Ο αρχοντοχωριάτης
Μολιέρος, 1670
Monsieur Jourdain wants nothing more than to be a gentleman. He hires tutors in music, dancing, philosophy and fencing — and every lesson proves the opposite. A comedy about the gap between wanting to rise and the small matter of knowing how. A brisk, sharp comedy of vanity and social climbing, with a hero whose confidence keeps outrunning his understanding.
Feels like wonder and curiosity. About ambition, identity and power.
Who it’s for
You may like it if you enjoy stage comedy that mocks pretension and lets foolishness unfold in brisk dialogue. As a 1670 play, some conventions and long comic speeches may feel dated, especially in a Greek translation that keeps a formal stage register.
Why read it
Molière's insider view of status-chasing gives the comedy bite: it shows how lessons, manners and taste can become props for vanity, and still does so with quick, stage-ready humor.
Pages from the book
Two teachers explain why the world is broken — and neither blames politics.
Όλες οι ανωμαλίες, όλοι οι πόλεμοι που βλέπομε στον κόσμο,προέρχονται από την άγνοια της μουσικής.Ο ΧΟΡΟΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣΌλες οι δυστυχίες των ανθρώπων, όλες οι αθλιότητες που αναφέρει ηιστορία, όλα τα σφάλματα των πολιτικών και όλα τα λάθη των μεγάλωνστρατηγών, όλα αυτά προέρχονται από άγνοια του χορού. A grown man discovers the vowel O and briefly believes he has mastered the universe.
ΖΟΥΡΝΤΑΙΝΟ, ο, ο. Έχετε δίκηο. Ω. Α! τι ωραίο πράγμα που είνε να ξαίρηκανείς κάτι τι. Αχ! να μην έχω σπουδάσει από δω και τόσα χρόνια. Θατα ήξαιρα όλα αυτά.Ο ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΤΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣΑύριο θα μάθωμε τα άλλα γράμματα του αλφαβήτου, δηλαδή τα σύμφωνα.ΖΟΥΡΝΤΑΙΝΚαι αυτά είνε έτσι περίεργα όπως τούτα;Ο ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΤΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣΑναμφιβόλως. Το σύμφωνον δ, παραδείγματος χάριν, προφέρεται ανεγγίσωμεν με το άκρον της γλώσσης τους άνω οδόντας: δα. A man is asked to lie about his birth, and refuses — plainly, without drama.
Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θα εδυσκολεύοντο πολύ ν’ απαντήσουν σ’αυτή την ερώτησι· θ’ απαντούσαν ναι ορθά κοφτά. Είναι ένας τίτλος,που τον οικειοποιείται κανείς πολύ εύκολα, και σήμερα, κατάσυνήθειαν, επιτρέπεται αυτή η κλοπή. Εγώ όμως, σας ομολογώ, έχωπολύ διαφορετικές ιδέες ως προς το ζήτημα αυτό. Βρίσκω ότι καμμιάοικειοποίησις δεν επιτρέπεται σ’ έναν έντιμον άνθρωπο και ότι είνεανανδρεία να μεταμφιέζουμε την ύπαρξι που μας έδωκε ο Θεός, ναστολιζώμαστε στα μάτια του κόσμου μ’ έναν τίτλο κλεμμένο και ναθέλωμε να φαινώμαστε ό,τι δεν είμαστε. Οι πρόγονοί μου, δεν είνεζήτημα, κατείχαν αξιοπρεπείς θέσεις· είχα την τιμή να υπηρετήσω έξηχρόνια στο στρατό, και έχω μια κάποια περιουσία, τόση δηλαδή, όσημου επιτρέπει να κρατήσω μια κοινωνική θέσι αρκετά ευπρόσωπη· μα μ’όλα αυτά, δεν εφαντάσθηκα ποτέ μου να επιδιώξω τίτλους, τους οποίουςπολλοί άλλοι στη θέσι μου θα επεδίωκαν· και σας λέγω ειλικρινώς ότιδεν είμαι καθόλου αριστοκράτης. Μολιέρος.Molière was born Jean-Baptiste Poquelin, the son of an upholsterer. Louis XIV was his patron for years, standing godfather to his children. The son of a tradesman knew intimately the world he caricatured.
Books that feel like this
Where to get it
Some of these links earn us a small commission, at no cost to you. It keeps BookFeed free.
Questions readers ask
- Is Ο αρχοντοχωριάτης for me?
- You may like it if you enjoy stage comedy that mocks pretension and lets foolishness unfold in brisk dialogue. As a 1670 play, some conventions and long comic speeches may feel dated, especially in a Greek translation that keeps a formal stage register.
- What is Ο αρχοντοχωριάτης like?
- A brisk, sharp comedy of vanity and social climbing, with a hero whose confidence keeps outrunning his understanding. Feels like wonder and curiosity. About ambition, identity and power.
- What should I read after Ο αρχοντοχωριάτης?
- If you liked Ο αρχοντοχωριάτης, try Ἡ Τρίχα (Διονύσιος Σολωμός), Μάκβεθ (Ουίλλιαμ Σαίξπηρ) and Οἱ χαλασοχώρηδες (Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης).
A taste of the feed
You wake up sure it was only a dream. Then you open your hands.
Ι Στὴ ζέστη ὁ φλάρης τοῦ χοροῦ μία ματιὰ μοῦ ρίχνει κι’ ἔπειτα εἰς τὸ πάτωμα κάτι τάχα μοῦ δείχνει κι’ ἐγὼ ποὺ λέω πὼς μὲ καλεῖ στὸ ζύγιασμα μὲ βάλῃ μέσα ἡ ψυχή μου ἐθύμωσε, σέρνω φωνὴ μεγάλη καὶ βρίσκομ’ ἔξυπνος γυμνός, ἔξω ἀπὸ τὸ κλινάρι καὶ μὲ τὰ χέρια ποὺ ἔτρεμαν στὸ λάρυγγα τοῦ φλάρη. Ἀκίνητος, ἀμίλητος, στὸν τόπο του στημένος δὲν εἶν’ τὰ ζύγη πλέον ἐκεῖ, δὲν εἶν’ ὁ ζυγιασμένος. Ἔμεινα, ἐστέναξα βαριά, τὸ πᾶν ἐσιωποῦσε· μέσ’ στὴν αὐλή μου ὁ κόκορας βραχνόφωνα λαλοῦσε. χτυπῶ τὸ μέτωπο, ἐδῶ μοῦ ’πρεπε μὲ τσ’ ἀμάδες ξανοίγω κάτου τὰ μαλλιά! τὲς τρίχες τὲς γραφάδες.
Ἡ Τρίχα · Διονύσιος Σολωμός
The sentence you have heard a hundred times, in a translation that makes it hurt again.
ΣΕΥΤΩΝ Η βασίλισσα, αυθέντα σεβαστέ μου, απέθανε. ΜΑΚΒΕΘ Αργότερα ’μπορούσε ν’ αποθάνη (38). Ας ήτο κι’ άλλοτε καιρός αυτό να το ακούσω. Αύριον, και αύριον, και αύριον — και φεύγει ακολουθεί σιγά σιγά ημέρα την ημέραν, ως την εσχάτην συλλαβήν ’ς του Χρόνου το βιβλίον! Και κάθε χθες οπού περνά, ήτο φανός να φέξη μωρούς θνητούς να σκονισθούν ’ς τον δρόμον του θανάτου!
Μάκβεθ · Ουίλλιαμ Σαίξπηρ
Grief for the dead is brief; grief for the living lasts years.
Ἡ λύπη, ἢν αἰσθανόμεθα διὰ τὴν στέρησιν φιλτάτου ὄντος, ὁμοιάζει τὴν ἐκρίζωσιν ὀδόντος· σφοδρὸς ὁ πόνος, ἀλλὰ στιγμιαῖος. Μόνοι οἱ ζῶντες προξενούσιν ἡμῖν διαρκεῖς λύπας. Τὶς πότε ἔχυσε ἐπὶ τοῦ τάφου ἐρωμένης τὸ ἥμισυ, τὸ ἑκατοστόν, τὸ χιλιοστὸν τῶν δακρύων, ἀφ’ ὅσα διὰ τὴν κακίαν τῆς ἔχυνε καθ’ ἡμέραν; Ἀφοῦ λοιπὸν ἀπέκλαυσεν ἡ Ἰωάννα, ἔκυψεν ἐπὶ τοῦ ὕδατος, ἵνα δροσίσῃ τοὺς καίοντας ὀφθαλμούς. Πρώτην τότε φορὰν ἐνέβλεψε μετὰ προσοχῆς εἰς τὴν ἐν τῷ ὕδατι εἰκόνα αὐτῆς, τοῦ μόνου εἰς τὸν κόσμον πλάσματος, ὅπερ τῇ ἀπέμεινεν ν’ ἀγάπᾳ.
Η Πάπισσα Ιωάννα · Εμμανουήλ Ροΐδης
Read pages from books like this, one at a time
Keep reading in the feed