Τον καιρό του Βουλγαροκτόνου
Πηνελόπη Δέλτα (1874–1941), 1911
★ 4,10 από 993 βαθμολογίες στο Goodreads
Οι πόλεμοι του Βουλγαροκτόνου μέσα από δυο αγόρια: έναν όμηρο που μαθαίνει να κρατά τη γλώσσα του κι έναν κατάσκοπο που μαθαίνει τι κοστίζει η πίστη. Περιπέτεια με βάρος. Πόλεμος, πίστη και φιλία δίνουν στην περιπέτεια γρήγορο βηματισμό, ενώ η λυρική αφήγηση κρατά από κάτω μια σταθερή σκιά αγωνίας.
Ατμόσφαιρα: θαυμασμός, φόβος και νοσταλγία. Μιλά για τον πόλεμο, την αγάπη και τη φιλία.
Σε ποιον ταιριάζει
Μπορεί να σου αρέσει αν σε τραβούν οι βυζαντινές ιστορίες, οι νεαροί ήρωες και οι φιλίες που δοκιμάζονται στον πόλεμο. Η ιστορική λεπτομέρεια, οι δραματικοί τόνοι και το ειδύλλιο μπορεί να κουράσουν αν προτιμάς πιο λιτή αφήγηση.
Γιατί να το διαβάσεις
Διάβασέ το για να δεις τις εκστρατείες του Βασιλείου Β΄ μέσα από δυο αγόρια και να παρακολουθήσεις πώς η αιχμαλωσία δοκιμάζει τη γλώσσα, την πίστη και τους δεσμούς τους.
Σελίδες από το βιβλίο
Πώς φαίνεται ο ουρανός ύστερα από μια σφαγή.
Και πολλήν ώρα δε μίλησαν πια. Στο κάστρο, πάνω από το κεφάλι τους, οι χαρούμενες φωνές λίγο - λίγο ησύχαζαν. Οι Βούλγαροι, χορτασμένοι από αίμα και σφαγές, είχαν χαιρετίσει τη νίκη τους με ό,τι κρασί βρέθηκε στο φρούριο και, αποκαμωμένοι από της νυχτιάς τους κόπους, έγερναν να κοιμηθούν. Η νύχτα ήταν ήσυχη, φύλλο δεν κουνούσε. Από το μαύρο ουρανό τ’ άστρα τους κοίταζαν με τα χρυσά τους φωτεινά μάτια, άψυχα, παγωμένα στην ολύμπια αταραξία τους, αδιαφορώντας για τους ανθρώπινους πόνους που δεν έφθαναν στα ύψη τους. Κάτω, στο ριζό του βράχου, το ποτάμι, φουσκωμένο από τις τελευταίες βροχές, μούγκριζε ανάμεσα στις πέτρες, και ο ήχος του ανέβαινε θυμωμένος, τάραζε την ηρεμία της χειμωνιάτικης νύχτας. Η στιγμή που καταλαβαίνεις πως δεν είσαι πια μόνος, χωρίς να χρειάζεται να το πεις.
Δεν του αποκρίθηκε, ούτε γύρισε. Πήρε σιγά το χέρι της, και η κόρη δεν το τράβηξε. Λόγια άλλα δεν αντάλλαξαν, ήταν περιττά. Σιωπηλά, χέρι με χέρι, τραβούσαν ίσια μπροστά τους. Του Κωνσταντίνου του φάνηκε η ώρα αυτή σα γλυκιά υπόσχεση για το μέλλον. Πρώτη φορά, αφότου πέθανε η μητέρα του αισθάνθηκε πως δεν ήταν πια μόνος στη ζωή. Όταν το πρωινό φως δεν ξυπνά έναν άνθρωπο, γίνεται μαχαίρι.
Ο Νικήτας έσπρωξε τα παραθυρόφυλλα και ο ήλιος χύθηκε στο δωμάτιο, το πλημμύρισε με το χρυσό του φως. Μα ο Μιχαήλ δεν κούνησε, ούτε άνοιξε τα μάτια. Στη μύτη πλάγι και στο στόμα, δυο γραμμές χαράζουνταν, σταχτερές, στην κερένια του όψη, σα να είχε αφήσει κιόλα ο Χάρος, στο διάβα του, το αποτύπωμα του παγωμένου του χεριού. Πλάγι στον Κωνσταντίνο γονάτισε η Αλεξία, και σιγαλά ακούμπησε το χέρι της στην καρδιά. Περισσότερα αποσπάσματα από το «Τον καιρό του Βουλγαροκτόνου»
Τι λένε οι αναγνώστες
Οι αναγνώστες βρίσκουν την ιστορική περιπέτεια συναρπαστική και συγκινητική, με δυνατές φιλίες και νοσταλγική γοητεία για όσους την ξαναδιαβάζουν από τα παιδικά τους χρόνια. Άλλοι θεωρούν κουραστικά τον έρωτα, το μελόδραμα και τις ιστορικές λεπτομέρειες, ενώ βρίσκουν τον ρυθμό βαρετό.
Πηνελόπη Δέλτα.Η Δέλτα έγραψε το βιβλίο το 1911 ως πατριωτικό μυθιστόρημα σε συνέχειες για νεαρούς αναγνώστες· αργότερα αποστράφηκε τον εθνικισμό και πέθανε στην Αθήνα το 1941, τη χρονιά της γερμανικής Κατοχής.
Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Περισσότερα βιβλία — Πηνελόπη Δέλτα
Τρελαντώνης
Πηνελόπη Δέλτα, 1932
Ένα καλοκαίρι με αδέλφια, μικρές επαναστάσεις και περιπέτειες που ξεφυτρώνουν μέσα από την καθημερινότητα.
Παραμύθι χωρίς όνομα
Πηνελόπη Δέλτα, 1910
Ένα βασίλειο σαπίζει κάτω από έναν ματαιόδοξο βασιλιά, ώσπου ο γιος και η κόρη του βγαίνουν στον κόσμο για να μάθουν τι μπορεί στ’ αλήθεια να ξαναχτίσει έναν τόπο.
Για την πατρίδα
Πηνελόπη Δέλτα, 1909
Μια περιπέτεια στα χρόνια του Βυζαντίου, όπου η αγάπη και η πίστη σε μια αποστολή δοκιμάζονται σε εχθρικό έδαφος.
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Μου ταιριάζει το «Τον καιρό του Βουλγαροκτόνου»;
- Μπορεί να σου αρέσει αν σε τραβούν οι βυζαντινές ιστορίες, οι νεαροί ήρωες και οι φιλίες που δοκιμάζονται στον πόλεμο. Η ιστορική λεπτομέρεια, οι δραματικοί τόνοι και το ειδύλλιο μπορεί να κουράσουν αν προτιμάς πιο λιτή αφήγηση.
- Πώς είναι το «Τον καιρό του Βουλγαροκτόνου»;
- Πόλεμος, πίστη και φιλία δίνουν στην περιπέτεια γρήγορο βηματισμό, ενώ η λυρική αφήγηση κρατά από κάτω μια σταθερή σκιά αγωνίας. Ατμόσφαιρα: θαυμασμός, φόβος και νοσταλγία. Μιλά για τον πόλεμο, την αγάπη και τη φιλία.
- Τι να διαβάσω μετά το «Τον καιρό του Βουλγαροκτόνου»;
- Αν σου άρεσε το «Τον καιρό του Βουλγαροκτόνου», δοκίμασε «Ιλιάδα» (Αλέξανδρος Πάλλης), «Στο Χριστό στο Κάστρο» (Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης) και «Μεταφράσεις» (Ηλίας Βουτιερίδης).
Μια γεύση από τη ροή
Μια γυναίκα λέει στον άντρα της πως προτιμά να πεθάνει παρά να μείνει πίσω.
Τότε έτσι εκείνος κοίταξε σωπώντας το παιδί του με θλιβερό χαμόγελο· κι’ η όμορφη Αντρομάχη ήρθε κλαμένη, τούπιασε σφιχτά το χέρι κι’ είπε « Καημένε, αχ το φιλότιμο θα σ’ αφανίσει. Πες μου, » τ’ αθώο αφτό δεν το πονάς, δε λυπάσαι εμένα » που μάβρη χήρα κι’ έρημη σε λίγο θα μ’ αφήκεις ; » Τι γρήγορα όλοι οι Δαναοί θα τρέξουν να σε σφάξουν. » Μα αν είναι να σε στερηθώ, καλύτερα για μένα » να με σκεπάσει η μάβρη Γης! Γιατί άλλο πια αντιστύλι » δε θα μου μείνει, μόν καημοί, τα μάτια σα σφαλίσεις. » Μηγάρ πατέρα εγώ ’χω πια ή τη γλυκιά μου μάννα ;
Ιλιάδα · Αλέξανδρος Πάλλης
Η θάλασσα τη νύχτα και ο ουρανός συνεχίζει την πορεία του.
Εὐτυχῶς δέν ἐχιόνιζεν, ἀλλ’ ὁ ἄνεμος ἦτο παγερός. Αἴθριος ὁ οὐρανός, σαρωμένος ἀπό τόν βορρᾶν. Ἡ σελήνη ἦτο εἰς τό πρῶτον τέταρτον, καί εἶχε δύσει πρό πολλοῦ. Τά ἄστρα ἔτρεμαν εἰς τό στερέωμα, ἡ πούλια ἐμεσουράνει, ὁ γαλαξίας ἔζωνε τόν οὐρανόν. Ὁ πῆχυς καί ἡ ἄρκτος καί ὁ ἀστήρ τοῦ πόλου ἔλαμπαν μέ βαθεῖαν λάμψιν ἐκεῖ ἐπάνω. Ἡ θάλασσα ἔφρισσεν ὑπό τήν πνοήν τοῦ βορρᾶ, καί ἠκούοντο τά κύματα πλήττοντα μετά ρόχθου τήν ἀκτήν, εἰς ἣν μελαγχολικῶς ἀπήντα ὁ φλοῖσβος τοῦ ὕδατος περί τήν πρῷραν τῆς μεγάλης καί δυνατῆς βάρκας.
Στο Χριστό στο Κάστρο · Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης
Όποιον δεν μπορείς να οδηγήσεις, προσπαθείς να δαμάσεις
Πῶλε Θρηικίη, τί δή με λοξὸν ὄμμασι βλέπουσα νηλέως φεύγεις, δοκεῖς δέ μ’ οὐδὲν εἰδέναι σοφόν; ἴσθι τοι, καλῶς μὲν ἄν τοι τὸν χαλινὸν ἐμβάλοιμι, ἡνίας δ’ ἔχων στρέφοιμί σ’ ἀμφὶ τέρματα δρόμου• νῦν δὲ λειμῶνάς τε βόσκεαι κοῦφά τε σκιρτῶσα παίζεις, δεξιὸν γὰρ ἱπποπείρην οὐκ ἔχεις ἐπεμβάτην.
Μεταφράσεις · Ηλίας Βουτιερίδης
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή