Το άλλο της μισό

Όταν τα δύσκολα χρόνια κάνουν την ειρήνη να μοιάζει ξένη.

«Ώρες ώρες ξεχνάω πως υπήρξαν εποχές χωρίς πόλεμο, χρόνια χωρίς φόβο, χωρίς τρεχαλητό, μπουντρούμια κι εκτελέσεις, χρόνια δίχως πόνο. Υπάρχουν νύχτες που προσπαθώ να φέρω στο μυαλό μου εκείνα τα χρόνια και δεν μπορώ, νομίζω πως δεν αφορούν εμένα, πως κάπου άκουσα γι’ αυτά, κάπου, κάτι διάβασα». Η Μέλπω χαμογελάει γλυκόπικρα. Συμφωνεί με τα λεγόμενα της φίλης της. Κι αυτήν το ίδιο συναίσθημα της έλλειψης την πνίγει ώρες ώρες, ένα κενό η ζωή της, νομίζει πως, αν βγάλει την παρανομία, τις ολομέλειες, τις διαδηλώσεις, τις υψωμένες γροθιές, τις σφαίρες και τις μάχες, δε θα μείνει τίποτα. «Γι’ αυτό κρατάω πάντα πάνω μου το κόκκινο μαντίλι της Φανούλας μου.

Οι μάνες της άδειας αγκαλιάς · Θοδωρής Παπαθεοδώρου

Όταν ο πόθος σε παρασύρει, η στοργή μπορεί να σε κρατήσει.

Άγρια θύελλα ήταν, με συγκλόνιζε, με έσπρωχνε να νιώσω το καθετί με όλο μου το είναι. Ο Λουκάς ήταν το λιμάνι που λαχταρούσα, η γαλήνη, η στοργή. Μούλιαζα στην αγάπη κοντά του. Έζησα δυο νύχτες έρωτα. Με τους δύο άντρες της ζωής μου. Ήταν ανάγκη να διαλέξω ανάμεσά τους. Και γρήγορα μάλιστα. Τι έπρεπε να κάνω; Η ιστορία μιας οικογένειας από την εποχή του πολέμου ως σήμερα. Η ιστορία μιας σπάνιας φιλίας που άντεξε στον χρόνο.

Δύο νύχτες έρωτα · Ρένα Ρώσση-Ζαΐρη

Η στιγμή που η φυγή γίνεται ο μόνος τρόπος να συνεχίσεις.

Ενάντια στις επιθυμίες του πατέρα μου, που θεωρούσε ότι έπρεπε να σκληραγωγηθώ, η μαμά πήγε στην τράπεζα και πήρε δάνειο για να πληρώσει τα δίδακτρα του κολεγίου Τόμεν, του ιδιωτικού σχολείου που βρισκόταν είκοσιπέντε χιλιόμετρα βόρεια του Μπαλιλάγκιν. Ανησυχούσα για τη μητέρα μου, ήξερα όμως ότι αν έπρεπε να περάσω άλλη μία φορά την πόρτα εκείνου του σχολείου, δε θα ξανάβγαινα ζωντανή. Είχα φτάσει στο όριό μου.

Τα αγόρια του Τόμεν 1 · Κλόι Γουόλς