Βιβλία σαν το «Τρελαντώνης»

Ἀπ’ ἐναντίας ἤτο πολὺ προσηνὴς πρὸς ἠμὰς καὶ μας ἠγάπα ὄλους μετὰ περιπαθείας. Και -πράγμα περίεργον- ἡ πρὸς ἡμὰς τρυφερότης τοῦ κορασίου, ἀντὶ νὰ ἐλαττούται προϊούσης τῆς ἀσθενείας του, ἀπεναντίας ηὔξανεν. Ἐνθυμοῦμαι τοὺς μαύρους καὶ μεγάλους αὐτῆς ὀφθαλμοὺς, καὶ τὰ καμαρωτὰ καὶ σμιγμένα της ὀφρύδια, τὰ ὁποῖα ἐφαίνοντο τόσῳ μᾶλλον μελανότερα, ὅσῳ ὠχρότερον ἐγίνετο τὸ πρόσωπον της. Πρόσωπον ἐκ φύσεως ρεμβῶδες καὶ μελαγχολικόν, ἐπὶ τοῦ ὁποίου τότε μόνον ἐπεχύνετο γλυκειά τις ἰλαρότης, ὅταν μᾶς ἔβλεπεν ὅλους συνηγμένους πλησίον της. Συνήθως ἐφύλαττεν ὑπὸ τὸ προσκεφάλαιόν της τοὺς καρπούς, οὕς αἱ γειτόνισσαι τῇ ἔφερον ὡς ἀρρωστικόν, καὶ τοὺς ἐμοίραζεν εἰς ἡμᾶς, ἐπανελθόντας ἐκ τοῦ σχολείου. Ἀλλὰ τὸ ἔκαμνε πάντοτε κρυφὰ. Διότι ἡ μήτηρ μας ἐθύμωνε, καὶ δὲν ἔστεργε νὰ καταβροχθίζωμεν ἡμεῖς ὅ,τι ἐπεθύμει νὰ εἴχε γευθῇ κἂν ἡ ἀσθενής της κόρη.

Ἡ φωνὴ τοῦ βρέφους ἐπνίγη. Μίαν χεριὰν ἀκόμη ἐχρειάζετο νὰ κάμῃ ἡ Φραγκογιαννού. Μὲ τὴν ἄλλην χεῖρα, τοῦ ἔσφιξε δυνατὰ τὸν λαιμόν… Εἶτα ἐμάζωξε τὸ λεπτὸν πανίον διὰ νὰ τὸ ρίψῃ πάλιν ἐπάνω τῆς στεφάνης. Ἡ χείρ της προσέκοψεν εἰς τὴν σανίδα, κ᾽ ἔκαμε μικρὸν θόρυβον. Ἡ γραῖα, ἥτις δὲν ἐκοιμᾶτο βαρέως, ἐξύπνησεν. Ἀνετινάχθη, ἐσκίρτησεν. Εἶδε τὴν Φραγκογιαννοὺ ν᾽ ἀποσύρῃ τὴν χεῖρά της καὶ ν᾽ ἀποχωρῇ, ἀνεγειρομένη ἐπὶ τῶν γονάτων, ὀπίσω εἰς τὴν θέσιν της.

Ἔχει τηλέφωνο στὴν κρεβατοκάμαρά μου». Ἔτσι λοιπὸν ἀνεβήκαμε ἐπάνω. Σᾶς διαβεβαιώνω πὼς ἡ συμπεριφορὰ τῆς Λίλι δὲν εἶχε τίποτα τὸ πρόστυχο ἢ τὸ χυδαῖο. Ὅταν ξεντύθηκε, ἄρχισε νὰ μιλάει μὲ τρεμάμενη φωνή: «Σ‘ ἀγαπῶ! Σ‘ ἀγαπῶ!» Κι ἐγὼ εἶπα ἀπὸ μέσα μου καθὼς ἀγκαλιαστήκαμε: «Πῶς εἶναι δυνατὸν ν’ ἀγαπάει ἐμένα – ἐμένα, ἐμένα;» Ἀκούστηκε ἕνα κουβάρι ἀπὸ μπουμπουνητὰ κι ὕστερα ξέσπασε δυνατὴ βροχὴ μὲ ἀστραπὲς ποὺ μαστίγωνε τοὺς δρόμους, τὰ δέντρα, τὶς στέγες καὶ τὰ παντζούρια. Τὰ πάντα ἄστραφταν.

Ὁ Κύριος Σουσαμάκης, ὑπάλληλος τοῦ γραφείου ὅπερ διευθύνει ὁ κύριος Παρδαλός, ἐνυμφεύθη πρό τινων μηνῶν, τῇ ἀγαθῇ συμπράξει τοῦ προϊσταμένου του, πλουσίαν τινα νύμφην ἐκ Πατρῶν, ἔχουσαν μὲν ἕνα ὀφθαλμὸν ὀλιγώτερον αὐτοῦ, ἀλλ’ εἰς ἀποζημίωσιν τοῦ ἐλλείποντος ὀφθαλμοῦ δεκαπέντε ἔτη ἡλικίας περισσότερα, καὶ εἰς ἀποζημίωσιν τῶν περισσευόντων δεκαπέντε ἐτῶν τριάκοντα πέντε χιλιάδας δραχμῶν προῖκα.

Στη ζούγκλα το κυνήγι του ανθρώπου απαγορευόταν αυστηρά. Όχι μόνο γιατί ο άνθρωπος ήταν πολύ A YNAMO για να δεχτεί επίθεση, 12 αλλά και επειδή συχνά, ακόμη κι αν το θύμα ήταν ένας μόνο άνθρωπος, μετά πήγαιναν στη ζούγκλα ένα σωρό άλλοι για να εκδικηθούν. Ενώ οι δύο λύκοι στέκονταν στο σκοτάδι με τα και σκέφτονταν το απαγοαυτιά ρευμένο κυνήγι του Σιρ Χαν, η σιωπή διακόπηκε από έναν δεύτερο οργισμένο βρυχηθμό. Ο τίγρης πλησίαζε ολοένα και περισσότερο! Ο Μπαμπάς Λύκος, ακίνητος, άκουγε προσεκτικά: – Πρέπει να αστόχησε! Ίσως και να ’ναι πληγωμένος… Εκείνη ακριβώς τη στιγμή η Μαμά Λύκαινα μισοδιπλώθηκε στο σκοτάδι λέγοντας: – Όμως κάποιος είναι εδώ!

Μα ξάφνως τα μάτια της Σταλαχτής έστιψαν· εσφούγγισε πάλι το πρόσωπό της με τη μπόλια και μία στιγμή εστάθηκε ασάλευτη στον τόπο της, καρφώνοντας το περίλυπο μάτι της απάνου στους άντρες που αναχωρούσαν. Η καρδιά της την επρόσταξε να τους τρέξει κατόπι, γιατί αιστάνθηκε πως είταν τελειωτικώς χαμένη, αν εκείνος που την είχε απατήσει εκατάφερνε να περνάσει χωρίς την ίδιαν του σπιτιού του το κατώφλι και να κλειστεί μέσα, αιστάνθηκε πως διωγμένη και παρατησμένη δεν εμπορούσε πλια να μένει στο χωριό της, καταφρονεμένη από τον κόσμον όλον και ούτε αλλού, γιατί παντού η ντροπή και η απελπισιά θα την εσυντρόφευαν. Κι ανανοήθηκε και τον πατέρα της, την καινούρια του πίκρα, την αδυναμία του, καθώς κιόλας το Γιάννη το Λάκουρα, που θα βρισκότουν πάντα μπροστά της για να την ελέγχει.