Απομνημονεύματα περί του γαλατικού πολέμου
Ιούλιος Καίσαρ, -58
Caesar's own dispatch from the front: eight years of sieges, ships and betrayed tribes, written in the third person by the man commanding them. War, power and plain reporting: the voice stays cool and third-person while sieges, ships and shifting alliances move at a steady, dramatic pace.
Feels like awe and tenderness. About war, power and freedom.
Who it’s for
You may like it if you enjoy firsthand military reporting, engineering problems and the cold mechanics of power. The Greek is archaic and the account is dense with tribes, officers and troop movements, so it asks for patience with names and military detail.
Why read it
It shows how a commander writes his own war into history, and how plain, calculated prose can carry both siege engineering and political ambition.
Pages from the book
The enemy laughed at the Romans' little tower. Then it started moving.
Ὡς δὲ προσαχθεισῶν τῶν στοῶν καὶ χώματος ἀνεγερθέντος εἶδον μακρὰν πύργον ἀνιδρυόμενον, τὸ μὲν πρῶτον κατεγέλων ἐκ τοῦ τείχους καὶ ἔσκωπτον διὰ λόγων, ὅτι τηλικαύτη μηχανὴ ἀπὸ τοσαύτης ἀποστάσεως ἀνηγείρετο: διὰ ποίων ἆρα χειρῶν ἢ διὰ ποίων δυνάμεων ἀνθρωπάρια μάλιστα τηλικαῦτα τὸ μέγεθος (διότι εἰς ἄνδρας Γαλάτας ὡς ἐκ τοῦ μεγέθους τῶν σωμάτων αὑτῶν ἡ βραχύτης ἡμῶν φαίνεται ἀξιοκαταφρόνητος) πιστεύουσι νὰ κινήσωσι πύργον τοσούτου βάρους; Six hundred men swore to live and die with one man. No one broke it.
Ἐν ᾧ δὲ πάντων τῶν ἡμετέρων αἱ διάνοιαι εἰς τοῦτο μετὰ προσοχῆς ἠσχολοῦντο, ἐξ ἄλλου μέρους τῆς πόλεως ὁ Ἀδιάτουννος, ὅστις κατεῖχε τὴν ἀνωτάτην ἀρχήν, μεθ’ ἑξακοσίων ἀφωσιωμένων, οὓς ἐκεῖνοι εὐχωλιμαίους (soldurios) καλοῦσι, τῶν ὁποίων αὕτη εἶναι ἡ συμφωνία, πάντων μὲν τῶν ἐν τῷ βίῳ ἀγαθῶν νὰ ἀπολαύωσιν μετ’ ἐκείνων, εἰς ὧν τὴν φιλίαν ἤθελον παραδοθῇ, ἐὰν δέ τι βίαιον συμβῇ εἰς αὐτούς, ἢ τὴν αὐτὴν τύχην ὁμοῦ νὰ ὑποφέρωσιν ἢ νὰ αὐτοκτονῶσι· καὶ μέχρι τοῦδε, κατὰ τὴν μνήμην τῶν ἀνθρώπων, δὲν ἀνευρέθη τις, ὅστις φονευθέντος ἐκείνου, εἰς οὗ τὴν φιλίαν εἶχεν ἀφοσιωθῇ, νὰ ἀρνηθῇ τὸν θάνατον· μετὰ τούτων λοιπὸν ὁ Ἀδιάτουννος ἐπιχειρήσας νὰ κάμῃ ἔξοδον, κραυγῆς ἐξεγερθείσης ἀπὸ τούτου τοῦ μέρους τοῦ ὀχυρώματος, ἐπειδὴ οἱ ἡμέτεροι στρατιῶται συνέδραμον εἰς τὰ ὅπλα καὶ σφοδρῶς ἐπολέμησαν, ἀπεκρούσθη εἰς τὴν πόλιν ἀλλ’ ὅμως ἐπέτυχε παρὰ τοῦ Κράσσου νὰ λάβῃ τὸν αὐτὸν ὅρον ὑποταγῆς. A priesthood that forbade writing down its own knowledge, on purpose.
Οἱ δρυΐδαι οὔτε εἰς τὸν πόλεμον συνειθίζουσι νὰ ἀν πέρχωνται, οὔτε φόρους, ὅπως καὶ οἱ λοιποί, ὑποτελοῦσι, ἀλλ᾽ ἔχουσιν ἀστρατείαν καὶ πάντων τῶν πραγμάτων ἀτέ λειαν. Παρακινούμενοι δὲ ὑπὸ τοσούτων προνομιῶν καὶ ἀπ φ’ ἑαυτῶν πολλοὶ συνέρχονται εἰς διδασκαλίαν καὶ ὑπὸ γο νέων καὶ συγγενῶν πέμπονται. Λέγεται δὲ ὅτι ἐνταῦθα ἐχει μανθάνουσι μέγα πλῆθος στίχων. Οθεν τινὲς καὶ ἐπ᾽ εἴκοσιν ἔτη διατελοῦσιν ἐν τῇ διδασκαλίᾳ. Νομίζουσι δὲ ὅτι δὲν εἶναι ὅσιον νὰ ἀναγράφωσι ταῦτα, καί τοι ἐν πᾶσι τοῖς ἄλ λοις σχεδόν, ἔν τε τοῖς δημοσίαις καὶ ἰδίαις ὑποθέσεσι, μετα χειρίζονται τὰ ἑλληνικὰ γράμματα. Τοῦτο δέ μοι φαίνεται ὅτι διὰ δύο αἰτίας οὕτω διέταξαν, διότι οὔτε ἡ διδασκα λία αὐτῶν θέλουσι νὰ διαδίδηται εἰς τὸν ὄχλον, οὔτε οἱ διδασκόμενοι πεποιθότες εἰς τὰ γράμματα ὀλιγώτερον νὰ σπουδάζωσι περὶ τὴν μνήμην· διότι εἰς πλείστους σχεδόν συμβαίνει, διὰ τὴν ἐκ τῶν γραμμάτων ἐπικουρίαν νὰ παρα μελῶσι τὴν σπουδὴν τῆς ἐκμαθήσεως καὶ τὴν μνήμην. More passages from Απομνημονεύματα περί του γαλατικού πολέμου
Ιούλιος Καίσαρ.Caesar wrote the commentaries as political ammunition, sending them to Rome to shape his reputation; the third-person voice ('Caesar did this') keeps him sounding like history rather than a memoirist.
Books that feel like this
Where to get it
Some of these links earn us a small commission, at no cost to you. It keeps BookFeed free.
Questions readers ask
- Is Απομνημονεύματα περί του γαλατικού πολέμου for me?
- You may like it if you enjoy firsthand military reporting, engineering problems and the cold mechanics of power. The Greek is archaic and the account is dense with tribes, officers and troop movements, so it asks for patience with names and military detail.
- What is Απομνημονεύματα περί του γαλατικού πολέμου like?
- War, power and plain reporting: the voice stays cool and third-person while sieges, ships and shifting alliances move at a steady, dramatic pace. Feels like awe and tenderness. About war, power and freedom.
- What should I read after Απομνημονεύματα περί του γαλατικού πολέμου?
- If you liked Απομνημονεύματα περί του γαλατικού πολέμου, try Η πτώσις του Αρκαδίου (Ιωάννης Κονδυλάκης), Ἡ βιογραφία τοῦ στρατηγοῦ Γεωργίου Καραϊσκάκη (Δημήτριος Αινιάν) and Αθήνα, 405-386 π.Χ. (Ιωάννης Κ. Ξυδόπουλος).
A taste of the feed
What a city expects when it waits for an army to decide its fate.
Οι Αθηναίοι, από την άλλη, καθώς ήταν πολιορκημένοι και από τη στεριά κι από τη θάλασσα, δεν γνώριζαν τι έπρεπε να κάνουν, καθώς ούτε πλοία διέθεταν ούτε συμμάχους ούτε τρόϕιμα· πίστευαν ότι δεν υπήρχε καμία σωτηρία παρά μόνον ότι θα πάθαιναν ό,τι είχαν κάνει οι ίδιοι στους πληθυσμούς των μικρών πόλεων-κρατών, όχι ως αντίποινα, αλλά αυθαίρετα και άδικα, για κανέναν άλλο λόγο παρά μόνον επειδή ήταν σύμμαχοι με τους Λακεδαιμονίους.
Αθήνα, 405-386 π.Χ. · Ιωάννης Κ. Ξυδόπουλος
Inside the walls, the lice and the worms are arguing over the wounded.
Απόξω μαθαίναμεν ότι διαλύθηκαν· τους κυρίεψε ο Μπραΐμης κι’ ο Κιτάγιας. Αυτό μαθαίναμεν από τους Τούρκους· ότι μας κλείσαν στενά. Αφού μπήκε ο Κριτζώτης κι’ ο Μαμούρης, μας ζώσαν ολόγυρα το κάστρο με χαρακώματα κι’ ασκέρια πολλά μέσα ’σ αυτά. Το κάστρο πολεμοφόδια δεν είχε, ούτε άλλον ζαϊρέ όξω από κριθάρι μόνον. Χάθηκε ο ζαϊρές εξ αιτίας της ακαταστασίας των ανόητων. Κι’ αλοιφή και ξανθά δεν είχαμε τελείως. Κι’ όσοι πληγώνονταν πέθαιναν οι περισσότεροι, ότι βρωμούσαν· και μάλλωνε η ψείρα με το σκουλήκι. Τη βρώμα να υπόφερνε ο πληγωμένος, την ψείρα και πόνους ή την πείνα; Κι’ από αυτά πέθαιναν οι περισσότεροι. Εγώ τους έδινα ολίγον ζαϊρέ και κρασί να πλένουν τους γεράδες. Κι’ απολπίστηκαν όλοι.
Απομνημονεύματα Μακρυγιάννη · Ιωάννης Βλαχογιάννης
A wife tells her husband she would rather die than be left behind.
Τότε έτσι εκείνος κοίταξε σωπώντας το παιδί του με θλιβερό χαμόγελο· κι’ η όμορφη Αντρομάχη ήρθε κλαμένη, τούπιασε σφιχτά το χέρι κι’ είπε « Καημένε, αχ το φιλότιμο θα σ’ αφανίσει. Πες μου, » τ’ αθώο αφτό δεν το πονάς, δε λυπάσαι εμένα » που μάβρη χήρα κι’ έρημη σε λίγο θα μ’ αφήκεις ; » Τι γρήγορα όλοι οι Δαναοί θα τρέξουν να σε σφάξουν. » Μα αν είναι να σε στερηθώ, καλύτερα για μένα » να με σκεπάσει η μάβρη Γης! Γιατί άλλο πια αντιστύλι » δε θα μου μείνει, μόν καημοί, τα μάτια σα σφαλίσεις. » Μηγάρ πατέρα εγώ ’χω πια ή τη γλυκιά μου μάννα ;
Μετάφραση της Ιλιάδας στα Νέα Ελληνικά · Αλέξανδρος Πάλλης
Read pages from books like this, one at a time
Keep reading in the feed