Paradise Lost
John Milton (1608–1674), 1667
Ατμόσφαιρα: δέος, αντίσταση και θλίψη. Μιλά για την ελευθερία και τη φιλοδοξία.
Σελίδες από το βιβλίο
What matter where, if I be still the same,And what I should be, all but less than heWhom thunder hath made greater? Here at leastWe shall be free; the Almighty hath not builtHere for his envy, will not drive us hence:Here we may reign secure, and in my choiceTo reign is worth ambition though in Hell:Better to reign in Hell, than serve in Heaven. Then feed on thoughts that voluntary moveHarmonious numbers; as the wakeful birdSings darkling, and in shadiest covert hidTunes her nocturnal note. Thus with the yearSeasons return; but not to me returnsDay, or the sweet approach of even or morn,Or sight of vernal bloom, or summer’s rose,Or flocks, or herds, or human face divine;But cloud instead and ever-during darkSurrounds me, from the cheerful ways of menCut off, and, for the book of knowledge fair,Presented with a universal blankOf Nature’s works, to me expunged and rased,And wisdom at one entrance quite shut out. For Man will hearken to his glozing lies,And easily transgress the sole command,Sole pledge of his obedience; so will fallHe and his faithless progeny. Whose fault?Whose but his own? Ingrate, he had of meAll he could have; I made him just and right,Sufficient to have stood, though free to fall.Such I created all the ethereal powersAnd Spirits, both them who stood and them who failed:Freely they stood who stood, and fell who fell. Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Μνημόσυνα (1857) και έτερα ποιήματα
Αριστοτέλης Βαλαωρίτης, 1857
Κοινά στοιχεία: θλίψη και ελευθερία.
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Πώς είναι το «Paradise Lost»;
- Ατμόσφαιρα: δέος, αντίσταση και θλίψη. Μιλά για την ελευθερία και τη φιλοδοξία.
- Τι να διαβάσω μετά το «Paradise Lost»;
- Αν σου άρεσε το «Paradise Lost», δοκίμασε «Ο Κόμης Μοντεχρίστος» (Alexandre Dumas), «Θεία Κωμωδία» (Dante Alighieri) και «Μνημόσυνα (1857) και έτερα ποιήματα» (Αριστοτέλης Βαλαωρίτης).
Μια γεύση από τη ροή
Το σώμα έχει σιωπήσει, μα ένα φως στέλνει ακόμη μήνυμα από μέσα.
Sight and hearing were the only senses remaining, and they, like two solitary sparks, remained to animate the miserable body which seemed fit for nothing but the grave; it was only, however, by means of one of these senses that he could reveal the thoughts and feelings that still occupied his mind, and the look by which he gave expression to his inner life was like the distant gleam of a candle which a traveller sees by night across some desert place, and knows that a living being dwells beyond the silence and obscurity.
Ο Κόμης Μοντεχρίστος · Alexandre Dumas
Ο λόγος ενός καπετάνιου στους κουρασμένους ναύτες του για τον σκοπό της ανθρώπινης ζωής.
Consider ye the seed from which ye sprang; Ye were not made to live like unto brutes, But for pursuit of virtue and of knowledge.’ So eager did I render my companions, With this brief exhortation, for the voyage, That then I hardly could have held them back. And having turned our stern unto the morning, We of the oars made wings for our mad flight, Evermore gaining on the larboard side.
Θεία Κωμωδία · Dante Alighieri
Ένας σκύλος περνά τη νύχτα προσπαθώντας να φτάσει το κομμένο κεφάλι του αφέντη του.
Ὁ σκύλος μόνος ἔμεινε. Ξαπλώνεται στὸ χῶμα καὶ βόγγει, βόγγει ὁ δύστυχος ἀπ’ τὴν πολλὴ τὴν πίκρα. Σὰν ἦλθαν τὰ μεσάνυχτα μὲ μιᾶς ὀρθὸς πετιέται καὶ μὲ τὸ στόμα μάχεται νὰ φθάσῃ τὸ κεφάλι. Κ’ αἱμάτωνε καὶ πλήγιαζε τὰ ἔρμα του τὰ νύχια, ποὺ ξεκολλοῦν καὶ πέφτουνε σγαρλίζοντας τὴν πέτρα. Εἶναι ψηλά, δὲν ἔφθανε. Τεντώνεται, κρεμιέται, γλυστρᾷ καὶ πέφτει, σκώνεται, ὁρμᾷ, πηδάει ἀκόμα ἀνδρειωμένο πήδημα κι’ ἀνέλπιστ’ ἀνεβαίνει. Ἀρπάζει μὲς στὰ δόντια του τὸ φοβερὸ κεφάλι κι’ ἀντάμα φεύγουνε τὰ δυό, παίρνουν βουνὰ καὶ λόγγους. Κ’ ἐκεῖθε ποὺ διαβαίνουνε, ξαφνίζονται τὰ δέντρα καὶ τὄνα τ’ ἄλλο ρώταγε, ὁ πεῦκος τὰ πλατάνια, τὸ κυπαρίσσι τὴν ἐτιὰ καὶ ἡ φτελιὰ τὴ δάφνη:
Μνημόσυνα (1857) και έτερα ποιήματα · Αριστοτέλης Βαλαωρίτης
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή