Ο άνθρωπος που ήταν Πέμπτη
G. K. Chesterton (1874–1936), 1908
★ 3,82 από 49,3 χιλ. βαθμολογίες στο Goodreads
Ένας ποιητής-ντετέκτιβ διεισδύει σε ένα συμβούλιο αναρχικών, καθένας από τους οποίους έχει το όνομα μιας ημέρας της εβδομάδας. Το κυνηγητό μετατρέπεται σε μια κωμική, ιλιγγιώδη διαμάχη για το αν το σύμπαν είναι φιλικό ή εχθρικό. Με γρήγορο κυνηγητό, παράξενα αστείες σκηνές και ζωηρές φιλοσοφικές συζητήσεις, το μυθιστόρημα αλλάζει διαρκώς κλίμακα και οπτική.
Ατμόσφαιρα: θαυμασμός, χιούμορ και ανησυχία. Μιλά για την ταυτότητα, την πίστη και την ηθική.
Σε ποιον ταιριάζει
Μπορεί να σου αρέσει αν απολαμβάνεις ιστορίες που μπλέκουν μυστήριο, χιούμορ και ερωτήματα για την πίστη και τον κόσμο. Η αγγλική έκδοση είναι του 1908, οπότε το ύφος και ορισμένες διατυπώσεις μπορεί να σου φανούν παλιομοδίτικα.
Γιατί να το διαβάσεις
Διάβασέ το για το ευφυές παιχνίδι με τις ταυτότητες και για μια κωμική, απρόβλεπτη σκέψη γύρω από το καλό και το κακό.
Σελίδες από το βιβλίο
Η καλοσύνη μοιάζει με ατύχημα και το κακό με αστείο.
When I see the horrible back, I am sure the noble face is but a mask. When I see the face but for an instant, I know the back is only a jest. Bad is so bad, that we cannot but think good an accident; good is so good, that we feel certain that evil could be explained. Πώς φαίνεται το συνηθισμένο γρασίδι όταν ίσως το αποχαιρετάς.
He felt a strange and vivid value in all the earth around him, in the grass under his feet; he felt the love of life in all living things. He could almost fancy that he heard the grass growing; he could almost fancy that even as he stood fresh flowers were springing up and breaking into blossom in the meadow—flowers blood red and burning gold and blue, fulfilling the whole pageant of the spring. And whenever his eyes strayed for a flash from the calm, staring, hypnotic eyes of the Marquis, they saw the little tuft of almond tree against the sky-line. He had the feeling that if by some miracle he escaped he would be ready to sit for ever before that almond tree, desiring nothing else in the world. Πώς ένα πρόσωπο σε έναν σκοτεινό δρόμο κλονίζει την πίστη σου στα πρόσωπα.
Walking up a road at night, I have seen a lamp and a lighted window and a cloud make together a most complete and unmistakable face. If anyone in heaven has that face I shall know him again. Yet when I walked a little farther I found that there was no face, that the window was ten yards away, the lamp ten hundred yards, the cloud beyond the world. Well, Sunday’s face escaped me; it ran away to right and left, as such chance pictures run away. And so his face has made me, somehow, doubt whether there are any faces. I don’t know whether your face, Bull, is a face or a combination in perspective. Perhaps one black disc of your beastly glasses is quite close and another fifty miles away. Oh, the doubts of a materialist are not worth a dump. G. K. Chesterton.Ο Τσέστερτον αφιέρωσε το μυθιστόρημά του στον Edmund Clerihew Bentley, φίλο του από το σχολείο St Paul’s, ο οποίος αργότερα επινόησε το clerihew, μια κωμική ποιητική φόρμα τεσσάρων στίχων που πήρε το όνομά της από το μεσαίο όνομά του.
Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Μου ταιριάζει το «Ο άνθρωπος που ήταν Πέμπτη»;
- Μπορεί να σου αρέσει αν απολαμβάνεις ιστορίες που μπλέκουν μυστήριο, χιούμορ και ερωτήματα για την πίστη και τον κόσμο. Η αγγλική έκδοση είναι του 1908, οπότε το ύφος και ορισμένες διατυπώσεις μπορεί να σου φανούν παλιομοδίτικα.
- Πώς είναι το «Ο άνθρωπος που ήταν Πέμπτη»;
- Με γρήγορο κυνηγητό, παράξενα αστείες σκηνές και ζωηρές φιλοσοφικές συζητήσεις, το μυθιστόρημα αλλάζει διαρκώς κλίμακα και οπτική. Ατμόσφαιρα: θαυμασμός, χιούμορ και ανησυχία. Μιλά για την ταυτότητα, την πίστη και την ηθική.
- Τι να διαβάσω μετά το «Ο άνθρωπος που ήταν Πέμπτη»;
- Αν σου άρεσε το «Ο άνθρωπος που ήταν Πέμπτη», δοκίμασε «Ulysses» (James Joyce), «Alice's Adventures in Wonderland» (Lewis Carroll) και «Ήρωας του καιρού μας» (Mikhail Lermontov).
Μια γεύση από τη ροή
A dog on a beach is not looking for anything it can name.
Their dog ambled about a bank of dwindling sand, trotting, sniffing on all sides. Looking for something lost in a past life. Suddenly he made off like a bounding hare, ears flung back, chasing the shadow of a lowskimming gull. The man’s shrieked whistle struck his limp ears. He turned, bounded back, came nearer, trotted on twinkling shanks. On a field tenney a buck, trippant, proper, unattired. At the lacefringe of the tide he halted with stiff forehoofs, seawardpointed ears. His snout lifted barked at the wavenoise, herds of seamorse. They serpented towards his feet, curling, unfurling many crests, every ninth, breaking, plashing, from far, from farther out, waves and waves.
Ulysses · James Joyce
She scolds herself so well it brings her to tears.
“Come, there’s no use in crying like that!” said Alice to herself, rather sharply; “I advise you to leave off this minute!” She generally gave herself very good advice, (though she very seldom followed it), and sometimes she scolded herself so severely as to bring tears into her eyes; and once she remembered trying to box her own ears for having cheated herself in a game of croquet she was playing against herself, for this curious child was very fond of pretending to be two people. “But it’s no use now,” thought poor Alice, “to pretend to be two people! Why, there’s hardly enough of me left to make one respectable person!”
Alice's Adventures in Wonderland · Lewis Carroll
Τι σου κοστίζει να είσαι ο πιο παράξενος άνθρωπος στην αίθουσα.
The man in the corner readjusted his collar and necktie, which, during the narrative of this interesting mystery, had worked its way up his long, crane-like neck under his large flappy ears. His costume of checked tweed of a peculiarly loud pattern had tickled the fancy of some of the waitresses, who were standing gazing at him and giggling in one corner. This evidently made him nervous. He gazed up very meekly at Polly, looking for all the world like a bald-headed adjutant dressed for a holiday.
The Old Man in the Corner · Baroness Orczy
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή