Στου κανενός τη χώρα
Στάθης Κουτσούνης, 2018
Ποιήματα που μεταμορφώνουν γνώριμους μύθους και οικείες εικόνες σε ερωτήματα για όσα μεγαλώνουν μέσα μας.
Ατμόσφαιρα: ανησυχία, φόβος και περιέργεια. Μιλά για την ταυτότητα, τον θάνατο και την ηθική.
Μια σελίδα από το βιβλίο
Η γνώση που λαχταράς μπορεί να κρύβει κάτι μέσα της.
Εύα κ ήπος με οπωροφόρα γεμάτος φως η γυναίκα γυμνή βαδίζει ανάμεσα στα δέντρα κόβει το μήλο για να δοκιμάσει και με την πρώτη δαγκωνιά ξεπροβάλλει ένα σκουλήκι είσαι όμορφη της λέει αν μ’ αφήσεις να μπω μέσα σου θα σου φανερώσω τη γνώση το μυστικό για να μείνεις αμάραντη κολακευμένη εκείνη το πιστεύει και το σκουλήκι εισχωρώντας αρχίζει να δουλεύει ακάματα από τότε μεγαλώνει θεριεύει εντός μου και τρώει οχιά τα σωθικά μου RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE= το μήλο Ν. Στάθης Κουτσούνης.Ο Στάθης Κουτσούνης είναι ποιητής και έχει ασχοληθεί επίσης με τη λογοτεχνική κριτική.
Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Πώς είναι το «Στου κανενός τη χώρα»;
- Ατμόσφαιρα: ανησυχία, φόβος και περιέργεια. Μιλά για την ταυτότητα, τον θάνατο και την ηθική.
- Τι να διαβάσω μετά το «Στου κανενός τη χώρα»;
- Αν σου άρεσε το «Στου κανενός τη χώρα», δοκίμασε «Βάρδια στον Μόμπι-Ντικ» (Κώστας Ακρίβος), «Σώσε με» (Δημήτρης Σίμος) και «Το άλλο κρεβάτι» (Κώστας Ταχτσής).
Μια γεύση από τη ροή
Όταν ο πόνος του σώματος βρίσκει πληγή και στο μυαλό.
Ώσπου να καβατζάρουν μες στο καταχείμωνο το ακρωτήρι της Παταγονίας και στη συνέχεια να επιστρέψουν στο Ναντάκετ, ο Αχαάβ πέρασε μέρες, βδομάδες και μήνες ξαπλωμένος και ουρλιάζοντας από τον σωματικό πόνο, μα και από μανία: «η κομματιασμένη του σάρκα και η πληγωμένη του ψυχή άρχισαν να αιμορραγούν η μια μες στην άλλη», ώσπου «τον τρέλαναν τελικά». Ο παροξυσμός του μεγάλωνε, δίχως ωστόσο να μειωθεί η ζωτικότητά του, με αποτέλεσμα στο ταξίδι της επιστροφής οι αξιωματικοί να τον δέσουν με ζουρλομανδύα.
Βάρδια στον Μόμπι-Ντικ · Κώστας Ακρίβος
Το μέλλον που θέλεις μπορεί να σε φοβίζει όταν δεν ξέρεις αν θα το ζήσεις.
Με ανατρίχιασε η διαπίστωσή του. Με κολάκευε το γεγονός ότι ο Φρανκ με θεωρούσε πιο έξυπνη απ’ τους υπόλοιπους συγγενείς μας, στους οποίους εγώ έβρισκα αμέτρητα ελαττώματα, αλλά το να είμαι διαφορετική με φόβιζε κιόλας. Παρότι μου άρεσε η λογοτεχνία, παρότι ένιωθα έλξη για τους παραβάτες και τους εκκεντρικούς ανθρώπους όπως εκείνος, εγώ ναι, ήθελα να παντρευτώ και να κάνω παιδιά. Με ανησυχούσε πολύ η πιθανότητα να μην το καταφέρω ποτέ και, κυρίως, να βρεθώ κάποια μέρα σ’ ένα νοσοκομείο χωρίς τη στήριξη κανενός. «Δηλαδή, με ήξερες ήδη;»
Οι πλανόβιοι · Γουαδαλούπε Νέτελ
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή