Οι παστρικές
Σόφη Θεοδωρίδου, 2026
A refugee’s new beginning in Athens brings two women together, where kindness and friendship make room for a life rebuilt after loss.
Feels like tenderness, nostalgia and grief. About friendship, home and love.
A page from the book
A name can belong to the life you can no longer return to.
Όταν η Πιπίτσα ανέβηκε στον πάνω όροφο, η Μαρίκα συνέχισε: «Εμένα με λένε Μαρίκα Χατζηνικολάου κι η κοπέλα που μόλις έφυγε είναι η Πιπίτσα. Θα μου πεις και το δικό σου όνομα;» © Σόφη Θεοδωρίδου, 2026/© ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ Α.Ε., Αθήνα 2026 ΟΙ Π Α Σ Τ Ρ Ι Κ Έ Σ Κάτι σκάλωσε στον λαιμό της κοπέλας. Από τότε που είχε έρθει στην Ελλάδα, στην καραντίνα πρώτα, στο Καραμπουρνάκι της Καλαμαριάς, που θεωρούνταν κολαστήριο απ’ όσους ανθρώπους τη βίωσαν, και μετά τριγυρίζοντας στη Σαλονίκη, είχε ξεσυνηθίσει στην καλοσύνη των ανθρώπων και τώρα αυτή η ευσπλαχνία την άγγιξε. Κάποτε λεγόταν Καλλιρρόη, σκέφτηκε, μα από τότε που εξαναγκάστηκε να πράξει εκείνο, δεν της άξιζε το παλιό της όνομα. Αυτό ήταν το όνομα που τη συνέδεε με την παλιά της ύπαρξη, την ανέγγιχτη. Καταλάβαινε όμως ότι έπρεπε να τ’ αφήσει πίσω της το παρελθόν, αν ήθελε να έχει μέλλον. Σόφη Θεοδωρίδου.The novel opens in the aftermath of the 1922 catastrophe in Asia Minor, following Greek refugees as they try to make a home in Greece.
Books that feel like this
Where to get it
Some of these links earn us a small commission, at no cost to you. It keeps BookFeed free.
Questions readers ask
- What is Οι παστρικές like?
- Feels like tenderness, nostalgia and grief. About friendship, home and love.
- What should I read after Οι παστρικές?
- If you liked Οι παστρικές, try Οι κόρες της λησμονιάς (Θοδωρής Παπαθεοδώρου), Ιμαρέτ (Γιάννης Καλπούζος) and Η γυναίκα που ήξερε μόνο να αγαπάει (Μαρία Τζιρίτα).
A taste of the feed
When someone is your reason to stay, the whole world narrows to one arrival.
Ήταν όμως αλήθεια. Δεν πέθανα, κρατήθηκα απ’ την ελπίδα. Τόσα χρόνια ζούσα μόνο για τούτη τη στιγμή. Την ιερή στιγμή που τα βουρκωμένα μάτια μου πρωτοείδαν το βαπόρι να μπαίνει στο λιμάνι και να τη φέρνει ξανά στην αγκαλιά μου. Ένας Θεός ξέρει πώς κρατήθηκα και δε βούτηξα στη θάλασσα απ’ τη λαχτάρα μου να βρεθώ μια ώρα γρηγορότερα κοντά της. Κοντά στον μόνο άνθρωπο που μου απόμεινε, που με κράτησε δεμένη στον ντόκο της ζωής· τη μονάκριβη κόρη μου.
Οι κόρες της λησμονιάς · Θοδωρής Παπαθεοδώρου
A label can follow a child; so can the hope of being loved.
Hταν δέκα ετών η Αλέκα όταν ανακάλυψε την καρτέλα της στην παιδόπολη Καβάλας. Επίθετο δίπλα στο όνομά της δεν υπήρχε. Υπήρχε όμως η λέξη «νόθο» να χαρακτηρίζει την ίδια, και η άγνωστη λέξη «ιερόδουλος» για τη μητέρα της. Εκείνη είχε αφήσει την Αλέκα, έξι χρόνων παιδί, στην παιδόπολη, χωρίς να δώσει ξανά σημεία ζωής, παρά πολλά χρόνια αργότερα. Η Αλέκα πέρασε όλη της τη ζωή παλεύοντας ν’ αποδείξει ότι από αγκάθι βγαίνει ρόδο. Όσο κι αν την πλήγωσαν, όσο κι αν την απέρριψαν, εκείνη είχε πάντα μια χρυσή καρδιά γεμάτη αγάπη για όλους. Ο πατέρας που δε γνώρισε ζούσε πάντα μέσα στην ψυχή της, μαζί με τη λαχτάρα της κάποτε να τον συναντήσει.
Η γυναίκα που ήξερε μόνο να αγαπάει · Μαρία Τζιρίτα
Writing a character into the first crack in her family’s image.
Άρχισαν να απομακρύνονται βιαστικά από το γεωλογικό πάρκο, λες και τους κυνηγούσαν. Σήκωσα τα μάτια μου από τον υπολογιστή. Τα ένιωθα βουρκωμένα, σαν της Μελάνθης. Ήταν η πρώτη φορά που ανάγκασα την τρυφερή, αθώα μου ηρωίδα να πληγωθεί τόσο. Την έσπρωξα στον περίπλοκο κι απατηλό κόσμο των ενηλίκων, δεκατριών χρονών κοριτσάκι μονάχα. Κλόνισα το σύστημα αξιών μέσα στο ίδιο της το σπίτι, σε μια ηλικία που ξεκινούσε να αναπτύσσεται η ταυτότητά της, © Ρένα Ρώσση-Ζαΐρη, 2023 / © ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ Α.Ε., Αθήνα 2023 που ετοιμαζόταν να αποδείξει την αξία της στον εαυτό της και στους άλλους.
Το μπλε ζαφείρι · Ρένα Ρώσση-Ζαΐρη
Read pages from books like this, one at a time
Keep reading in the feed