Ο τελευταίος χορός της Σαλώμης
Ρένα Ρώσση-Ζαΐρη, 2013
Μια γυναίκα χάνει ώρες που δεν μπορεί να εξηγήσει, κι η ζωή που θεωρούσε ασφαλή αρχίζει να της φαίνεται ξένη.
Ατμόσφαιρα: ανησυχία, λαχτάρα και τρυφερότητα. Μιλά για την ταυτότητα, την αγάπη και την οικογένεια.
Μια σελίδα από το βιβλίο
Τρεις ώρες που λείπουν κάνουν τον γνώριμο δρόμο να μοιάζει απειλητικός.
«Σας ευχαριστώ», µουρµούρισε ξαφνιασµένη ακόµα η Ναταλία. Άρχισε να νιώθει εκείνη την οικεία ζαλάδα. Αυτήν τη φορά όµως συνοδευόταν κι από ένα είδος πανικού. Σαν να την προειδοποιούσε για κάτι κακό. Έκλεισε τα µάτια της κι όταν τα ξανάνοιξε δεν κατάλαβε πού βρισκόταν. Κοίταξε τροµαγµένη γύρω της. Αναγνώρισε το σουπερµάρκετ της γειτονιάς της, το φαρµακείο, το περίπτερο. Βρισκόταν στη γνωστή της πλατεία. Μόλις έστριβε, θα αντίκριζε το σπίτι της. Έπρεπε να περπατήσει κανένα τρίλεπτο και µετά να χωθεί στην ασφάλεια του σπιτιού της, στην αγκαλιά του ∆ηµήτρη, που τώρα θα είχε σίγουρα ανησυχήσει πολύ. Γιατί όµως δεν την είχε πάρει στο κινητό; Μα τι της συνέβαινε; Κανένας άνθρωπος δε χάνει έτσι τρεις ώρες από τη ζωή του. Στη µία η ώρα είχε φύγει από το σπίτι της ∆ήµητρας. Και τώρα ήταν τέσσερις. Ρένα Ρώσση-Ζαΐρη.Η Ρένα Ρώσση-Ζαΐρη έχει γράψει πολλά δημοφιλή μυθιστορήματα για οικογενειακές σχέσεις και έρωτες.
Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Περισσότερα βιβλία — Ρένα Ρώσση-Ζαΐρη
Ντόμινο
Ρένα Ρώσση-Ζαΐρη, 2026
Μια οικογενειακή ιστορία για τον έρωτα, τους κρυμμένους δεσμούς και τις επιλογές που αφήνουν σημάδι, καθώς η αλήθεια δεν μένει για πάντα κρυφή.
Το μπλε ζαφείρι
Ρένα Ρώσση-Ζαΐρη, 2023
Στη Λήμνο, ένας δεσμός από τα παιδικά χρόνια και ένα μπλε ζαφείρι μπλέκουν δύο παλιούς φίλους με τον έρωτα, μυστικά και κίνδυνο.
Δύο νύχτες έρωτα
Ρένα Ρώσση-Ζαΐρη, 2024
Ένας έρωτας που δοκιμάζεται από τις επιλογές του πολέμου, τους δεσμούς της οικογένειας και μια φιλία που αντέχει στον χρόνο.
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Πώς είναι το «Ο τελευταίος χορός της Σαλώμης»;
- Ατμόσφαιρα: ανησυχία, λαχτάρα και τρυφερότητα. Μιλά για την ταυτότητα, την αγάπη και την οικογένεια.
- Τι να διαβάσω μετά το «Ο τελευταίος χορός της Σαλώμης»;
- Αν σου άρεσε το «Ο τελευταίος χορός της Σαλώμης», δοκίμασε «Θεριστές» (Ζαχαρίας Μαυροειδής), «Μια οικογενειακή υπόθεση» (Claire Lynch) και «Το δωμάτιο του Τζοβάνι» (James Baldwin).
Μια γεύση από τη ροή
Η αγωνία να ελπίζεις πως κάποιος θα σε αναγνωρίσει.
