Παραμύθια Δανικά, εκ των του Ανδερσεν
Χανς Κρίστιαν Άντερσεν (1805–1875), 1835
An ugly duckling, a vain king, a one-legged soldier who falls in love with a dancer. Andersen's fairy tales stripped to their lonely, hopeful core. These tales move from lonely to hopeful, with a plain lyrical voice and a current of melancholy under the wonder.
Feels like wonder, melancholy and tenderness. About freedom, society and memory.
Who it’s for
You may like this if you enjoy fairy tales that keep their strange, sad edges and are happy to read slowly. The Greek is old-fashioned, with long sentences and older forms, so it can take some patience.
Why read it
These short tales show how much wonder and melancholy can sit in a few pages, and their plain telling keeps the strange moments sharp.
Pages from the book
For the first time in his life, someone says he is beautiful, and he does not know where to look.
Το δε ασχημόπαπον εντράπη και έκρυβε την κεφαλήν κάτω από την πτέρυγά του, και δεν ήξευρε τι να κάμη. Ήτο τόσον ευτυχισμένον, και δεν ήτο διόλου υπερήφανον. Εσυλλογίζετο πως έως τώρα το κατεφρόνησαν και το επείραζαν. Και τώρα ήκουε να λέγουν ότι ήτο τόσον ωραίον! Τώρα έως και τα δένδρα εκρεμούσαν τα κλαδιά των εις το νερόν διά να το βλέπουν. Ετίναξε τα πτερά τον, εσήκωσε τον λαιμόν του και εφώναξε χαρούμενον από τα βάθη της καρδίας του: Πού να ονειρειθώ τόσην ευτυχίαν όταν ήμουν ασχημόπαπον! At dawn, in the ashes of a stove, they find a lump of tin shaped like a heart.
Εκεί κάπως ήνοιξεν η θύρα και ο άνεμος επήρε την χορεύτριαν από τον πύργον της εμπρός, και την επέταξε μέσα εις την φωτιάν κοντά εις τον στρατιώτην. Το φόρεμά της ήναψε διά μιας, και εκάη όλη αμέσως. Τότε και ο στρατιώτης έλυωσε. Και την αυγήν η υπηρέτρια, όταν επήρε την στάκτην, τον ηύρε μέσα εκεί. Είχε γείνει ένας βώλος, αλλά ωμοίαζεν ωσάν καρδία το σχήμα του. Από δε την χορεύτριαν δεν εσώθη τίποτε, παρά μόνον το τριαντάφυλλόν της, το οποίον είχε μισοκαή και ήτο κατάμαυρον. Autumn sets in, and a flight of white swans crosses the sky, and the duckling feels a strange pang.
Επλησίαζεν εν τούτοις το φθινόπωρον. Τα φύλλα εις το δάσος εκιτρίνιζαν και εκοκκίνιζαν, ο δε ψυχρός άνεμος τα ήρπαζε και τα έκαμνε να χοροπηδούν. Τα σύννεφα εχαμήλωναν ωσάν να τα εβάρυναν τα χιόνια, και οι κόρακες εκρύωναν και εφώναζαν κρωκ, κρωκ! Το παπί έβλεπεν όλα αυτά και ήτο συλλογισμένον. Έν βράδυ, ενώ ο ήλιος εβασίλευεν εις όλην του την ωραιότητα, έν κοπάδι μεγάλων πτηνών κατέβηκεν από τον ουρανόν· ήσαν κάτασπρα με μεγάλους λαιμούς, τους οποίους εκινούσαν με πολλήν χάριν. Ήσαν κύκνοι. Εφώναζαν μίαν περίεργην φωνήν, ήπλωναν τα λαμπρά κάτασπρα πτερά των, και ητοιμάζοντο να φύγουν από τα ψυχρά κλίματα εις άλλους ωραίους τόπους, όπου τους επερίμενεν ο ήλιος πάλιν. Και επέταξαν υψηλά υψηλά! Το δε άσχημον παπί ησθάνετο κάτι παράδοξον αίσθημα ενώ τους έβλεπε να πετούν. Χανς Κρίστιαν Άντερσεν.Andersen wrote in a plain, colloquial Danish that shocked educated readers. He said the little mermaid's statue in Copenhagen was one he imagined but never saw made.
Books that feel like this
Where to get it
Some of these links earn us a small commission, at no cost to you. It keeps BookFeed free.
Questions readers ask
- Is Παραμύθια Δανικά, εκ των του Ανδερσεν for me?
- You may like this if you enjoy fairy tales that keep their strange, sad edges and are happy to read slowly. The Greek is old-fashioned, with long sentences and older forms, so it can take some patience.
- What is Παραμύθια Δανικά, εκ των του Ανδερσεν like?
- These tales move from lonely to hopeful, with a plain lyrical voice and a current of melancholy under the wonder. Feels like wonder, melancholy and tenderness. About freedom, society and memory.
- What should I read after Παραμύθια Δανικά, εκ των του Ανδερσεν?
- If you liked Παραμύθια Δανικά, εκ των του Ανδερσεν, try The Velveteen Rabbit (Margery Williams Bianco), The Darling and Other Stories (Anton Chekhov) and Short Fiction (Thomas Hardy).
A taste of the feed
What it costs to become real, told by someone who has already paid.
“It doesn’t happen all at once,” said the Skin Horse. “You become. It takes a long time. That’s why it doesn’t happen often to people who break easily, or have sharp edges, or who have to be carefully kept. Generally, by the time you are Real, most of your hair has been loved off, and your eyes drop out and you get loose in the joints and very shabby. But these things don’t matter at all, because once you are Real you can’t be ugly, except to people who don’t understand.”
The Velveteen Rabbit · Margery Williams Bianco
A lifetime of milking, written into a woman's forehead.
Her monotonous milking at the dairy was resumed, and followed for many long years, till her form became bent, and her once abundant dark hair white and worn away at the forehead—perhaps by long pressure against the cows. Here, sometimes, those who knew her experiences would stand and observe her, and wonder what sombre thoughts were beating inside that impassive, wrinkled brow, to the rhythm of the alternating milk-streams.
Short Fiction · Thomas Hardy
What silence feels like when it isn't loneliness.
This second night we run between seven and eight hours, with a current that was making over four mile an hour. We catched fish and talked, and we took a swim now and then to keep off sleepiness. It was kind of solemn, drifting down the big, still river, laying on our backs looking up at the stars, and we didn’t ever feel like talking loud, and it warn’t often that we laughed—only a little kind of a low chuckle. We had mighty good weather as a general thing, and nothing ever happened to us at all—that night, nor the next, nor the next.
The Adventures of Huckleberry Finn · Mark Twain
Read pages from books like this, one at a time
Keep reading in the feed