Ιφιγένεια εν Αυλίδι
Ευριπίδης (-481–-407), -405
At Aulis, a stalled Greek fleet turns a family’s private anguish into a public command—and forces each person to decide what duty costs. The play moves with a heavy, tragic pace, focusing on the immense dread of family life colliding with the brutal demands of war.
Feels like dread, grief and defiance. About family, war and morality.
Who it’s for
You may like it if you are interested in intense moral dilemmas and the devastating cost of duty during wartime. Be aware that the language is archaic, and the surviving text is known to be incomplete.
Why read it
This ancient drama gives you a raw look at how private grief is forced into the public sphere when military necessity demands ultimate sacrifice.
Pages from the book
A plea against death reaches back to the first names a family shared.
ΙΦΙΓΕΝΕΙΑ Ω πάτερ μου, εάν είχον την δύναμιν της φωνής του Ορφέως, ώστε ψάλλουσα να πείθω τας πέτρας να με υπακούουν και διά των λόγων μου να γοητεύω τους ανθρώπους, θα το έπραττον και κατά την στιγμήν αυτήν. Αλλά, αφού τοιαύτην δύναμιν δεν έχω, τα δάκρυα μου λάβε καν, τα μόνα τα οποία να σοι δώσω δύναμαι. Αντί ικετηρίου κλάδου ελαίας ρίπτω εις τα γόνατά σου το σώμα μου αυτό, το οποίον αυτή εδώ σοι εγέννησε, και σε ικευτεύω, μη με θανατώσης τόσον νέαν. Είναι τόσον γλυκύ το φως της ζωής ! Ω, μη με στείλης να βλέπω τα υπό την γην. Πρώτη εγώ σε απεκάλεσα πατέρα και συ πρώτην εμέ κόρην σου. Δεν ενθυμείσαι ότι πρώτη εγώ καθήμενη εις τα γόνατα σου σ’ εφίλουν και σ’ εθώπευα ως και συ εμέ ; When the future is frightening, a familiar look can become something to carry.
Ω, μα τον Πέλοπα, μα τον Ατρέα τον πατέρα σου και μα την μητέρα μου αυτήν, η οποία πρώτον πόνον δι’ εμέ ησθάνθη όταν μ’ εγέννα και δεύτερον τούτον σήμερον ότε με χάνει, ποίαν σχέσιν έχω εγώ με τον γάμον του Πάριδος και της Ελένης ; Διατί να χαθώ εγώ, πατέρα μου, δι’ αυτούς ; Κύτταξέ με με βλέμμα συμπαθές, φίλησέ με, να φέρω τουλάχιστον μαζή μου προς ενθύμησιν το βλέμμα και το φίλημά σου εκεί όπου θα υπάγω, εάν δεν εισακούσης την παράκλησίν μου. Ορέστη, αδελφέ μου, είσαι πολύ μικρός ώστε να βοηθήσης την αγαπητήν σου αδελφήν, αλλά κλαύσε και συ και παρακάλεσε τον πατέρα μας να μη θανατώση την αδελφήν σου. Τας συμφοράς αισθάνονται κάπως και τα νήπια. Ιδού, πατέρα μου, και αυτός ακόμη ο Ορέστης σε ικετεύει έστω και σιωπών. Λυπήσου με και φείσθητι της ζωής μου. A farewell turns into a ritual the speaker chooses to lead.
Σεις δε, νεανίδες, υμνήσατε την Άρτεμιν, την κόρην του Διός, τελούμενης της θυσίας μου, ίν’ ακούση τον ύμνον σας όλον το ελληνικόν στρατόπεδον εις ευτυχίαν του. Ας φέρουν τα ιερά κάνιστρα, ας ρίψουν εις το πυρ της θυσίας τον καθαρτήριον σίτον, ίν’ αναδώση την φλόγα ο βωμός, ο δε πατήρ μου ας επιθέση την δεξιάν του χείρα επί του βωμού. Έρχομαι να δώσω σωτηρίαν και νίκην εις τους Έλληνας. Φέρετε με, την πορθητήν του Ιλίου και της Τροίας, εις τον βωμόν. Δόσατέ μου στεφάνους ανθέων να στέψω την κόμην μου, όπως ούτως εστεμμένη ραντισθή διά του ύδατος της θυσίας. Χορεύσατε κύκλω του βωμού και του ναού υμνούσα την μακαρίαν άνασσαν θεάν Αρτέμισα, της οποίας την θείαν προσταγήν διά του αίματος και της θυσίας μου θα εκτελέσω. Ω μήτερ μου, μήτερ σεβαστή, τα δάκρυα μου χύνω από τούδε διά σε, διότι κατά την ώραν της θυσίας δεν επιτρέπονται δάκρυα. Ευριπίδης.The play survives in a posthumous text: Euripides died before its production, and the surviving ending is widely considered incomplete.
Books that feel like this
Where to get it
Some of these links earn us a small commission, at no cost to you. It keeps BookFeed free.
Questions readers ask
- Is Ιφιγένεια εν Αυλίδι for me?
- You may like it if you are interested in intense moral dilemmas and the devastating cost of duty during wartime. Be aware that the language is archaic, and the surviving text is known to be incomplete.
- What is Ιφιγένεια εν Αυλίδι like?
- The play moves with a heavy, tragic pace, focusing on the immense dread of family life colliding with the brutal demands of war. Feels like dread, grief and defiance. About family, war and morality.
- What should I read after Ιφιγένεια εν Αυλίδι?
- If you liked Ιφιγένεια εν Αυλίδι, try Hamlet (William Shakespeare), The Iliad (Homer) and Antigone (Sophocles).
A taste of the feed
The mind can make a prison out of the one door it cannot see through.
To be, or not to be: that is the question: Whether ’tis nobler in the mind to suffer The slings and arrows of outrageous fortune, Or to take arms against a sea of troubles, And by opposing end them? To die: to sleep; No more; and by a sleep to say we end The heart-ache and the thousand natural shocks That flesh is heir to, ’tis a consummation Devoutly to be wish’d. To die, to sleep; To sleep: perchance to dream: ay, there’s the rub; For in that sleep of death what dreams may come When we have shuffled off this mortal coil, Must give us pause: there’s the respect That makes calamity of so long life;
Hamlet · William Shakespeare
He has no comfort to give her except the shape of what is coming.
So speaking, to the arms of his dear spouse He gave the boy; she on her fragrant breast Received him, weeping as she smiled. The chief Beheld, and, moved with tender pity, smoothed Her forehead gently with his hand and said:— “Sorrow not thus, beloved one, for me. No living man can send me to the shades Before my time; no man of woman born, Coward or brave, can shun his destiny. But go thou home, and tend thy labors there— The web, the distaff—and command thy maids To speed the work: The cares of war pertain To all men born in Troy, and most to me.”
The Iliad · Homer
The laws no king wrote and no king can repeal.
Yea, for these laws were not ordained of Zeus, And she who sits enthroned with gods below, Justice, enacted not these human laws. Nor did I deem that thou, a mortal man, Could’st by a breath annul and override The immutable unwritten laws of Heaven. They were not born today nor yesterday; They die not; and none knoweth whence they sprang. I was not like, who feared no mortal’s frown, To disobey these laws and so provoke The wrath of Heaven. I knew that I must die, E’en hadst thou not proclaimed it; and if death Is thereby hastened, I shall count it gain.
Antigone · Sophocles
Read pages from books like this, one at a time
Keep reading in the feed