Το έργο μου
Όλγα Ράουν, 2021
A woman pieces together the years she cannot remember from her own scattered writings, while pregnancy brings the past uncomfortably close.
Feels like unease, curiosity and humor. About identity, memory and family.
A page from the book
What if your own record of yourself feels like evidence against you?
Απ’ όλα τα μέρη αυτού του βιβλίου, ωστόσο, εκείνα που με ταράζουν περισσότερο είναι όσα κάποιος (εγώ;) γράφει για μια γυναίκα που φέρει το δικό μου όνομα. Θαρρείς κι εκείνα τα χρόνια δρούσε μια άλλη οντότητα, που με παρατηρούσε εξονυχιστικά κι ανελέητα και κατέγραφε κάθε μου κίνηση. Κάποια που με θεωρούσε γένους θηλυκού, υστερική. Και καθώς τα διαβάζω, μερικές φορές νιώθω ένα χέρι να με γραπώνει απ’ τον σβέρκο και να μου πιέζει το κεφάλι προς τα κάτω. Λες και τη νύχτα βγαίνει κάποια άλλη απ’ την ντουλάπα μου για να γράψει αυτά τα κείμενα. Όλγα Ράουν.Olga Ravn is a Danish novelist and poet. This Greek edition presents a work that blurs memoir, fiction and the archive of a life.
Books that feel like this
Where to get it
Some of these links earn us a small commission, at no cost to you. It keeps BookFeed free.
Questions readers ask
- What is Το έργο μου like?
- Feels like unease, curiosity and humor. About identity, memory and family.
- What should I read after Το έργο μου?
- If you liked Το έργο μου, try Οι πλανόβιοι (Γουαδαλούπε Νέτελ), Μια οικογενειακή υπόθεση (Claire Lynch) and Ο μυστηριώδης επισκέπτης (Nita Prose).
A taste of the feed
The future you want can feel frightening when you fear you may never reach it.
Με ανατρίχιασε η διαπίστωσή του. Με κολάκευε το γεγονός ότι ο Φρανκ με θεωρούσε πιο έξυπνη απ’ τους υπόλοιπους συγγενείς μας, στους οποίους εγώ έβρισκα αμέτρητα ελαττώματα, αλλά το να είμαι διαφορετική με φόβιζε κιόλας. Παρότι μου άρεσε η λογοτεχνία, παρότι ένιωθα έλξη για τους παραβάτες και τους εκκεντρικούς ανθρώπους όπως εκείνος, εγώ ναι, ήθελα να παντρευτώ και να κάνω παιδιά. Με ανησυχούσε πολύ η πιθανότητα να μην το καταφέρω ποτέ και, κυρίως, να βρεθώ κάποια μέρα σ’ ένα νοσοκομείο χωρίς τη στήριξη κανενός. «Δηλαδή, με ήξερες ήδη;»
Οι πλανόβιοι · Γουαδαλούπε Νέτελ
The dignity of work is harder to dismiss when its worker speaks back.
Σκέφτεστε ότι η δουλειά μου είναι ταπεινή, ότι της αρμόζει περισσότερο η ντροπή παρά η υπερηφάνεια. Σε καμία περίπτωση δεν θα ήθελα να σας υποδείξω τι να σκέφτεστε, αλλά ΚΤΤΜΓ (κατά την ταπεινή μου γνώμη), είστε φουλ λάθος. Με συγχωρείτε. Ήμουν λίγο απότομη. Όσο ζούσε η γιαγιά, με συμβούλευε να προσέχω τον τόνο μου και με νουθετούσε όταν πιθανόν προσέβαλλα τους άλλους. Θα σας πω κάτι ενδιαφέρον: Παρόλο που η γιαγιά είναι νεκρή, εγώ συνεχίζω να ακούω τη φωνή της στο κεφάλι μου. Δεν είναι ενδιαφέρον πώς ένας άνθρωπος μπορεί να παραμένει το ίδιο παρών μετά θάνατον όσο και όταν ζούσε; Είναι κάτι που συλλογίζομαι συχνά τον τελευταίο καιρό. Να φέρεσαι στους άλλους όπως θέλεις να σου φέρονται.
Ο μυστηριώδης επισκέπτης · Nita Prose
What parents quietly pack away, and never mention afterward.
She suspects that, to be a good parent, she must pack away the mothering part of herself into a box and gently close the lid on it. She had not realised this is what would be required of her, had not seen it coming. And yet she will do so willingly. Would you lay down your life for your child? the world silently asks. Yes, she’s done this. But she hadn’t known there would be a second reckoning, where this would eventually mean laying down the arms of motherhood: caution, foreseeing, checking, reminding, nurturing, openly caring.
The Names · Florence Knapp
Read pages from books like this, one at a time
Keep reading in the feed