Κρυφό αίμα
Τάσος Παπαναστασίου, 2021
Αστυνομικά και θρίλερ Λογοτεχνική πεζογραφία
Ένα αστυνομικό μυθιστόρημα στη Θεσσαλονίκη, που κοιτά κάτω από την άνετη οικογενειακή ζωή τις πιέσεις και τις σιωπές που διαμορφώνουν έναν νέο.
Ατμόσφαιρα: ανησυχία, θλίψη και μελαγχολία. Μιλά για την οικογένεια, την κοινωνία και την ηθική.
Μια σελίδα από το βιβλίο
Κι αν η πιο γλυκιά φράση του σπιτιού είναι τρόπος να κοιτάς αλλού;
«Όχι» δεν έχει ακούσει. Η λέξη αυτή δεν υπάρχει στο ρεπερτόριο των γονιών του. Φτωχό ρεπερτόριο, κυριαρχεί η φράση: «Δεν πειράζει, πουλάκι μου…» Κάθε φορά που δεν τα κατάφερνε, κάθε φορά που έκανε πράγματα που είχαν επίδραση στη ζωή του και στις ζωές των άλλων, ένα «δεν πειράζει» άκουγε. Μεγάλωσε σε έναν χυλό από δήθεν παραινέσεις, μεγαλόστομες διδαχές, ατελείωτους μονολόγους-γκρίνιες, «τι είδα εγώ από εσένα», νουθεσίες χωρίς αντικείμενο και άλλα τέτοια. Ένας χυλός βολικός για όλους. Για τον ίδιο βολικός γιατί δεν έδινε και σοβαρό λογαριασμό σε κανέναν, φτάνει να μην έμπλεκε, να μην έκανε ζημιές μεγάλες και να μην έδινε λαβή για σχόλια στη γειτονιά και στο σόι. Τους γονείς του τους βόλευε, αφού δεν έπρεπε να σκεφτούν και πολύ ότι το παιδί τους θέλει κατευθύνσεις, γονική παρουσία, όρια και έμπρακτη αγάπη, από αυτή που δίνει μορφή στη ζωή των ανθρώπων. Τάσος Παπαναστασίου.Ο Τάσος Παπαναστασίου είναι συγγραφέας από τη Θεσσαλονίκη· οι γειτονιές και οι κοινωνικές αντιθέσεις της πόλης δίνουν το πλαίσιο στο μυθιστόρημα.
Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Το βιβλιοπωλείο με τις μαύρες γάτες
Piergiorgio Pulixi, 2023
Κοινά στοιχεία: ανησυχία και οικογένεια.
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Πώς είναι το «Κρυφό αίμα»;
- Ατμόσφαιρα: ανησυχία, θλίψη και μελαγχολία. Μιλά για την οικογένεια, την κοινωνία και την ηθική.
- Τι να διαβάσω μετά το «Κρυφό αίμα»;
- Αν σου άρεσε το «Κρυφό αίμα», δοκίμασε «Τυφλά ψάρια» (Δημήτρης Σίμος), «Πατριδογνωσία» (Τάσος Τέλλογλου) και «Μοιρολογήτρα» (Camilla Lackberg).
Μια γεύση από τη ροή
Μια λέξη μετατρέπει μια τρυφερή ανάμνηση σε όριο.
Ντύθηκα με κοφτές κινήσεις, φροντίζοντας να σιγουρευτεί για την ενόχλησή μου. «Τα κάναμε σκατά χθες, το ξέρεις;» «Εγώ δεν είδα να λερώνουμε». «Μιλάω σοβαρά. Ξέρεις πως αυτό που έγινε…» «Ήταν όμορφα…» τη διέκοψα. Ένιωσα τα πρώτα σφιξίματα στην καρδιά. Ήταν η εμπειρία του μπάτσου που με προειδοποιού σε για το τι επρόκειτο να ακολουθήσει στην επόμενη πρόταση. «Ήταν» είπε σαν να μου έκανε χάρη που το παραδεχόταν, «αλλά αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει να ξαναγίνει». Γαμώ την μπατσο-εμπειρία μου. « Σπίτι σου εννοείς;» ρώτησα, προσπαθώντας να κερδίσω χρόνο και ένα χαμόγελό της. Μηδέν και στα δύο. «Γενικά, εννοώ». Κοίταξε πίσω της σαν να φοβόταν μην την ακούσει κανείς και συνέχισε ψιθυριστά.
Τυφλά ψάρια · Δημήτρης Σίμος
Να λαχταράς την εγγύτητα και να μην ξέρεις πώς να τη δώσεις.
Αλύτης. Εκαυχήθη ότι εφόνευσε).* Η αδελφή του η Νίτσα μού έλεγε ότι ο πατέρας μου ήταν άνθρωπος που αναζητούσε την ανθρώπινη ζεστασιά αλλά ήταν ανίκανος να τη δώσει. Εκείνη η σκηνή στα δεκατρία του χρόνια του είχε αφήσει μία χρόνια συναισθηματική αναπηρία. Ενθουσιαζόταν αλλά δεν εμπιστευόταν. Κυκλοφορούσε για χρόνια με ένα πιστόλι στη μετακατοχική Θεσσαλονίκη και αναζητούσε εκδίκηση. Ο Νέστωρ (Νεστορά κης) τον έστειλε στο ασφαλές καταφύγιο, στο Βέλγιο, στη Λιέγη στον Μασκαλιέ. Ο Νέστωρ ήταν συνέταιρος με τον Μασκαλιέ και μπορούσε να του εμπιστευθεί το παιδί του αδελφού του που ήταν δυο φορές παιδί του. Το Βέλγιο θα του προσέφερε ένα ασφαλές καταφύγιο για να ξεχάσει το φονικό, έτσι πίστευε.
Πατριδογνωσία · Τάσος Τέλλογλου
Η αγάπη μπορεί να χωρέσει σε μια φράση μέσα σε μια συνηθισμένη νύχτα.
Γιατί οι άνθρωποι δεν είναι πάντα επιεικείς με τους διαφορετικούς. «Ναι, είναι υπέροχη» έκανε και αγκάλιασε την Κριστίνα για να την καληνυχτίσει. Ο Πάτρικ στεκόταν ήδη στην κουζίνα. «Θα φτιάξω ένα σαντουιτσάκι. Κοίτα, ήταν όλα πεντανόστιμα, ακόμα κι εκείνα τα φύκια. Αλλά εγώ πεινώ ακόμη και πίτσα δεν πήραμε…» Η Ερίκα περιεργάστηκε τον άντρα της στο φως του ορθάνοιχτου ψυγείου. Ο Πάτρικ είχε ήδη προλάβει να βγάλει το παντελόνι και ήταν με τις κάλτσες, το σλιπ και το πουκάμισο. Στους κροτάφους του φαινόταν κάποιο γκριζάρισμα και οι γραμμές έκφρασης γύρω από τα μάτια είχαν αυγατίσει. Ήταν ομορφότερος από ποτέ. «Σ’ αγαπώ» του είπε. «Πόσο σ’ αγαπώ, Θεέ μου!»
Μοιρολογήτρα · Camilla Lackberg
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή