1.Η Γυναίκα της Ζάκυθος
Διονύσιος Σολωμός, 1859
Μια αλλόκοτη, αιχμηρή πεζή σάτιρα που μετατρέπει την κοινωνία της Ζακύνθου σε σκηνή υποκρισίας, πολέμου και ηθικής κρίσης.
Κ’ εγώ άκουγα μέσα μου μεγάλη ταραχή και με συνεπήρε το πνεύμα στο Μισολόγγι. Και δεν έβλεπα μήτε το κάστρο, μήτε το στρατόπεδο, μήτε τη λίμνη, μήτε τη θάλασσα, μήτε τη γη που επάτουνα, μήτε τον ουρανό· πολιορκούμενους και πολιορκισμένους και όλα τα έργα τους και όλα τα πάντα τα εκατασκέπαζε μαυρίλα και πίσσα. 