«Θα κλείσω τα μάτια» τραγουδούσε η Μοσχολιού απ’ τα ηχεία της παραλιακής ψαροταβέρνας. Είχανε παραγγείλει γαριδομακαρονάδα για το τελευταίο ΖΑΧΑΡΙΑΣ ΜΑΥΡΟΕΙΔΗΣ τους δείπνο στο νησί. Ο Λούτσιο στροβίλιζε επί ματαίω μια πιρουνιά στο πιάτο του. Το στομάχι κόμπος, ο λαιμός φιόγκος – δεν κατέβαινε μπουκιά. Ώσπου ξάφνου… «Αν είναι η αγάπη αμαρτία». Κάθεται σ’ ένα τραπέζι λοξά πίσω του. Τρώει παρέα με τη σύζυγο και τα δύο τους παιδιά. Πόση ώρα να ’ναι εκεί; Λες να τον έχει δει; Πίνει μισή γουλιά νερό. Η mamma απορροφημένη στον αποκεφαλισμό των γαρίδων της μικρής. Έρχονται τα αχνιστά μύδια, αναμπουμπούλα στο τραπέζι, ικανός αντιπερισπασμός. Σηκώνεται να πάει τουαλέτα. Διαγράφει μια ελικοειδή διαδρομή προκειμένου να περάσει από μπροστά του.
Θεριστές · Ζαχαρίας Μαυροειδής
Το πρώτο άγγιγμα μπορεί να χωρά μαζί θαυμασμό και φόβο.
Πήγα να κινηθώ και να κάνω καμιά πλακίτσα, αλλά κάτι μουρμούρισε ο Τζόι κι έσκυψα το κεφάλι για ν’ ακούσω. O Τζόι σήκωσε το κεφάλι του καθώς εγώ χαμήλωνα το δικό μου και φιληθήκαμε, ας πούμε, κατά λάθος. Και τότε, για πρώτη φορά στη ζωή μου, ένιωσα πραγματικά το σώμα κάποιου άλλου, τη μυρωδιά κάποιου άλλου. Κρατιόμασταν αγκαλιασμένοι. Ήταν σαν να κρατούσα στο χέρι μου ένα σπάνιο, εξουθενωμένο, σχεδόν καταδικασμένο πτηνό που έτυχε σαν από θαύμα να βρω. Ήμουνα κατατρομαγμένος, είμαι σίγουρος ότι ήταν κι εκείνος τρομαγμένος, και κλείσαμε τα μάτια. Για να το θυμάμαι τόσο καθαρά, τόσο επώδυνα απόψε, σημαίνει ότι δεν το είχα ποτέ ούτε για μια στιγμή πραγματικά ξεχάσει.
Το δωμάτιο του Τζοβάνι · James Baldwin
Μια ταμπέλα τη συνοδεύει· μαζί της, η ελπίδα για αγάπη.
Hταν δέκα ετών η Αλέκα όταν ανακάλυψε την καρτέλα της στην παιδόπολη Καβάλας. Επίθετο δίπλα στο όνομά της δεν υπήρχε. Υπήρχε όμως η λέξη «νόθο» να χαρακτηρίζει την ίδια, και η άγνωστη λέξη «ιερόδουλος» για τη μητέρα της. Εκείνη είχε αφήσει την Αλέκα, έξι χρόνων παιδί, στην παιδόπολη, χωρίς να δώσει ξανά σημεία ζωής, παρά πολλά χρόνια αργότερα. Η Αλέκα πέρασε όλη της τη ζωή παλεύοντας ν’ αποδείξει ότι από αγκάθι βγαίνει ρόδο. Όσο κι αν την πλήγωσαν, όσο κι αν την απέρριψαν, εκείνη είχε πάντα μια χρυσή καρδιά γεμάτη αγάπη για όλους. Ο πατέρας που δε γνώρισε ζούσε πάντα μέσα στην ψυχή της, μαζί με τη λαχτάρα της κάποτε να τον συναντήσει.
Η γυναίκα που ήξερε μόνο να αγαπάει · Μαρία Τζιρίτα
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή