Οι πλανόβιοι
Γουαδαλούπε Νέτελ, 2016
Μια νεαρή γυναίκα ανακαλύπτει τον θείο που η οικογένειά της έχει σβήσει από τη ζωή της και βλέπει πάνω του έναν ανησυχητικό καθρέφτη.
Ατμόσφαιρα: περιέργεια, ανησυχία και λαχτάρα. Μιλά για την οικογένεια, την ταυτότητα και τη μοναξιά.
Μια σελίδα από το βιβλίο
Το μέλλον που θέλεις μπορεί να σε φοβίζει όταν δεν ξέρεις αν θα το ζήσεις.
Με ανατρίχιασε η διαπίστωσή του. Με κολάκευε το γεγονός ότι ο Φρανκ με θεωρούσε πιο έξυπνη απ’ τους υπόλοιπους συγγενείς μας, στους οποίους εγώ έβρισκα αμέτρητα ελαττώματα, αλλά το να είμαι διαφορετική με φόβιζε κιόλας. Παρότι μου άρεσε η λογοτεχνία, παρότι ένιωθα έλξη για τους παραβάτες και τους εκκεντρικούς ανθρώπους όπως εκείνος, εγώ ναι, ήθελα να παντρευτώ και να κάνω παιδιά. Με ανησυχούσε πολύ η πιθανότητα να μην το καταφέρω ποτέ και, κυρίως, να βρεθώ κάποια μέρα σ’ ένα νοσοκομείο χωρίς τη στήριξη κανενός. «Δηλαδή, με ήξερες ήδη;» Γουαδαλούπε Νέτελ.Η Γουαδαλούπε Νέτελ γεννήθηκε στην Πόλη του Μεξικού το 1973. Στη μυθοπλασία της εξερευνά συχνά το πώς ζουν οι άνθρωποι με όσα τους κάνουν να ξεχωρίζουν.
Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Πώς είναι το «Οι πλανόβιοι»;
- Ατμόσφαιρα: περιέργεια, ανησυχία και λαχτάρα. Μιλά για την οικογένεια, την ταυτότητα και τη μοναξιά.
- Τι να διαβάσω μετά το «Οι πλανόβιοι»;
- Αν σου άρεσε το «Οι πλανόβιοι», δοκίμασε «Το δωμάτιο του Τζοβάνι» (James Baldwin), «Το έργο μου» (Όλγα Ράουν) και «Η τριλογία της Νέας Υόρκης» (Paul Auster).
Μια γεύση από τη ροή
Το πρώτο άγγιγμα μπορεί να χωρά μαζί θαυμασμό και φόβο.
Πήγα να κινηθώ και να κάνω καμιά πλακίτσα, αλλά κάτι μουρμούρισε ο Τζόι κι έσκυψα το κεφάλι για ν’ ακούσω. O Τζόι σήκωσε το κεφάλι του καθώς εγώ χαμήλωνα το δικό μου και φιληθήκαμε, ας πούμε, κατά λάθος. Και τότε, για πρώτη φορά στη ζωή μου, ένιωσα πραγματικά το σώμα κάποιου άλλου, τη μυρωδιά κάποιου άλλου. Κρατιόμασταν αγκαλιασμένοι. Ήταν σαν να κρατούσα στο χέρι μου ένα σπάνιο, εξουθενωμένο, σχεδόν καταδικασμένο πτηνό που έτυχε σαν από θαύμα να βρω. Ήμουνα κατατρομαγμένος, είμαι σίγουρος ότι ήταν κι εκείνος τρομαγμένος, και κλείσαμε τα μάτια. Για να το θυμάμαι τόσο καθαρά, τόσο επώδυνα απόψε, σημαίνει ότι δεν το είχα ποτέ ούτε για μια στιγμή πραγματικά ξεχάσει.
Το δωμάτιο του Τζοβάνι · James Baldwin
Κι αν τα γραπτά σου μοιάζουν με μαρτυρία εναντίον σου;
Απ’ όλα τα μέρη αυτού του βιβλίου, ωστόσο, εκείνα που με ταράζουν περισσότερο είναι όσα κάποιος (εγώ;) γράφει για μια γυναίκα που φέρει το δικό μου όνομα. Θαρρείς κι εκείνα τα χρόνια δρούσε μια άλλη οντότητα, που με παρατηρούσε εξονυχιστικά κι ανελέητα και κατέγραφε κάθε μου κίνηση. Κάποια που με θεωρούσε γένους θηλυκού, υστερική. Και καθώς τα διαβάζω, μερικές φορές νιώθω ένα χέρι να με γραπώνει απ’ τον σβέρκο και να μου πιέζει το κεφάλι προς τα κάτω. Λες και τη νύχτα βγαίνει κάποια άλλη απ’ την ντουλάπα μου για να γράψει αυτά τα κείμενα.
Το έργο μου · Όλγα Ράουν
Μπορεί ένας περίπατος να σε βγάλει για λίγο από τον εαυτό σου.
Παραδινοντας τον εαυτΟ του στους δρΟμους, καταντωντας Ενας οφθαλμΟς, μπορουσε να ξεφυγει απΟ τις σκΕψεις. Η ΝΕα ΥΟρκη ηταν το πουθενΑ που ειχε χτισει ολΟγυρΑ του… ΚΑθε φορΑ που Εβγαινε για περιπατο, Ενιωθε Οτι Αφηνε πισω του τον εαυτΟ του. ΑυτΟ ηταν Ο,τι ζητουσε Ολο κι Ολο: να μην ειναι πουθενΑ. 10 Πηγαιναν πια πΑνω απΟ πΕντε χρΟνια. Δεν το πολυσκεφτΟταν πλΕον. Μια στο τΟσο, ξαφνικΑ Ενιωθε πως ηταν… να Εχει στην αγκαλιΑ του το τριχρονο αγορΑκι του. Ηταν Ενα αποτυπωμα του παρελθΟντος στο σωμα του. Εκεινες Ομως οι στιγμΕς Ερχονταν τωρα πιο σπΑνια. Ειχε συνεχισει να γρΑφει επειδη ηταν το μΟνο πρΑγμα που Ενιωθε Οτι μπορουσε να κΑνει. Παρακαλω;
Η τριλογία της Νέας Υόρκης · Paul Auster
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή