BookFeed English

Τα ποιήματα

Giacomo Leopardi (1798–1837), 1819

Ποίηση Κλασικά

Ποίηση που αποτυπώνει την τρομερή ομορφιά και το ασήκωτο βάρος της ύπαρξης, διαγράφοντας τη διαδρομή από την εξιδανικευμένη ελπίδα της νιότης ως την αποδοχή της καθολικής μελαγχολίας. Οι λυρικοί στίχοι περνούν από την ελπίδα της νιότης στη μελαγχολία, με πένθινο τόνο και επίμονη ματιά στη φύση, τον χρόνο και τη θνητότητα.

Ατμόσφαιρα: μελαγχολία, θλίψη και νοσταλγία. Μιλά για τον θάνατο, τη φύση και τον χρόνο.

Σε ποιον ταιριάζει

Μπορεί να σου αρέσει αν αναζητάς ποίηση που κοιτάζει κατάματα την ανθρώπινη οδύνη και την αδιαφορία της φύσης. Η σκοτεινή της ματιά στην ύπαρξη και στον θάνατο ίσως δεν σου ταιριάξει αν προτιμάς ποίηση με αισιόδοξο τόνο.

Γιατί να το διαβάσεις

Η ποίηση του Λεοπάρντι δίνει χώρο σε δύσκολα ερωτήματα για την ελπίδα και τη ζωή, χωρίς να τα μαλακώνει με εύκολες απαντήσεις.

Σελίδες από το βιβλίο

Η παύση κάθε αισθήματος παρουσιάζεται ως η μόνη ανακούφιση από το βάρος της ζωής.

Nor wilt thou rest forever, weary heart.The last illusion is destroyed,That I eternal thought. Destroyed!I feel all hope and all desire depart,For life and its deceitful joys.Forever rest! Enough! Thy throbbings cease!Naught can requite thy miseries;Nor is earth worthy of thy sighs.Life is a bitter, weary load,The world a slough. And now, repose!Despair no more, but find in DeathThe only boon Fate on our race bestows!

Το ιταλικό τραγούδι γεννιέται από έναν συγκεκριμένο, αβάσταχτο πόνο.

Thy holy ashes still were warm,Whom hostile fortune ne’er unmanned;Unto whose anger and whose grief,Hell was more grateful than thy native land.Ah, what, but hell, has Italy become?And thy sweet cordsStill trembled at the touch of thy right hand,Unhappy bard of love.Alas, Italian song is still the childOf sorrow born.And yet, less hard to bear,Consuming grief than dull vacuity!

Ένα πρόσωπο που κρατά τη μνήμη μπορεί μόνο να βλέπει τον χρόνο να περνά.

Such wast thou: now in earth below,Dust and a skeleton thou art.Above thy bones and clay,Here vainly placed by loving hands,Sole guardian of memory and woe,The image of departed beauty stands.Mute, motionless, it seems with pensive gazeTo watch the flight of the departing days.That gentle look, that, wheresoe’er it fell,As now it seems to fall,Held fast the gazer with its magic spell;That lip, from which as from some copious urn,Redundant pleasure seems to overflow;That neck, on which love once so fondly hung;

Περισσότερα αποσπάσματα από το «Τα ποιήματα»

Giacomo Leopardi.Ο Λεοπάρντι συνδέεται στενά με τον ρομαντισμό, αλλά απέρριψε την αισιοδοξία του και στράφηκε με πάθος στα ανθρώπινα βάσανα και στην αδιαφορία της φύσης.

Βιβλία με παρόμοια αίσθηση

Πού θα το βρεις

Βρες το βιβλίο · Στο Public

Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.

Ερωτήσεις αναγνωστών

Μου ταιριάζει το «Τα ποιήματα»;
Μπορεί να σου αρέσει αν αναζητάς ποίηση που κοιτάζει κατάματα την ανθρώπινη οδύνη και την αδιαφορία της φύσης. Η σκοτεινή της ματιά στην ύπαρξη και στον θάνατο ίσως δεν σου ταιριάξει αν προτιμάς ποίηση με αισιόδοξο τόνο.
Πώς είναι το «Τα ποιήματα»;
Οι λυρικοί στίχοι περνούν από την ελπίδα της νιότης στη μελαγχολία, με πένθινο τόνο και επίμονη ματιά στη φύση, τον χρόνο και τη θνητότητα. Ατμόσφαιρα: μελαγχολία, θλίψη και νοσταλγία. Μιλά για τον θάνατο, τη φύση και τον χρόνο.
Τι να διαβάσω μετά το «Τα ποιήματα»;
Αν σου άρεσε το «Τα ποιήματα», δοκίμασε «Ο τελευταίος άνθρωπος» (Mary Wollstonecraft Shelley), «Jacob’s Room» (Virginia Woolf) και «Ποιήματα» (Emily Dickinson).

Μια γεύση από τη ροή

  1. Αυτό που συνεχίζει να τραγουδά στην κακοκαιρία, χωρίς να ζητά αντάλλαγμα.

    Hope is the thing with feathers That perches in the soul, And sings the tune without the words, And never stops at all, And sweetest in the gale is heard; And sore must be the storm That could abash the little bird That kept so many warm. I ‘ve heard it in the chillest land, And on the strangest sea; Yet, never, in extremity, It asked a crumb of me.

    Ποιήματα · Emily Dickinson

  2. Η στιγμή που μπλέκονται η όραση, η ακοή και το συναίσθημα.

    Tess was conscious of neither time nor space. The exaltation which she had described as being producible at will by gazing at a star came now without any determination of hers; she undulated upon the thin notes of the second-hand harp, and their harmonies passed like breezes through her, bringing tears into her eyes. The floating pollen seemed to be his notes made visible, and the dampness of the garden the weeping of the garden’s sensibility. Though near nightfall, the rank-smelling weed-flowers glowed as if they would not close for intentness, and the waves of colour mixed with the waves of sound.

    Τες των Ντ’Έρμπερβιλ · Thomas Hardy

  3. Η αγάπη του ναυτικού για τη θάλασσα έχει μέσα της φόβο

    We men hat go down for a livin’ in ships to the sea— We love it a different way from you poets that ’bide on the land. We are fond of it, sure! But, you take it as comin’ from me, There’s a fear and a hate in our love that a landsman can’t understand. Oh, who could help likin’ the salty smell, and the blue Of the waves that are lazily breathin’ as if they dreamed in the sun? She’s a Sleepin’ Beauty, the sea—but you can’t tell what she’ll do; And the seamen never trust her—they know too well what she’s done!

    Poetry · Henry van Dyke Jr.

  4. Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά

    Συνέχισε στη ροή

Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά

Το BookFeed είναι μια ροή με αποσπάσματα από βιβλία. Μαθαίνει τι σου αρέσει και σε βοηθά να βρεις το επόμενο βιβλίο σου.

Άνοιξε το BookFeed

Δωρεάν, χωρίς εγγραφή.