Βιβλία σαν το «Το ταξίδι μου»

Δείξε εσύ πως πρώτα είσαι ο άρχονταςκι ο εξουσιαστήςτου θυμού σου, της βουλής σου, της ψυχής σουγίνε δουλευτής.Σβήσε κάθε σου ξεχώρισμα,ρίχ’ το δαχτυλίδι σου αρραβώναμεσα στο κανάλι του λαού·ένας γίνε από τους στύλους τούς αμέτρητουςτου μεγάλου έργου τού συντροφικού.Γρίκησε τι λέει το δέντροπου το κόψαν και το κάμανε καράβι:«Μες στο νέο κορμί μου ολάσβηστηη παντοτινή ψυχή μου ανάβει».

Ο θηλασμός είναι επίσης μια εξαντλητική υποδούλωση· διάφο­ ροι παράγοντες –ο κυριότερος των οποίων είναι χωρίς αμφιβολία η εμφά­ νιση μιας ορμόνης, της προγεστίνης–, προκαλούν στους αδένες των μαστών την έκκριση γάλακτος. Ο ερχομός του γάλακτος είναι επώδυνος, συνοδεύ­ εται πολλές φορές από πυρετό, και η μητέρα τρέφει το νεογέννητο σε βάρος της ίδιας της ζωτικότητάς της. Η σύγκρουση μεταξύ είδους και ατόμου, η οποία στον τοκετό παίρνει μερικές φορές δραματική μορφή, καθιστά το γυναικείο σώμα ανησυχητικά εύθραυστο. Λέγεται ότι οι γυναίκες «έχουν αρρώστιες στην κοιλιά». Και είναι αλήθεια πως έχουν μέσα τους ένα εχθρι­ κό στοιχείο: το είδος, που τις κατατρώει.

Εἴθισται νὰ εὐχαριστοῦμε τὴν οἰκογένειά μας καὶ τοὺς στενοὺς ϕίλους μας γιὰ τὴν ἀνεκτικότητα ἢ τὸν ἐνθουσιασμὸ ποὺ ἐπέδειξαν κατὰ τὴ διάρκεια μιᾶς μακρᾶς περιόδου ἔμμονης, συχνά, ἐργασίας. ᾽Αλλὰ αὐτὸ ἔχει καταντήσει κλισέ, διότι πῶς θὰ μποροῦσαν νὰ πράξουν διαϕορετικά; ῾ Η τιμητικὴ ἀϕιέρωση αὐτοῦ τοῦ βιβλίου, ἐξάλλου, ἀποκαλύπτει μέρος μόνο τῆς πραγματικῆς της σημασίας.

Their dog ambled about a bank of dwindling sand, trotting, sniffing on all sides. Looking for something lost in a past life. Suddenly he made off like a bounding hare, ears flung back, chasing the shadow of a lowskimming gull. The man’s shrieked whistle struck his limp ears. He turned, bounded back, came nearer, trotted on twinkling shanks. On a field tenney a buck, trippant, proper, unattired. At the lacefringe of the tide he halted with stiff forehoofs, seawardpointed ears. His snout lifted barked at the wavenoise, herds of seamorse. They serpented towards his feet, curling, unfurling many crests, every ninth, breaking, plashing, from far, from farther out, waves and waves.

Οἱ λογοτεχνικοὶ χαρακτῆρες πρὶν ἀπ ᾽ τὸν Σαίξπηρ παραμένουν σχετικὰ ἀμετάβλητοι. Γυναῖκες κι ἄντρες μεγαλώνουν, γερνοῦν καὶ πεθαίνουν, χωρὶς ὅμως ν ᾽ ἀλλάζουν, κυρίως διότι ἔχει διαϕοροποιηθεῖ ἡ σχέση τους πρὸς τὸ θεὸ ἢ τοὺς θεούς, κι ὄχι πρὸς τὸν ἑαυτό τους. Στὸν Σαίξπηρ οἱ χαρακτῆρες δὲν ἀποκαλύπτονται ἁπλῶς, παρὰ ξ ε τ υ λ ίγ ο ν τ α ι, στὴν κυριολεξία, ἐπειδὴ ἀνακαλύπτουν ἐκ νέου τὸν ἑαυτό τους. ᾽ Ενίοτε αὐτὸ συμβαίνει γιατὶ ϕαίνεται σὰ νά «κρυϕακοῦν» τοὺς ἑαυτούς τους νὰ μιλᾶνε - εἴτε μονολογῶντας, εἴτε συζητῶντας μ᾽ ἄλλους. Αὐτὸς εἶν ᾽ ὁ δρόμος γιὰ τὴν αὐθυπαρξία τους.

Τόσα χρόνια πανδρεμμένος, ἐγὼ ἔκαμνα ταὶς ἑτοιμασίαις κ’ ἐκείνη πήγαινε στὸ ταξείδι! Ἔτσι στὸ Ραιδεστό· ἔτσι στὴν Συληβριά· ἔτσι στὴν Μήδεια· ἔτσι παντοῦ. Ἕνα ταξείδι, ψυχή μου, αὐτὸ τὸ μελετοῦσα στὰ κρυφά, τo φύλαγα γιὰ λόγου μου. Καιροὺς καὶ χρόνους ἑμάζευα τὰ «μαδιὰ» καὶ τὰ ἔκρυβα ὅπου κι’ ὅπως εἰμποροῦσα. Σὰν ἑμάζωξα πενήντα χιλιάδες γρόσια, τὸ βάλλω μία μέρα στὸ «κέφι», καὶ φωνάζω τὴν γιαγιά σου — Ὅταν τὸ εἶχα στὸ κέφι δὲν τὴν ἐγιώρταζα πολὺ πολύ·— Τῆς λέγω λοιπόν, ψυχή μου, ἔτσι δὰ μ’ ἀπόφασι: -Χρουσῆ! Ἐβάλθηκα νὰ πάγω σὲ ταξείδι, κύτταξε μὴν εἶναι κανένα πράμμα ἑτοιμόγεννο, ἢ ἄρρωστο, ἢ χρειαζούμενο, καὶ κύτταξε μὴν ἔμβῃ κανένας «μουσαφίρης» στὸ σπίτι γιατί, διές, τοῦ σπάζω τὰ πόδια του! Καὶ ὁ παπποὺς ἔκαμεν ὡς ἐὰν ἐθαύμαζε τὸν ἑαυτόν του πῶς τὰ ἐκατάφερεν. Σὲ ἤθελα, εἶπεν εἶτα πρὸς ἐμέ, νὰ τὴν διης πῶς τὰ ἐχρειάσθηκε! Τσιμουδιὰ δὲν ἔβγαλε! Κ’ ἐγὼ αὐτὸ ἤθελα.