Στου κανενός τη χώρα
Στάθης Κουτσούνης, 2018
In compressed, unsettling poems, familiar myths and intimate images become ways to probe what grows within us.
Feels like unease, dread and curiosity. About identity, death and morality.
A page from the book
The knowledge we crave can arrive with something already inside it.
Εύα κ ήπος με οπωροφόρα γεμάτος φως η γυναίκα γυμνή βαδίζει ανάμεσα στα δέντρα κόβει το μήλο για να δοκιμάσει και με την πρώτη δαγκωνιά ξεπροβάλλει ένα σκουλήκι είσαι όμορφη της λέει αν μ’ αφήσεις να μπω μέσα σου θα σου φανερώσω τη γνώση το μυστικό για να μείνεις αμάραντη κολακευμένη εκείνη το πιστεύει και το σκουλήκι εισχωρώντας αρχίζει να δουλεύει ακάματα από τότε μεγαλώνει θεριεύει εντός μου και τρώει οχιά τα σωθικά μου RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE= το μήλο Ν. Στάθης Κουτσούνης.Stathis Koutsounis is a Greek poet whose work includes poetry collections as well as literary criticism.
Books that feel like this
Where to get it
Some of these links earn us a small commission, at no cost to you. It keeps BookFeed free.
Questions readers ask
- What is Στου κανενός τη χώρα like?
- Feels like unease, dread and curiosity. About identity, death and morality.
- What should I read after Στου κανενός τη χώρα?
- If you liked Στου κανενός τη χώρα, try Βάρδια στον Μόμπι-Ντικ (Κώστας Ακρίβος), Σώσε με (Δημήτρης Σίμος) and Το άλλο κρεβάτι (Κώστας Ταχτσής).
A taste of the feed
When pain in the body finds a wound in the mind.
Ώσπου να καβατζάρουν μες στο καταχείμωνο το ακρωτήρι της Παταγονίας και στη συνέχεια να επιστρέψουν στο Ναντάκετ, ο Αχαάβ πέρασε μέρες, βδομάδες και μήνες ξαπλωμένος και ουρλιάζοντας από τον σωματικό πόνο, μα και από μανία: «η κομματιασμένη του σάρκα και η πληγωμένη του ψυχή άρχισαν να αιμορραγούν η μια μες στην άλλη», ώσπου «τον τρέλαναν τελικά». Ο παροξυσμός του μεγάλωνε, δίχως ωστόσο να μειωθεί η ζωτικότητά του, με αποτέλεσμα στο ταξίδι της επιστροφής οι αξιωματικοί να τον δέσουν με ζουρλομανδύα.
Βάρδια στον Μόμπι-Ντικ · Κώστας Ακρίβος
The future you want can feel frightening when you fear you may never reach it.
Με ανατρίχιασε η διαπίστωσή του. Με κολάκευε το γεγονός ότι ο Φρανκ με θεωρούσε πιο έξυπνη απ’ τους υπόλοιπους συγγενείς μας, στους οποίους εγώ έβρισκα αμέτρητα ελαττώματα, αλλά το να είμαι διαφορετική με φόβιζε κιόλας. Παρότι μου άρεσε η λογοτεχνία, παρότι ένιωθα έλξη για τους παραβάτες και τους εκκεντρικούς ανθρώπους όπως εκείνος, εγώ ναι, ήθελα να παντρευτώ και να κάνω παιδιά. Με ανησυχούσε πολύ η πιθανότητα να μην το καταφέρω ποτέ και, κυρίως, να βρεθώ κάποια μέρα σ’ ένα νοσοκομείο χωρίς τη στήριξη κανενός. «Δηλαδή, με ήξερες ήδη;»
Οι πλανόβιοι · Γουαδαλούπε Νέτελ
Read pages from books like this, one at a time
Keep reading in the feed