Η Παντρειά της Σταλαχτής
Κωνσταντίνος Θεοτόκης (1872–1923), 1912
On the threshing floor and in the vineyards of old Corfu, a young woman's honour is staked against a rich man's promise, and the village watches. A slow, tender village drama of honour and courtship, told in a lyrical Corfiot voice that keeps the neighbours close and the stakes personal.
Feels like tenderness and serenity. About society, love and family.
Who it’s for
You may like it if you enjoy quiet social fiction about family, reputation and love, with dialogue and customs rooted in a particular place. The Corfiot dialect and older Greek prose can make the stories demanding, and the village's harsh judgments give them a bleak edge.
Why read it
It offers a close look at how a community's talk and a rich man's promise press on one young woman, in prose that prizes feeling over plot.
Pages from the book
The instant a woman realises that fleeing will not help.
Μα ξάφνως τα μάτια της Σταλαχτής έστιψαν· εσφούγγισε πάλι το πρόσωπό της με τη μπόλια και μία στιγμή εστάθηκε ασάλευτη στον τόπο της, καρφώνοντας το περίλυπο μάτι της απάνου στους άντρες που αναχωρούσαν. Η καρδιά της την επρόσταξε να τους τρέξει κατόπι, γιατί αιστάνθηκε πως είταν τελειωτικώς χαμένη, αν εκείνος που την είχε απατήσει εκατάφερνε να περνάσει χωρίς την ίδιαν του σπιτιού του το κατώφλι και να κλειστεί μέσα, αιστάνθηκε πως διωγμένη και παρατησμένη δεν εμπορούσε πλια να μένει στο χωριό της, καταφρονεμένη από τον κόσμον όλον και ούτε αλλού, γιατί παντού η ντροπή και η απελπισιά θα την εσυντρόφευαν. Κι ανανοήθηκε και τον πατέρα της, την καινούρια του πίκρα, την αδυναμία του, καθώς κιόλας το Γιάννη το Λάκουρα, που θα βρισκότουν πάντα μπροστά της για να την ελέγχει. What a poor father sees when he steps into a rich man's house.
Σε μία μεγάλη κάμαρα του σπιτιού του ο Γιώργης Αρτέμης επερπατούσε απάνου κάτου ανήσυχος, όταν εμπήκε ο Στάθης μέσα. «Τι τρέχει;» ερώτησε αμέσως ο νέος σταματώντας και δίχως να καλημερίσει. «Θέλει να σε ιδεί της κοπελός ο πατέρας» του αποκρίθηκε ταραγμένος «είναι κάτου στην κούρτη σου, τάξε του ό,τι μπορέσεις, γιατί ο άλλος αναστατώνει το χωριό». «Ας έρθει» είπε σκεφτικός ο Αρτέμης· κ’ ενώ ο Στάθης έβγαινε στο παράθυρο για να φωνάξει το γέροντα, επρόστεσε μιλώντας μοναχός του: «Καημένη Σταλαχτή, τι να κάμω για να μου σ’ αφήσουν;» «Ανεβαίνει» είπε ο Στάθης, καθίζοντας σ’ ένα σκαμνί. Και σε μια στιγμή ο γέροντας είταν επάνου, κι ο Αρτέμης τον εχαιρέτησε δείχνοντας αδιαφορία· μα δεν έλαβε απάντηση. A woman running after a horse, with the whole village behind her.
Κι από τη φωνή της εκαταλάβαιναν οι άντρες πως κάθε στιγμή εκέρδιζε δρόμο κατόπι τους και θα τους έφτανε βέβαια αν ο κακοστρωμένος ανήφορος είχε ακόμα μάκρος αρκετό και για τούτο εκεντούσαν τ’ άλογο χωρίς πάψη. Εκείνη όλο έκανε δύναμη να γληγορέψει το τρέξιμό της· η απελπισιά, ο τάραχος της ψυχής της τής έδιναν ασυνήθιστη μπόρεση, και εγκαρδιωνότουν πως κάθε στιγμή εγενότουν μικρότερη κ’ η απόσταση, μα αιστανότουν κιόλας πως η πνοή άρχιζε να της λείπει, και παρατηρούσε πως είταν σιμά το τέλος του ανήφορου. Έπειτα τ’ άλογο θα πηλαλούσε στον ίσιο δρόμο, και πώς θα δυνότουν να το προφτάκει; Κ’ έτρεχε, κ’ έτρεχε. Κωνσταντίνος Θεοτόκης.Theotokis wrote in the Corfiot dialect at a time when Greek prose was torn between purist and demotic; he also translated Dante and Shakespeare into his native tongue.
Books that feel like this
More by Κωνσταντίνος Θεοτόκης
Η ζωή και ο θάνατος του Καραβέλα
Κωνσταντίνος Θεοτόκης, 1922
The last night of a Corfiot peasant's wife, told with a tobacco pouch and a dying lamp: a strange, tender book about wanting to live.
Η ζωή του χωριού
Κωνσταντίνος Θεοτόκης, 1914
A Corfiot village where a dance, a handkerchief and a rumour can decide a woman's whole life. Theotokis writes rural Greece without a trace of gloss.
Κάιν
Κωνσταντίνος Θεοτόκης, 1913
A shepherd kills his brother over a flock and then has to live in the same house, the same village, the same skin afterward.
Where to get it
Some of these links earn us a small commission, at no cost to you. It keeps BookFeed free.
Questions readers ask
- Is Η Παντρειά της Σταλαχτής for me?
- You may like it if you enjoy quiet social fiction about family, reputation and love, with dialogue and customs rooted in a particular place. The Corfiot dialect and older Greek prose can make the stories demanding, and the village's harsh judgments give them a bleak edge.
- What is Η Παντρειά της Σταλαχτής like?
- A slow, tender village drama of honour and courtship, told in a lyrical Corfiot voice that keeps the neighbours close and the stakes personal. Feels like tenderness and serenity. About society, love and family.
- What should I read after Η Παντρειά της Σταλαχτής?
- If you liked Η Παντρειά της Σταλαχτής, try Μαζώχτρα (Αργύρης Εφταλιώτης), Ἡ Βλαχοπούλα (Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης) and Ἡ Περιστερὰ (Κρίστοφ φον Σμιτ).
A taste of the feed
A child holds a frightened bird and decides, out loud, what kind of person she is.
— Νὰ τὸ ψήσῃς! ἐφώναξεν ἡ Ἑλένη μετ’ ἐκπλήξεως ἅμα καὶ λύπης λαμβάνουσα τὴν περιστερὰν ὡς διὰ νὰ τὴν λυτρώσῃ ἀπὸ τὸν θάνατον, ἆ, ὄχι φιλτάτη μου μῆτερ, ἀστειεύεσαι. Τὸ πτωχὸν τοῦτο ζῶον κατέφυγεν εἰς ἐμὲ, πῶς ἠμπορῶ νὰ τὸ σκοτώσω; Παρατήρησε πῶς εἶναι ὡραῖον! εἶναι κάτασπρον ὡς τὸ χιόνι καὶ τὰ ποδάριά του εἶναι κόκκινα ὡς τὸ κοράλι. Ἆ! πῶς κτυπᾷ ἡ καρδιά του! Καϋμένο περιστεράκι! μὲ κυττάζει ἱκετευτικῶς καὶ τὸ ἀθωότατον βλέμμα του φαίνεται ὅτι θέλει νὰ μοῦ εἴπῃ: «Μὴ μοῦ κάμῃς κακόν.» Ὄχι, καλό μου πουλάκι, δὲν θὰ σοῦ κάμω κακὸν, δὲν κατέφυγες ματαίως εἰς ἐμέ· θέλω νὰ ἦσαι εὐχαριστημένο μαζύ μου.
Ἡ Περιστερὰ · Κρίστοφ φον Σμιτ
A man seeing the sun for the first time, and calling it his death.
Ήλιε, χρυσέ μου θάνατε ! τόσο ώμορφο ποτέ μου δεν σ’ εφαντάστηκα, ποτέ! Λάφυρο του πολέμου του χάους με τη θεία βουλή, δείχνεις τη νίκη εκείνης και στη λαχτάρα της ζωής ζωή απ’ το φως σου δίνεις και μέσ’ από τη λάμψι σου σκορπάς το χρώμα. Τώδα το χρώμα που ελαχτάριζα. Του κήπου όλα τα ρόδα, ωραία τα ρόδα κι’ ώμορφα κι’ οι κρίνοι ωραίοι, ωραίοι κ’ η χλόη ωραία και το νερό που μέσ’ τ’ αυλάκι ρέει, ωραία κ’ η γη κι’ ο ουρανός και τα βουνά κ’ οι κάμποι, μα απ’ όλα πειο ώμορφος εσύ ! Το πρόσωπό σου λάμπει τόσο, που μάτια δεν βαστούν να το κυττάζουν!...
Ο Βασιλιάς Ανήλιαγος · Ιωάννης Πολέμης
A giant rattle is set at the front of the toy table to announce the holiday.
Οὕτω λοιπὸν ὁ Σπῦρος τοῦ γέρω−Λαχανᾶ, μὲ τὴν πονηρίαν του καὶ μὲ τὴν φυσικὴν ἀγαθότητα τῆς Ἀρφανούλας τὰ κατάφερε πάλιν· καὶ τὸν εἴδομεν τὴν παραμονὴν τῆς πρωτοχρονιᾶς πρωῒ − πρωΐ, παρὰ τὸ Ἅγιον Βῆμα τῆς Καπνικαρέας, ἐμπρὸς εἰς μίαν τράπεζαν γεμάτην ποικιλώτατα εὐθηνὰ ἀθυρμάτια, στρέφοντα, τῇ συμβουλῇ τοῦ θείου του, μίαν τεραστίαν ροκάναν, κρώζουσαν ἐκεῖ θρηνητικῶς, πρώτην − πρώτην αὐτήν, ὡς τὸ ἐγερτήριον τῆς μεγάλης ἐμπορικῆς ὁδοῦ, τὴν τρελλὴν ἐκείνην ἡμέραν.
Αρφανούλα · Αλέξανδρος Μωραϊτίδης
Read pages from books like this, one at a time
Keep reading in the feed