Τζακ
Ανδρέας Καρκαβίτσας (1865–1922), 1887
Στην Αθήνα της δεκαετίας του 1890 φημολογείται πως κυκλοφορεί ένας αντεροβγάλτης. Οι νύχτες μιας χήρας γεμίζουν φόβο και κουτσομπολιό, ενώ εκείνη αναρωτιέται ποιον να παντρέψει την κόρη της. Ο φόβος της νύχτας συναντά το κουτσομπολιό και την τρυφερότητα, σε μια αφήγηση με γοτθική σκιά και ήρεμο ρυθμό.
Ατμόσφαιρα: φόβος, τρυφερότητα και μελαγχολία. Μιλά για την ελευθερία, την αγάπη και τη μνήμη.
Σε ποιον ταιριάζει
Μπορεί να σου αρέσει αν σε τραβούν οι ιστορίες που μπλέκουν τη φημολογία για έναν αντεροβγάλτη με τον γάμο, τις δεύτερες σκέψεις και τις κοινωνικές σχέσεις. Η γλώσσα της έκδοσης είναι παλαιότερη και έχει τύπους όπως «ἐχαιρέτισε», κάτι που μπορεί να απαιτήσει λίγη προσαρμογή.
Γιατί να το διαβάσεις
Η «Τζακ (Τζάκ)» σε μεταφέρει σε μια Αθήνα γεμάτη φόβο και φήμες, ενώ δείχνει πώς οι παλιές αποφάσεις βαραίνουν τις σημερινές επιλογές.
Σελίδες από το βιβλίο
Ξέρεις πια τι θέλεις να πεις, μα θυμάσαι πώς αρνήθηκες κάποτε.
Τέλος ἄνοιξε ἡ ἀπέναντι πόρτα καὶ ἡ Θοδωριὰ ἐχαιρέτισε πρώτη. Ἡ Γερασιμίνα ἤθελε νὰ πετάξῃ μία στιγμή, νὰ κάμῃ τὴν πρότασή της καὶ νὰ τελειώσουν μία ὥρα ἀρχύτερα. Ἀλλὰ πράγμα παράδοξον - κάτι τῆς ἕσφιξε τὴν καρδιὰ καὶ ἐδίστασε. Ἡ ἰδέα τῆς παλαιᾶς της διαγωγῆς, ὁ πρόστυχος τρόπος μὲ τὸν ὅποιον ἄλλοτε ἀπέρριψε αὐτὴ τὰς προτάσεις των, ἦλθε τώρα καὶ τὴν ἐκάρφωσε εἰς τὸ κατώφλι της. Δὲν ἦτο τάχα δίκαιο νὰ τῆς φερθοῦν ἔτσι κι ἐκεῖνοι τώρα; Μια πόλη συμφωνεί για την όψη του τέρατός της και το βλέπει σε κάθε πρόσωπο.
Ἀπὸ μηνὸς αἱ ἐφημερίδες ἔγραφαν ὅτι οὗτος εἶχε βαρεθῆ τὰς μεγαλοπόλεις τῆς Εὐρώπης καὶ κατέβη εἰς Ἀθήνας διὰ νὰ συνεχίσῃ τὰ φοβερὰ κατορθώματά του. Ἀπὸ ἐφημερίδα εἰς ἐφημερίδα καὶ ἀπὸ στόμα εἰς στόμα, ἀπὸ τὸν γραμματισμένον εἰς τὸν ἀγράμματον διεδόθη σὲ λιγάκι εἰς ὅλας τὰς τάξεις τῆς κοινωνίας. Ἐφοβήθηκαν πολὺ οἱ ἄνδρες, ἐτρόμαξαν τὰ παιδιά, ἀλλὰ πρὸ παντὸς ἔπαθαν πανικὸν αἱ γυναῖκες. Καὶ μὲ τὸ δίκιο τους. Ὅλες αἱ διαδόσεις ἔλεγαν ὅτι αὐτὰς καὶ μόνον καταδιώκει ὁ κακοῦργος. Μόλις ἰδῇ γυναίκα, σὰν νὰ τὸν πιάνῃ τὸ δαιμόνιο, τραβᾷ τὸ μαχαίρι του καὶ τὴν ξεκοιλιάζει ἄψε σβῆσε. Καὶ μήπως τὸν γνωρίζῃ κανεὶς νὰ προφυλαχθῇ. Λέγουν πὼς εἶναι νέος, μόλις εἴκοσι τριῶν χρονῶν, μὲ μαῦρα μάτια καὶ μαῦρο μουστάκι. Τουλάχιστον ἔτσι τὸν παρέστησε τὸ τελευταῖον θύμα του πρὶν ξεψυχήσῃ. Ἀλλὰ μήπως ἕνας καὶ δύο εἶναι οἱ νέοι μὲ τὰ μαῦρα μάτια καὶ τὸ μαῦρο μουστάκι! Στις τρεις τα ξημερώματα, κάθε φωνή της ημέρας γυρίζει να σου μιλήσει.
Ἡ νύχτα εἶχε προχωρήσει ἀλλὰ ὁ ὕπνος δὲν ἐκάθιζε εἰς τὰ βλέφαρα τῆς κυρα-Γερασιμίνας. Τὰ λόγια της μάνας τοῦ Γιάννη, ἡ συμβουλὴ τοῦ μανάβη, τὰ λόγια τοῦ παπᾶ ποὺ ἔφτυσε τρὶς καὶ ἔκαμε τὸν σταυρό του εἰς τὸ ὄνομα τοῦ κακούργου ὡς νὰ ἐπρόκειτο περὶ τοῦ Ὀξαποδῶ, ἐγύριζαν κι ἐξαναγύριζαν εἰς τὸ κεφάλι τῆς γριᾶς διασταυρούμενα μεταξύ των ὡς ἀστραπαὶ εἰς νεφελώδη οὐρανόν. Ἀλλὰ πρὸ πάντων ἡ Γερασιμίνα ἐσκέπτετο τὰ λόγια ποὺ τῆς εἶπε ἡ θυγατέρα της ἀπόψε. Ἡ μητρική της στοργὴ εὕρισκε μέσα εἰς αὐτὰ κάποιαν διαμαρτυρίαν, κάποιο παράπονο τῆς δροσερᾶς νεότητος καὶ τῆς ζωῆς ἐν γένει, ποὺ ἐκινδύνευε. Καὶ εὕρισκεν ὅτι ἐκινδύνευεν ὄχι διὰ τίποτ᾿ ἄλλο ἀλλὰ διὰ τὴν μωρὰν ἐπιμονήν της, νὰ μὴ δεχθῇ ὡς γαμπρόν της τὸν Γιάννη, τὸ παιδὶ τῆς Θοδωριᾶς. Ανδρέας Καρκαβίτσας.Ο Καρκαβίτσας ήταν γιατρός και πέρασε χρόνια ως χειρουργός σε πλοία. Εκεί συγκέντρωσε τις ιστορίες των ναυτικών που γέμισαν τα διηγήματά του. Πέθανε από φυματίωση το 1922.
Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Περισσότερα βιβλία — Ανδρέας Καρκαβίτσας
Ο ζητιάνος
Ανδρέας Καρκαβίτσας, 1896
Ένας ζητιάνος-αρχιτέκτονας της απάτης και μια χωριατοπούλα που πιστεύει πως ένα καμένο νεφρό θα αλλάξει το παιδί της. Η Θεσσαλία του 1896, ωμή και ανατριχιαστικά επίκαιρη.
Λόγια της Πλώρης
Ανδρέας Καρκαβίτσας, 1899
Ναυτικοί, σφουγγαράδες και καπετάνιοι μιλούν για τη δικαιοσύνη της θάλασσας, τα τέρατα και τους νεκρούς της. Ιστορίες που μετατρέπουν τη λαϊκή πίστη σε λογοτεχνία με αλμύρα.
Ηρώων τέκνα
Ανδρέας Καρκαβίτσας, 1911
Μια κωμική, ανελέητη ανατομία του εκλογικού πυρετού στο μετεπαναστατικό Μεσολόγγι, όπου τα παιδιά των ηρώων ανταλλάσσουν τη δόξα με ψήφους και θεοποιούν μια προσωπογραφία.
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Μου ταιριάζει το «Τζακ»;
- Μπορεί να σου αρέσει αν σε τραβούν οι ιστορίες που μπλέκουν τη φημολογία για έναν αντεροβγάλτη με τον γάμο, τις δεύτερες σκέψεις και τις κοινωνικές σχέσεις. Η γλώσσα της έκδοσης είναι παλαιότερη και έχει τύπους όπως «ἐχαιρέτισε», κάτι που μπορεί να απαιτήσει λίγη προσαρμογή.
- Πώς είναι το «Τζακ»;
- Ο φόβος της νύχτας συναντά το κουτσομπολιό και την τρυφερότητα, σε μια αφήγηση με γοτθική σκιά και ήρεμο ρυθμό. Ατμόσφαιρα: φόβος, τρυφερότητα και μελαγχολία. Μιλά για την ελευθερία, την αγάπη και τη μνήμη.
- Τι να διαβάσω μετά το «Τζακ»;
- Αν σου άρεσε το «Τζακ», δοκίμασε «Αι συνέπειαι της παλαιάς ιστορίας» (Γεώργιος Βιζυηνός), «The Lady of the Barge» (W. W. Jacobs) και «Short Fiction» (Mary Shelley).
Μια γεύση από τη ροή
Το πρωινό φως δεν διώχνει τη νύχτα από το σπίτι.
Long before anybody else was astir he arose and stole softly downstairs. The sunlight was stealing in at every crevice, and flashing in long streaks across the darkened rooms. The dining-room into which he looked struck chill and cheerless in the dark yellow light which came through the lowered blinds. He remembered that it had the same appearance when his father lay dead in the house; now, as then, everything seemed ghastly and unreal; the very chairs standing as their occupants had left them the night before seemed to be indulging in some dark communication of ideas.
The Lady of the Barge · W. W. Jacobs
Τριακόσια χρόνια ζωής και ακόμη ψάχνει για γκρίζες τρίχες.
Am I, then, immortal? This is a question which I have asked myself, by day and night, for now three hundred and three years, and yet cannot answer it. I detected a grey hair amidst my brown locks this very day—that surely signifies decay. Yet it may have remained concealed there for three hundred years—for some persons have become entirely white-headed before twenty years of age.
Short Fiction · Mary Shelley
Τα παιδιά στεφανώνουν τη γριά υπηρέτρια με ρόδα, κι εκείνη κρατά το στεφάνι και στον γυρισμό.
Ὅλοι ἐγέλασαν, καὶ ἡ γερόντισσα τοὺς ἐμιμήθη. Ἠγέρθη φοροῦσα τὸν στέφανον, ὅστις ἐταίριαζεν ὡς ὀξύμωρον σχῆμα ἐπὶ τῆς μαύρης μανδήλας της, καὶ ἐκόσμει τὰ ἄσπρα τσουλούφια της, τοὺς μακροὺς θυσάνους τῶν τριχῶν, τοὺς κρεμαμένους ἀπὸ τῶν μηνίγγων ἔμπροσθεν τῶν ὤτων, καὶ ἤρχισε νὰ καμαρώνῃ τάχα ὡσὰν νύφη.
Θέρος-Έρος · Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή