Η γυναίκα που ήξερε μόνο να αγαπάει
Μαρία Τζιρίτα, 2012
A girl marked by abandonment keeps reaching for love, belonging, and the father she has never known.
Feels like hope, tenderness and melancholy. About family, love and identity.
A page from the book
A label can follow a child; so can the hope of being loved.
Hταν δέκα ετών η Αλέκα όταν ανακάλυψε την καρτέλα της στην παιδόπολη Καβάλας. Επίθετο δίπλα στο όνομά της δεν υπήρχε. Υπήρχε όμως η λέξη «νόθο» να χαρακτηρίζει την ίδια, και η άγνωστη λέξη «ιερόδουλος» για τη μητέρα της. Εκείνη είχε αφήσει την Αλέκα, έξι χρόνων παιδί, στην παιδόπολη, χωρίς να δώσει ξανά σημεία ζωής, παρά πολλά χρόνια αργότερα. Η Αλέκα πέρασε όλη της τη ζωή παλεύοντας ν’ αποδείξει ότι από αγκάθι βγαίνει ρόδο. Όσο κι αν την πλήγωσαν, όσο κι αν την απέρριψαν, εκείνη είχε πάντα μια χρυσή καρδιά γεμάτη αγάπη για όλους. Ο πατέρας που δε γνώρισε ζούσε πάντα μέσα στην ψυχή της, μαζί με τη λαχτάρα της κάποτε να τον συναντήσει. Μαρία Τζιρίτα.The supplied excerpts present Aleka’s story through a publisher’s synopsis; no publication year is given in the supplied material.
Books that feel like this
More by Μαρία Τζιρίτα
Το άλλο της μισό
Μαρία Τζιρίτα, 2026
A Greek novel about a woman shaped by childhood violence and betrayal, and the difficult possibility of beginning again.
Η καρδιά του βράχου
Μαρία Τζιρίτα, 2018
A young Greek seamstress builds an independent life in Toronto while family, longing and the promise of love pull her toward home.
Κάτω απ’ τη μηλιά
Μαρία Τζιρίτα, 2021
Three women across generations confront the family past and the possibility of choosing a different life.
Where to get it
Some of these links earn us a small commission, at no cost to you. It keeps BookFeed free.
Questions readers ask
- What is Η γυναίκα που ήξερε μόνο να αγαπάει like?
- Feels like hope, tenderness and melancholy. About family, love and identity.
- What should I read after Η γυναίκα που ήξερε μόνο να αγαπάει?
- If you liked Η γυναίκα που ήξερε μόνο να αγαπάει, try Ο τελευταίος χορός της Σαλώμης (Ρένα Ρώσση-Ζαΐρη), Binding 13 (Κλόι Γουόλς) and Τζον, γιος του Τζον (Douglas Stuart).
A taste of the feed
The moment leaving becomes the only way to keep going.
Ενάντια στις επιθυμίες του πατέρα μου, που θεωρούσε ότι έπρεπε να σκληραγωγηθώ, η μαμά πήγε στην τράπεζα και πήρε δάνειο για να πληρώσει τα δίδακτρα του κολεγίου Τόμεν, του ιδιωτικού σχολείου που βρισκόταν είκοσιπέντε χιλιόμετρα βόρεια του Μπαλιλάγκιν. Ανησυχούσα για τη μητέρα μου, ήξερα όμως ότι αν έπρεπε να περάσω άλλη μία φορά την πόρτα εκείνου του σχολείου, δε θα ξανάβγαινα ζωντανή. Είχα φτάσει στο όριό μου.
Binding 13 · Κλόι Γουόλς
The relief of not having to look happy for anyone.
Ένα από τα καλά του Τσάρλι είναι ότι δεν τριγυρνά γύρω σου όλη την ώρα. Με άφησε στην ησυχία μου να τακτοποιήσω τα πράγματά μου και να βολευτώ, ένας άθλος εντελώς αδύνατος για τη μητέρα μου. Ήταν ωραία να είμαι μόνη μου, να μη χρειάζεται να χαμογελώ και να δείχνω ευχαριστημένη· ήταν μια ανακούφιση το ότι μπορούσα να κοιτάζω το πέπλο της βροχής έξω από το παράθυρο αποκαρδιωμένη, αφήνοντας απλώς να τρέξουν μερικά δάκρυα. Δεν ήθελα να πλαντάξω στο κλάμα. Αυτό θα το έκανα την ώρα του ύπνου, όταν θα έπρεπε να σκεφτώ το επόμενο πρωί.
Λυκόφως · Stephenie Meyer
What does it cost to look unshaken when nobody is watching?
Δεν πίστευε στις ευχές η Ελένη Δαρζέντα. Στη ζωή της ό,τι κι αν ευχήθηκε δεν ευοδώθηκε. Πάλεψε με θεούς και δαίμονες για να καταφέρει ό,τι έφτιαξε, χρειάστηκε να ματώσει τα χείλη της, τόσες φορές που τα δάγκωσε γεμάτη απελπισία, και τις κραυγές της απόγνωσης τις έπνιγε πάντα σ’ ένα μαξιλάρι τα βράδια, στο κρεβάτι της, γιατί μόνο εκεί άφηνε το προσωπείο να πέσει. Εκείνη τη μάσκα που δεν επέτρεπε σε κανέναν να αντιληφθεί συναίσθημα, σκέψη, προσδοκία ή αποτυχία της.
Ελένη Δαρζέντα · Λένα Μαντά
Read pages from books like this, one at a time
Keep reading in the feed