Το τρίτο στεφάνι
Costas Taktsis, 1962
Λογοτεχνική πεζογραφία Ιστορικά μυθιστορήματαΣύγχρονη πεζογραφία
Δύο γυναίκες αφηγούνται τη ζωή τους σε μια Ελλάδα που αλλάζει, μέσα από οικογενειακές συγκρούσεις, προσωπικές επιθυμίες και την πίεση της ιστορίας.
Ατμόσφαιρα: αντίσταση, χιούμορ και ανησυχία. Μιλά για την οικογένεια, την κοινωνία και την ταυτότητα.
Μια σελίδα από το βιβλίο
Ένα οικογενειακό παράπονο ξεχειλίζει σε μια απρόσμενη εξομολόγηση.
Δε μπορώ, όχι, δε μπορώ να την υποφέρω πια!… Τι πληγή είν’ αυτή που μου ’στειλες, θε μου; Τι αμαρτίες έχω κάνει για να με τιμωρείς τόσο σκληρά; Ως πότε θα την έχω στην καμπούρα μου; Ως πότε θα ’μαι υποχρεωμένη να την ανέχομαι, να βλέπω τη μούρη της, ν’ ακούω τη φωνή της, ως πότε; Δε θα βρεθεί επιτέλους κανένας στραβός χριστιανός να την πάρει, ν’ απαλλαγώ απ’ αυτό το έκτρωμα της φύσεως, που μ’ άφησε ο πατέρας της για να μ’ εκδικηθεί – που χαΐρι και προκοπή να μη δουν εκείνοι που δε μ’ άφησαν να κάνω την έκτρωση!… Costas Taktsis.Ο Ταχτσής δίνει το μυθιστόρημα σε δύο διαφορετικές πρωτοπρόσωπες φωνές, με την οικειότητα μιας εξομολόγησης.
Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Πώς είναι το «Το τρίτο στεφάνι»;
- Ατμόσφαιρα: αντίσταση, χιούμορ και ανησυχία. Μιλά για την οικογένεια, την κοινωνία και την ταυτότητα.
- Τι να διαβάσω μετά το «Το τρίτο στεφάνι»;
- Αν σου άρεσε το «Το τρίτο στεφάνι», δοκίμασε «Τυφλά ψάρια» (Δημήτρης Σίμος), «Ο μυστηριώδης επισκέπτης» (Nita Prose) και «Ελένη Δαρζέντα» (Λένα Μαντά).
Μια γεύση από τη ροή
Μια λέξη μετατρέπει μια τρυφερή ανάμνηση σε όριο.
Ντύθηκα με κοφτές κινήσεις, φροντίζοντας να σιγουρευτεί για την ενόχλησή μου. «Τα κάναμε σκατά χθες, το ξέρεις;» «Εγώ δεν είδα να λερώνουμε». «Μιλάω σοβαρά. Ξέρεις πως αυτό που έγινε…» «Ήταν όμορφα…» τη διέκοψα. Ένιωσα τα πρώτα σφιξίματα στην καρδιά. Ήταν η εμπειρία του μπάτσου που με προειδοποιού σε για το τι επρόκειτο να ακολουθήσει στην επόμενη πρόταση. «Ήταν» είπε σαν να μου έκανε χάρη που το παραδεχόταν, «αλλά αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει να ξαναγίνει». Γαμώ την μπατσο-εμπειρία μου. « Σπίτι σου εννοείς;» ρώτησα, προσπαθώντας να κερδίσω χρόνο και ένα χαμόγελό της. Μηδέν και στα δύο. «Γενικά, εννοώ». Κοίταξε πίσω της σαν να φοβόταν μην την ακούσει κανείς και συνέχισε ψιθυριστά.
Τυφλά ψάρια · Δημήτρης Σίμος
Η αξία της δουλειάς αλλάζει όταν μιλά εκείνη που την κάνει.
Σκέφτεστε ότι η δουλειά μου είναι ταπεινή, ότι της αρμόζει περισσότερο η ντροπή παρά η υπερηφάνεια. Σε καμία περίπτωση δεν θα ήθελα να σας υποδείξω τι να σκέφτεστε, αλλά ΚΤΤΜΓ (κατά την ταπεινή μου γνώμη), είστε φουλ λάθος. Με συγχωρείτε. Ήμουν λίγο απότομη. Όσο ζούσε η γιαγιά, με συμβούλευε να προσέχω τον τόνο μου και με νουθετούσε όταν πιθανόν προσέβαλλα τους άλλους. Θα σας πω κάτι ενδιαφέρον: Παρόλο που η γιαγιά είναι νεκρή, εγώ συνεχίζω να ακούω τη φωνή της στο κεφάλι μου. Δεν είναι ενδιαφέρον πώς ένας άνθρωπος μπορεί να παραμένει το ίδιο παρών μετά θάνατον όσο και όταν ζούσε; Είναι κάτι που συλλογίζομαι συχνά τον τελευταίο καιρό. Να φέρεσαι στους άλλους όπως θέλεις να σου φέρονται.
Ο μυστηριώδης επισκέπτης · Nita Prose
Πόσο κοστίζει να δείχνεις άτρωτη όταν μένεις μόνη;
Δεν πίστευε στις ευχές η Ελένη Δαρζέντα. Στη ζωή της ό,τι κι αν ευχήθηκε δεν ευοδώθηκε. Πάλεψε με θεούς και δαίμονες για να καταφέρει ό,τι έφτιαξε, χρειάστηκε να ματώσει τα χείλη της, τόσες φορές που τα δάγκωσε γεμάτη απελπισία, και τις κραυγές της απόγνωσης τις έπνιγε πάντα σ’ ένα μαξιλάρι τα βράδια, στο κρεβάτι της, γιατί μόνο εκεί άφηνε το προσωπείο να πέσει. Εκείνη τη μάσκα που δεν επέτρεπε σε κανέναν να αντιληφθεί συναίσθημα, σκέψη, προσδοκία ή αποτυχία της.
Ελένη Δαρζέντα · Λένα Μαντά
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή