος χορός της Σαλώμης?
- If you liked Ο τελευταίος χορός της Σαλώμης, try Θεριστές (Ζαχαρίας Μαυροειδής), Μια οικογενειακή υπόθεση (Claire Lynch) and Το δωμάτιο του Τζοβάνι (έκδοση 2026) (James Baldwin).
A taste of the feed
The unbearable suspense of hoping someone might recognise you.
«Θα κλείσω τα μάτια» τραγουδούσε η Μοσχολιού απ’ τα ηχεία της παραλιακής ψαροταβέρνας. Είχανε παραγγείλει γαριδομακαρονάδα για το τελευταίο ΖΑΧΑΡΙΑΣ ΜΑΥΡΟΕΙΔΗΣ τους δείπνο στο νησί. Ο Λούτσιο στροβίλιζε επί ματαίω μια πιρουνιά στο πιάτο του. Το στομάχι κόμπος, ο λαιμός φιόγκος – δεν κατέβαινε μπουκιά. Ώσπου ξάφνου… «Αν είναι η αγάπη αμαρτία». Κάθεται σ’ ένα τραπέζι λοξά πίσω του. Τρώει παρέα με τη σύζυγο και τα δύο τους παιδιά. Πόση ώρα να ’ναι εκεί; Λες να τον έχει δει; Πίνει μισή γουλιά νερό. Η mamma απορροφημένη στον αποκεφαλισμό των γαρίδων της μικρής. Έρχονται τα αχνιστά μύδια, αναμπουμπούλα στο τραπέζι, ικανός αντιπερισπασμός. Σηκώνεται να πάει τουαλέτα. Διαγράφει μια ελικοειδή διαδρομή προκειμένου να περάσει από μπροστά του.
Θεριστές · Ζαχαρίας Μαυροειδής
The first touch can carry both wonder and fear.
Πήγα να κινηθώ και να κάνω καμιά πλακίτσα, αλλά κάτι μουρμούρισε ο Τζόι κι έσκυψα το κεφάλι για ν’ ακούσω. O Τζόι σήκωσε το κεφάλι του καθώς εγώ χαμήλωνα το δικό μου και φιληθήκαμε, ας πούμε, κατά λάθος. Και τότε, για πρώτη φορά στη ζωή μου, ένιωσα πραγματικά το σώμα κάποιου άλλου, τη μυρωδιά κάποιου άλλου. Κρατιόμασταν αγκαλιασμένοι. Ήταν σαν να κρατούσα στο χέρι μου ένα σπάνιο, εξουθενωμένο, σχεδόν καταδικασμένο πτηνό που έτυχε σαν από θαύμα να βρω. Ήμουνα κατατρομαγμένος, είμαι σίγουρος ότι ήταν κι εκείνος τρομαγμένος, και κλείσαμε τα μάτια. Για να το θυμάμαι τόσο καθαρά, τόσο επώδυνα απόψε, σημαίνει ότι δεν το είχα ποτέ ούτε για μια στιγμή πραγματικά ξεχάσει.
Το δωμάτιο του Τζοβάνι (έκδοση 2026) · James Baldwin
A label can follow a child; so can the hope of being loved.
Hταν δέκα ετών η Αλέκα όταν ανακάλυψε την καρτέλα της στην παιδόπολη Καβάλας. Επίθετο δίπλα στο όνομά της δεν υπήρχε. Υπήρχε όμως η λέξη «νόθο» να χαρακτηρίζει την ίδια, και η άγνωστη λέξη «ιερόδουλος» για τη μητέρα της. Εκείνη είχε αφήσει την Αλέκα, έξι χρόνων παιδί, στην παιδόπολη, χωρίς να δώσει ξανά σημεία ζωής, παρά πολλά χρόνια αργότερα. Η Αλέκα πέρασε όλη της τη ζωή παλεύοντας ν’ αποδείξει ότι από αγκάθι βγαίνει ρόδο. Όσο κι αν την πλήγωσαν, όσο κι αν την απέρριψαν, εκείνη είχε πάντα μια χρυσή καρδιά γεμάτη αγάπη για όλους. Ο πατέρας που δε γνώρισε ζούσε πάντα μέσα στην ψυχή της, μαζί με τη λαχτάρα της κάποτε να τον συναντήσει.
Η γυναίκα που ήξερε μόνο να αγαπάει · Μαρία Τζιρίτα
Read pages from books like this, one at a time
Keep reading in the feed