Το πρώτο μου καλοκαίρι στη Σιέρα
John Muir (1838–1914), 1911
★ 4,05 από 7,8 χιλ. βαθμολογίες στο Goodreads
Ένας νεαρός Σκωτσέζος ακολουθεί ένα κοπάδι πρόβατα στα ψηλά της Σιέρα το 1869 και γράφει καθημερινά στο ημερολόγιό του, μαγεμένος από τους γρανιτένιους βράχους, το φως και το νερό, σαν να βλέπει βουνά για πρώτη φορά. Ημερολογιακές καταγραφές γεμάτες θαυμασμό και χαρά σε οδηγούν με ήρεμο, λυρικό ρυθμό ανάμεσα σε βράχους, φως και νερό.
Ατμόσφαιρα: θαυμασμός, χαρά και δέος. Μιλά για τη φύση, την ελευθερία και την πίστη.
Σε ποιον ταιριάζει
Μπορεί να σου αρέσει αν απολαμβάνεις τη φύση μέσα από προσεκτικές παρατηρήσεις και μια φωνή που βρίσκει ομορφιά σε κάθε λεπτομέρεια. Οι καθημερινές καταγραφές και η έντονη θρησκευτική γλώσσα ίσως δεν ταιριάξουν αν προτιμάς μια πιο ουδέτερη αφήγηση.
Γιατί να το διαβάσεις
Σου προσφέρει μια κοντινή ματιά στη Σιέρα του 1869 και στη χαρά του Μιούιρ καθώς παρατηρεί τον φυσικό κόσμο.
Σελίδες από το βιβλίο
Τραβάς κάτι από τη θέση του και κινείται ολόκληρο το βουνό.
No Sierra landscape that I have seen holds anything truly dead or dull, or any trace of what in manufactories is called rubbish or waste; everything is perfectly clean and pure and full of divine lessons. This quick, inevitable interest attaching to everything seems marvelous until the hand of God becomes visible; then it seems reasonable that what interests Him may well interest us. When we try to pick out anything by itself, we find it hitched to everything else in the universe. One fancies a heart like our own must be beating in every crystal and cell, and we feel like stopping to speak to the plants and animals as friendly fellow mountaineers. Σχεδιάζει ένα τοπίο που ξέρει πως δεν μπορεί να μεταδώσει.
I would fain draw everything in sight—rock, tree, and leaf. But little can I do beyond mere outlines,—marks with meanings like words, readable only to myself,—yet I sharpen my pencils and work on as if others might possibly be benefited. Whether these picture-sheets are to vanish like fallen leaves or go to friends like letters, matters not much; for little can they tell to those who have not themselves seen similar wildness, and like a language have learned it. No pain here, no dull empty hours, no fear of the past, no fear of the future. These blessed mountains are so compactly filled with God’s beauty, no petty personal hope or experience has room to be. Πώς είναι όταν η βιασύνη υποχωρεί αθόρυβα.
Another glorious Sierra day in which one seems to be dissolved and absorbed and sent pulsing onward we know not where. Life seems neither long nor short, and we take no more heed to save time or make haste than do the trees and stars. This is true freedom, a good practical sort of immortality. Yonder rises another white skyland. How sharply the yellow pine spires and the palm-like crowns of the sugar pines are outlined on its smooth white domes. And hark! the grand thunder billows booming, rolling from ridge to ridge, followed by the faithful shower. Περισσότερα αποσπάσματα από το «Το πρώτο μου καλοκαίρι στη Σιέρα»
John Muir.Το 1867 ένα εργατικό ατύχημα έκανε τον Μιούιρ να χάσει προσωρινά την όρασή του. Όταν ξαναβρήκε το φως του, παράτησε τη δουλειά στο εργοστάσιο και ξεκίνησε μια μεγάλη πεζοπορία προς τον νότο, που τον οδήγησε τελικά στην Καλιφόρνια.
Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Μου ταιριάζει το «Το πρώτο μου καλοκαίρι στη Σιέρα»;
- Μπορεί να σου αρέσει αν απολαμβάνεις τη φύση μέσα από προσεκτικές παρατηρήσεις και μια φωνή που βρίσκει ομορφιά σε κάθε λεπτομέρεια. Οι καθημερινές καταγραφές και η έντονη θρησκευτική γλώσσα ίσως δεν ταιριάξουν αν προτιμάς μια πιο ουδέτερη αφήγηση.
- Πώς είναι το «Το πρώτο μου καλοκαίρι στη Σιέρα»;
- Ημερολογιακές καταγραφές γεμάτες θαυμασμό και χαρά σε οδηγούν με ήρεμο, λυρικό ρυθμό ανάμεσα σε βράχους, φως και νερό. Ατμόσφαιρα: θαυμασμός, χαρά και δέος. Μιλά για τη φύση, την ελευθερία και την πίστη.
- Τι να διαβάσω μετά το «Το πρώτο μου καλοκαίρι στη Σιέρα»;
- Αν σου άρεσε το «Το πρώτο μου καλοκαίρι στη Σιέρα», δοκίμασε «Travels with Charley» (John Steinbeck), «Το βιβλίο της ζούγκλας» (Rudyard Kipling) και «Poetry» (Henry van Dyke Jr.).
Μια γεύση από τη ροή
Κάθε γενιά περνά τα παιδικά της χρόνια για καλύτερο κόσμο.
Even while I protest the assembly-line production of our food, our songs, our language, and eventually our souls, I know that it was a rare home that baked good bread in the old days. Mother’s cooking was with rare exceptions poor, that good unpasteurized milk touched only by flies and bits of manure crawled with bacteria, the healthy old-time life was riddled with aches, sudden death from unknown causes, and that sweet local speech I mourn was the child of illiteracy and ignorance. It is the nature of a man as he grows older, a small bridge in time, to protest against change, particularly change for the better.
Travels with Charley · John Steinbeck
Ένα παλάτι όπως είναι εκατό χρόνια μετά την αναχώρηση των βασιλισσών.
He set his teeth and said nothing, but went with the shouting monkeys to a terrace above the red sandstone reservoirs that were half full of rainwater. There was a ruined summerhouse of white marble in the center of the terrace, built for queens dead a hundred years ago. The domed roof had half fallen in and blocked up the underground passage from the palace by which the queens used to enter; but the walls were made of screens of marble tracery—beautiful, milk-white fretwork, set with agates and cornelians and jasper and lapis lazuli, and as the moon came up behind the hill it shone through the openwork, casting shadows on the ground like black-velvet embroidery.
Το βιβλίο της ζούγκλας · Rudyard Kipling
Η αγάπη του ναυτικού για τη θάλασσα έχει μέσα της φόβο
We men hat go down for a livin’ in ships to the sea— We love it a different way from you poets that ’bide on the land. We are fond of it, sure! But, you take it as comin’ from me, There’s a fear and a hate in our love that a landsman can’t understand. Oh, who could help likin’ the salty smell, and the blue Of the waves that are lazily breathin’ as if they dreamed in the sun? She’s a Sleepin’ Beauty, the sea—but you can’t tell what she’ll do; And the seamen never trust her—they know too well what she’s done!
Poetry · Henry van Dyke Jr.
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή