Γη της πικραμένης Παναγιάς
Θοδωρής Παπαθεοδώρου, 2024
Μέσα από τα μάτια μιας νοσηλεύτριας, μια οικογένεια προσπαθεί να κρατηθεί ενωμένη στην Αμμόχωστο του 1974.
Ατμόσφαιρα: θλίψη, φόβος και τρυφερότητα. Μιλά για τον πόλεμο, την οικογένεια και τη μνήμη.
Μια σελίδα από το βιβλίο
Όταν οι φωτεινές εικόνες ενός τόπου αρχίζουν να πονάνε.
Γυρνάμε πίσω στο κτίριο, περνάμε το λόμπι και τη ρεσεψιόν και μπαίνουμε στο ήσυχο γραφείο της Διεύθυνσης. Με καθίζει στην καρέκλα και φέρνει λίγο δροσερό νερό από το ψυγείο της μεγάλης κουζίνας που φυλάμε τα φάρμακα. Το πίνω αργά καθώς παρατηρώ στους τοίχους τις όμορφες εικόνες της Αμμοχώστου και τις τουριστικές ρεκλάμες, την αμμουδιά της Γλώσσας, τη θάλασσα του Φαλήρου, το νησάκι του Τζιέρι, το ολόλευκο «Ακταίον», την παραλία της Αλάσιας, φωτογραφίες των μεγάλων ξενοδοχείων, του «Constantia» και του «King George», εικόνες φωτεινές, λαμπερές, γιομάτες χαρά κι αισιοδοξία, εικόνες που τώρα, καθώς τις κοιτώ κι αναθυμούμαι, γίνονται καρφιά που μπήγονται στη σάρκα μου και στην καρδιά μου. Τα μάτια μου βουρκώνουν πάλι, ήρεμα κι άηχα μουσκεύουν απ’ το βαρύ παραπόνεμα. Θοδωρής Παπαθεοδώρου.Το μυθιστόρημα εκτυλίσσεται στην Αμμόχωστο, την πόλη που εγκαταλείφθηκε μετά την τουρκική εισβολή του 1974.
Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Περισσότερα βιβλία — Θοδωρής Παπαθεοδώρου
Οι κόρες της λησμονιάς
Θοδωρής Παπαθεοδώρου, 2011
Μια μητέρα μιλά για τον Εμφύλιο μέσα από τον χωρισμό, τη σιωπή και την επίμονη ελπίδα να ξανασμίξει με την κόρη της.
Οι καιροί της μνήμης
Θοδωρής Παπαθεοδώρου, 2012
Στο τέλος του Εμφυλίου, άνθρωποι αναγκάζονται να αφήσουν πίσω τον τόπο και τους δικούς τους, χωρίς να ξέρουν αν θα επιστρέψουν.
Οι μάνες της άδειας αγκαλιάς
Θοδωρής Παπαθεοδώρου, 2019
Στη μεταπολεμική Ελλάδα, γυναίκες αναζητούν τους δικούς τους και παλεύουν να κρατήσουν την ελπίδα μέσα στη βία και τη σιωπή.
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Πώς είναι το «Γη της πικραμένης Παναγιάς»;
- Ατμόσφαιρα: θλίψη, φόβος και τρυφερότητα. Μιλά για τον πόλεμο, την οικογένεια και τη μνήμη.
- Τι να διαβάσω μετά το «Γη της πικραμένης Παναγιάς»;
- Αν σου άρεσε το «Γη της πικραμένης Παναγιάς», δοκίμασε «Δύο νύχτες έρωτα» (Ρένα Ρώσση-Ζαΐρη), «Το άλλο της μισό» (Μαρία Τζιρίτα) και «Οι παστρικές» (Σόφη Θεοδωρίδου).
Μια γεύση από τη ροή
Όταν ο πόθος σε παρασύρει, η στοργή μπορεί να σε κρατήσει.
Άγρια θύελλα ήταν, με συγκλόνιζε, με έσπρωχνε να νιώσω το καθετί με όλο μου το είναι. Ο Λουκάς ήταν το λιμάνι που λαχταρούσα, η γαλήνη, η στοργή. Μούλιαζα στην αγάπη κοντά του. Έζησα δυο νύχτες έρωτα. Με τους δύο άντρες της ζωής μου. Ήταν ανάγκη να διαλέξω ανάμεσά τους. Και γρήγορα μάλιστα. Τι έπρεπε να κάνω; Η ιστορία μιας οικογένειας από την εποχή του πολέμου ως σήμερα. Η ιστορία μιας σπάνιας φιλίας που άντεξε στον χρόνο.
Δύο νύχτες έρωτα · Ρένα Ρώσση-Ζαΐρη
Να λαχταράς την εγγύτητα και να μην ξέρεις πώς να τη δώσεις.
Αλύτης. Εκαυχήθη ότι εφόνευσε).* Η αδελφή του η Νίτσα μού έλεγε ότι ο πατέρας μου ήταν άνθρωπος που αναζητούσε την ανθρώπινη ζεστασιά αλλά ήταν ανίκανος να τη δώσει. Εκείνη η σκηνή στα δεκατρία του χρόνια του είχε αφήσει μία χρόνια συναισθηματική αναπηρία. Ενθουσιαζόταν αλλά δεν εμπιστευόταν. Κυκλοφορούσε για χρόνια με ένα πιστόλι στη μετακατοχική Θεσσαλονίκη και αναζητούσε εκδίκηση. Ο Νέστωρ (Νεστορά κης) τον έστειλε στο ασφαλές καταφύγιο, στο Βέλγιο, στη Λιέγη στον Μασκαλιέ. Ο Νέστωρ ήταν συνέταιρος με τον Μασκαλιέ και μπορούσε να του εμπιστευθεί το παιδί του αδελφού του που ήταν δυο φορές παιδί του. Το Βέλγιο θα του προσέφερε ένα ασφαλές καταφύγιο για να ξεχάσει το φονικό, έτσι πίστευε.
Πατριδογνωσία · Τάσος Τέλλογλου
Σ’ αυτό το χωριό, ακόμα και η λογική μαθαίνει τα τοπικά έθιμα.
Αφού προσπέρασε μερικά πρανή και γύρισε πίσω από το μονοπάτι του αυλακιού, μπήκε στο τέταρτο διάζωμα, εκείνο που προοριζόταν για τη θερινή σπορά, όπου τώρα θέριευαν οι βρούβες, οι αγριοκουταλίδες και οι τσουκνίδες. Τις τελευταίες τις χάιδευε καθώς περνούσε αλλά δεν τον τσίμπαγαν, γιατί κρατούσε την ανάσα του καθώς τις άγγιζε. Δεν είχε επιστημονική εξήγηση γι’ αυτό, όπως δεν υπήρχε εξήγηση και για το πώς ένας άλλος συγχωριανός του, ο Τομάς, είχε περπατήσει πάνω στα νερά του τεχνητού φράγματος του Γουαδαλεντίν με το ίδιο ακριβώς τέχνασμα· κρατώντας τον αέρα στα πνευμόνια του. Στην Ιβηρία, τη χώρα όπου βρισκόταν η Χάντουλα, με θέληση και υπομονή και λίγη πίστη, κάποιες φορές η λογική ανατρεπόταν σύμφωνα με τα κέφια των κατοίκων της.
Η χερσόνησος με τα άδεια σπίτια · David Ucles
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή