Απομνημονεύματα περί του γαλατικού πολέμου
Ιούλιος Καίσαρ, -58
Ο Καίσαρας γράφει ο ίδιος από το μέτωπο: οχτώ χρόνια πολιορκιών, πλοίων και προδομένων φυλών, σε τρίτο πρόσωπο, σαν να μιλά η ιστορία. Πολιορκίες, στρατεύματα και πολιτική ισχύς ξετυλίγονται με καθαρό, μετρημένο ύφος, ενώ ο Καίσαρας αφηγείται τα κατορθώματά του σαν να μιλά η ίδια η ιστορία.
Ατμόσφαιρα: δέος και τρυφερότητα. Μιλά για τον πόλεμο, την εξουσία και την ελευθερία.
Σε ποιον ταιριάζει
Μπορεί να σου αρέσει αν σε ενδιαφέρουν οι αρχαίες εκστρατείες και η οπτική ενός στρατηγού που γράφει για τον πόλεμο που διευθύνει. Το τρίτο πρόσωπο και το πολιτικό υπόβαθρο θέλουν να προσέξεις ότι αυτή δεν είναι ουδέτερη, προσωπική μαρτυρία.
Γιατί να το διαβάσεις
Διάβασέ το για να δεις πώς ένας στρατηγός αφηγείται τις εκστρατείες του και ταυτόχρονα χτίζει τη δημόσια εικόνα του.
Σελίδες από το βιβλίο
Οι εχθροί γέλασαν με τον μικρό πύργο των Ρωμαίων. Ύστερα τον είδαν να κινείται.
Ὡς δὲ προσαχθεισῶν τῶν στοῶν καὶ χώματος ἀνεγερθέντος εἶδον μακρὰν πύργον ἀνιδρυόμενον, τὸ μὲν πρῶτον κατεγέλων ἐκ τοῦ τείχους καὶ ἔσκωπτον διὰ λόγων, ὅτι τηλικαύτη μηχανὴ ἀπὸ τοσαύτης ἀποστάσεως ἀνηγείρετο: διὰ ποίων ἆρα χειρῶν ἢ διὰ ποίων δυνάμεων ἀνθρωπάρια μάλιστα τηλικαῦτα τὸ μέγεθος (διότι εἰς ἄνδρας Γαλάτας ὡς ἐκ τοῦ μεγέθους τῶν σωμάτων αὑτῶν ἡ βραχύτης ἡμῶν φαίνεται ἀξιοκαταφρόνητος) πιστεύουσι νὰ κινήσωσι πύργον τοσούτου βάρους; Εξακόσιοι άνδρες ορκίστηκαν να ζήσουν και να πεθάνουν μαζί με έναν άνθρωπο. Κανείς δεν αθέτησε τον όρκο.
Ἐν ᾧ δὲ πάντων τῶν ἡμετέρων αἱ διάνοιαι εἰς τοῦτο μετὰ προσοχῆς ἠσχολοῦντο, ἐξ ἄλλου μέρους τῆς πόλεως ὁ Ἀδιάτουννος, ὅστις κατεῖχε τὴν ἀνωτάτην ἀρχήν, μεθ’ ἑξακοσίων ἀφωσιωμένων, οὓς ἐκεῖνοι εὐχωλιμαίους (soldurios) καλοῦσι, τῶν ὁποίων αὕτη εἶναι ἡ συμφωνία, πάντων μὲν τῶν ἐν τῷ βίῳ ἀγαθῶν νὰ ἀπολαύωσιν μετ’ ἐκείνων, εἰς ὧν τὴν φιλίαν ἤθελον παραδοθῇ, ἐὰν δέ τι βίαιον συμβῇ εἰς αὐτούς, ἢ τὴν αὐτὴν τύχην ὁμοῦ νὰ ὑποφέρωσιν ἢ νὰ αὐτοκτονῶσι· καὶ μέχρι τοῦδε, κατὰ τὴν μνήμην τῶν ἀνθρώπων, δὲν ἀνευρέθη τις, ὅστις φονευθέντος ἐκείνου, εἰς οὗ τὴν φιλίαν εἶχεν ἀφοσιωθῇ, νὰ ἀρνηθῇ τὸν θάνατον· μετὰ τούτων λοιπὸν ὁ Ἀδιάτουννος ἐπιχειρήσας νὰ κάμῃ ἔξοδον, κραυγῆς ἐξεγερθείσης ἀπὸ τούτου τοῦ μέρους τοῦ ὀχυρώματος, ἐπειδὴ οἱ ἡμέτεροι στρατιῶται συνέδραμον εἰς τὰ ὅπλα καὶ σφοδρῶς ἐπολέμησαν, ἀπεκρούσθη εἰς τὴν πόλιν ἀλλ’ ὅμως ἐπέτυχε παρὰ τοῦ Κράσσου νὰ λάβῃ τὸν αὐτὸν ὅρον ὑποταγῆς. Μια ιερατική τάξη που αρνούνταν επίτηδες να καταγράψει τη γνώση της.
Οἱ δρυΐδαι οὔτε εἰς τὸν πόλεμον συνειθίζουσι νὰ ἀν πέρχωνται, οὔτε φόρους, ὅπως καὶ οἱ λοιποί, ὑποτελοῦσι, ἀλλ᾽ ἔχουσιν ἀστρατείαν καὶ πάντων τῶν πραγμάτων ἀτέ λειαν. Παρακινούμενοι δὲ ὑπὸ τοσούτων προνομιῶν καὶ ἀπ φ’ ἑαυτῶν πολλοὶ συνέρχονται εἰς διδασκαλίαν καὶ ὑπὸ γο νέων καὶ συγγενῶν πέμπονται. Λέγεται δὲ ὅτι ἐνταῦθα ἐχει μανθάνουσι μέγα πλῆθος στίχων. Οθεν τινὲς καὶ ἐπ᾽ εἴκοσιν ἔτη διατελοῦσιν ἐν τῇ διδασκαλίᾳ. Νομίζουσι δὲ ὅτι δὲν εἶναι ὅσιον νὰ ἀναγράφωσι ταῦτα, καί τοι ἐν πᾶσι τοῖς ἄλ λοις σχεδόν, ἔν τε τοῖς δημοσίαις καὶ ἰδίαις ὑποθέσεσι, μετα χειρίζονται τὰ ἑλληνικὰ γράμματα. Τοῦτο δέ μοι φαίνεται ὅτι διὰ δύο αἰτίας οὕτω διέταξαν, διότι οὔτε ἡ διδασκα λία αὐτῶν θέλουσι νὰ διαδίδηται εἰς τὸν ὄχλον, οὔτε οἱ διδασκόμενοι πεποιθότες εἰς τὰ γράμματα ὀλιγώτερον νὰ σπουδάζωσι περὶ τὴν μνήμην· διότι εἰς πλείστους σχεδόν συμβαίνει, διὰ τὴν ἐκ τῶν γραμμάτων ἐπικουρίαν νὰ παρα μελῶσι τὴν σπουδὴν τῆς ἐκμαθήσεως καὶ τὴν μνήμην. Περισσότερα αποσπάσματα από το «Απομνημονεύματα περί του γαλατικού πολέμου»
Ιούλιος Καίσαρ.Ο Καίσαρας έγραφε τα σχόλιά του ως πολιτικό όπλο και τα έστελνε στη Ρώμη για να διαμορφώσει τη φήμη του. Το τρίτο πρόσωπο τον κάνει να ακούγεται σαν η ίδια η ιστορία, όχι σαν απομνημονευματογράφος.
Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Η βιογραφία του στρατηγού Γεωργίου Καραϊσκάκη
Δημήτριος Αινιάν, 1833
Κοινά στοιχεία: πόλεμος και δέος.
Μνημόσυνα (1857) και έτερα ποιήματα
Αριστοτέλης Βαλαωρίτης, 1857
Κοινά στοιχεία: πόλεμος και ελευθερία.
Όλα τα βιβλία σαν το «Απομνημονεύματα περί του γαλατικού πολέμου»
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Μου ταιριάζει το «Απομνημονεύματα περί του γαλατικού πολέμου»;
- Μπορεί να σου αρέσει αν σε ενδιαφέρουν οι αρχαίες εκστρατείες και η οπτική ενός στρατηγού που γράφει για τον πόλεμο που διευθύνει. Το τρίτο πρόσωπο και το πολιτικό υπόβαθρο θέλουν να προσέξεις ότι αυτή δεν είναι ουδέτερη, προσωπική μαρτυρία.
- Πώς είναι το «Απομνημονεύματα περί του γαλατικού πολέμου»;
- Πολιορκίες, στρατεύματα και πολιτική ισχύς ξετυλίγονται με καθαρό, μετρημένο ύφος, ενώ ο Καίσαρας αφηγείται τα κατορθώματά του σαν να μιλά η ίδια η ιστορία. Ατμόσφαιρα: δέος και τρυφερότητα. Μιλά για τον πόλεμο, την εξουσία και την ελευθερία.
- Τι να διαβάσω μετά το «Απομνημονεύματα περί του γαλατικού πολέμου»;
- Αν σου άρεσε το «Απομνημονεύματα περί του γαλατικού πολέμου», δοκίμασε «Η πτώσις του Αρκαδίου» (Ιωάννης Κονδυλάκης), «Η βιογραφία του στρατηγού Γεωργίου Καραϊσκάκη» (Δημήτριος Αινιάν) και «Αθήνα, 405-386 π.Χ.» (Ιωάννης Κ. Ξυδόπουλος).
Μια γεύση από τη ροή
Τι περιμένει μια πόλη όταν αφήνεται στη μοίρα που θα ορίσει ο στρατός;
Οι Αθηναίοι, από την άλλη, καθώς ήταν πολιορκημένοι και από τη στεριά κι από τη θάλασσα, δεν γνώριζαν τι έπρεπε να κάνουν, καθώς ούτε πλοία διέθεταν ούτε συμμάχους ούτε τρόϕιμα· πίστευαν ότι δεν υπήρχε καμία σωτηρία παρά μόνον ότι θα πάθαιναν ό,τι είχαν κάνει οι ίδιοι στους πληθυσμούς των μικρών πόλεων-κρατών, όχι ως αντίποινα, αλλά αυθαίρετα και άδικα, για κανέναν άλλο λόγο παρά μόνον επειδή ήταν σύμμαχοι με τους Λακεδαιμονίους.
Αθήνα, 405-386 π.Χ. · Ιωάννης Κ. Ξυδόπουλος
Μες στα τείχη, η ψείρα και το σκουλήκι μαλώνουν για τους πληγωμένους.
Απόξω μαθαίναμεν ότι διαλύθηκαν· τους κυρίεψε ο Μπραΐμης κι’ ο Κιτάγιας. Αυτό μαθαίναμεν από τους Τούρκους· ότι μας κλείσαν στενά. Αφού μπήκε ο Κριτζώτης κι’ ο Μαμούρης, μας ζώσαν ολόγυρα το κάστρο με χαρακώματα κι’ ασκέρια πολλά μέσα ’σ αυτά. Το κάστρο πολεμοφόδια δεν είχε, ούτε άλλον ζαϊρέ όξω από κριθάρι μόνον. Χάθηκε ο ζαϊρές εξ αιτίας της ακαταστασίας των ανόητων. Κι’ αλοιφή και ξανθά δεν είχαμε τελείως. Κι’ όσοι πληγώνονταν πέθαιναν οι περισσότεροι, ότι βρωμούσαν· και μάλλωνε η ψείρα με το σκουλήκι. Τη βρώμα να υπόφερνε ο πληγωμένος, την ψείρα και πόνους ή την πείνα; Κι’ από αυτά πέθαιναν οι περισσότεροι. Εγώ τους έδινα ολίγον ζαϊρέ και κρασί να πλένουν τους γεράδες. Κι’ απολπίστηκαν όλοι.
Απομνημονεύματα · Ιωάννης Βλαχογιάννης
Μια γυναίκα λέει στον άντρα της πως προτιμά να πεθάνει παρά να μείνει πίσω.
Τότε έτσι εκείνος κοίταξε σωπώντας το παιδί του με θλιβερό χαμόγελο· κι’ η όμορφη Αντρομάχη ήρθε κλαμένη, τούπιασε σφιχτά το χέρι κι’ είπε « Καημένε, αχ το φιλότιμο θα σ’ αφανίσει. Πες μου, » τ’ αθώο αφτό δεν το πονάς, δε λυπάσαι εμένα » που μάβρη χήρα κι’ έρημη σε λίγο θα μ’ αφήκεις ; » Τι γρήγορα όλοι οι Δαναοί θα τρέξουν να σε σφάξουν. » Μα αν είναι να σε στερηθώ, καλύτερα για μένα » να με σκεπάσει η μάβρη Γης! Γιατί άλλο πια αντιστύλι » δε θα μου μείνει, μόν καημοί, τα μάτια σα σφαλίσεις. » Μηγάρ πατέρα εγώ ’χω πια ή τη γλυκιά μου μάννα ;
Ιλιάδα · Αλέξανδρος Πάλλης
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή