Όταν και οι λακκούβες ήταν χαρά
Λία Μεγάλου-Σεφεριάδη, 2009
Μια οικογένεια στη Θεσσαλονίκη κρατά κοντά της τις μαρμελάδες, τα φλουριά και τα παιδιά της, ενώ ένα χωριό στα βουνά ζητά άλλου είδους πίστη. Οι γεμάτες προμήθειες, οι οικογενειακές συνήθειες και οι βλάχικες λέξεις δίνουν στην αφήγηση ζεστή, νοσταλγική φωνή και ήρεμο ρυθμό.
Σε ποιον ταιριάζει
Μπορεί να σου αρέσει αν σε τραβούν οι οικογενειακές ιστορίες που ζωντανεύουν τη Θεσσαλονίκη μέσα από φαγητά, προφορικές μνήμες και τοπικές λέξεις. Οι συνταγές και οι βλάχικες λέξεις εξηγούνται σε υποσημειώσεις, οπότε θα συναντήσεις αρκετές τέτοιες μικρές παρεκβάσεις.
Γιατί να το διαβάσεις
Οι λεπτομέρειες της καθημερινότητας φωτίζουν έναν οικογενειακό κόσμο και τις διαφορετικές πίστεις που τον περιβάλλουν, με υλικό που αντλεί από τη βλάχικη οικογενειακή ιστορία της συγγραφέα.
Μια σελίδα από το βιβλίο
Ένα κελάρι γεμάτο σαν να έρχεται πολιορκία κι ένα πηγάδι για τα καρπούζια.
Στο κελάρι υπήρχαν πάντα βάζα με μαρμελάδες, μαζί με αλεύρι, ζάχαρη, βούτυρα, όσπρια, κρέατα καπνιστά, τραχανά, πατάτες και τουρσιά, κιβώτια με γάλα εβαπορέ και μπισκότα Palmer’s, θαρρείς και επρόκειτο να πολιορκηθεί η Θεσσαλονίκη. Στο κέντρο του κελαριού υπήρχε πηγάδι με ολόδροσο νερό. Εκεί το καλοκαίρι ποντίζανε τα καρπούζια, για να δροσίσουν. Στο τοίχωμά του φυλάγανε σε κρύπτη ένα σακούλι με χρυσά φλουριά για ώρα ανάγκης. Και βέβαια δεν μπορούσαν να λείπουν τα βαρέλια με το κρασί. Το ένα λευκό – για τις γυναίκες –, το άλλο ερυθρό – για τους άνδρες. Ο κύρης του σπιτιού συνήθιζε μετά το φαγητό να τρώει το φρούτο του – μήλο ή αχλάδι – βουτώντας το στο κρασί. Τα δε μήλα, πριν τοποθετηθούν στη φρουτιέρα, στιλβώνονταν, για να χαίρεται το μάτι. Λία Μεγάλου-Σεφεριάδη.Η Μεγάλου-Σεφεριάδη άντλησε υλικό από τη δική της βλάχικη οικογένεια στη Φλώρινα και από προφορικές μαρτυρίες εμπόρων καπνού και βαμβακιού της Θεσσαλονίκης. Οι συνταγές και οι βλάχικες λέξεις του βιβλίου εξηγούνται σε υποσημειώσεις. Πρώτη έκδοση το 2009.
Βιβλία με παρόμοια αίσθηση
Η Ιλιάδα όπως την αφηγούνται οι θεές
Μαριλου Ολιβα, 2023
Ο Τρωικός πόλεμος μέσα από τη φωνή των θεών: εξουσία, θυσία και το τίμημα του να είσαι θνητός.
Τα λέμε τον Αύγουστο
Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, 2024
Μια γυναίκα με μια σταθερή οικογενειακή ζωή επιστρέφει κάθε Αύγουστο σε ένα νησί, όπου η επιθυμία ανατρέπει όσα νόμιζε πως ήξερε για τον εαυτό της.
Δύο μαύρα πουκάμισα
Μένιος Σακελλαρόπουλος, 2011
Μια κρητική ιστορία για την αδελφική αγάπη, το πάθος και τους δεσμούς που σφίγγουν όταν κάποιος προσπαθεί να ξεφύγει.
Τρελαντώνης
Πηνελόπη Δέλτα, 1932
Ένα καλοκαίρι με αδέλφια, μικρές επαναστάσεις και περιπέτειες που ξεφυτρώνουν μέσα από την καθημερινότητα.
Η κούπα του Πτολεμαίου. Περιπέτεια στο Πόρτο Ράφτη
Κώστας Στοφόρος, 2014
Μια ντροπαλή εννιάχρονη βιβλιοφάγος μπλέκεται σε ένα καλοκαιρινό μυστήριο στα παράλια της Αττικής, όπου μια παλιά κούπα και μια οικογένεια αγνώστων μετατρέπουν τις διακοπές στην παραλία σε περιπέτεια.
Ο πρίγκιψ του δευτέρου ορόφου. Στον καιρό του Όθωνα
Άρης Σφακιανάκης, 2017
Ένας Έλληνας της εποχής του Όθωνα διηγείται πώς ο γιος ενός καπνέμπορου από το Ιάσιο κατάφερε, με όπλο το θράσος, να φτάσει στις αίθουσες ενός νεοσύστατου βασιλείου.
Πού θα το βρεις
Από κάποιους από αυτούς τους συνδέσμους παίρνουμε μια μικρή προμήθεια, χωρίς επιπλέον κόστος για σένα. Έτσι το BookFeed μένει δωρεάν.
Ερωτήσεις αναγνωστών
- Μου ταιριάζει το «Όταν και οι λακκούβες ήταν χαρά»;
- Μπορεί να σου αρέσει αν σε τραβούν οι οικογενειακές ιστορίες που ζωντανεύουν τη Θεσσαλονίκη μέσα από φαγητά, προφορικές μνήμες και τοπικές λέξεις. Οι συνταγές και οι βλάχικες λέξεις εξηγούνται σε υποσημειώσεις, οπότε θα συναντήσεις αρκετές τέτοιες μικρές παρεκβάσεις.
- Πώς είναι το «Όταν και οι λακκούβες ήταν χαρά»;
- Οι γεμάτες προμήθειες, οι οικογενειακές συνήθειες και οι βλάχικες λέξεις δίνουν στην αφήγηση ζεστή, νοσταλγική φωνή και ήρεμο ρυθμό.
- Τι να διαβάσω μετά το «Όταν και οι λακκούβες ήταν χαρά»;
- Αν σου άρεσε το «Όταν και οι λακκούβες ήταν χαρά», δοκίμασε «Η Ιλιάδα όπως την αφηγούνται οι θεές» (Μαριλου Ολιβα), «Τα λέμε τον Αύγουστο» (Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες) και «Δύο μαύρα πουκάμισα» (Μένιος Σακελλαρόπουλος).
Μια γεύση από τη ροή
Ένας θεός κατεβαίνει για να τιμωρήσει, και το σκοτάδι που φέρνει μοιάζει με επιχείρημα.
Ο θείος τοξότης έχει δει τη σκηνή από τον Όλυμπο. Είναι εξοργισμένος, πρέπει να ξεπλύνει αυτή την ντροπή. Περνά στον ώμο το τόξο και την ασημένια φαρέτρα του, σε κάθε κίνησή του κροταλίζουν τα βέλη, ενώ κατεβαίνει σκεπτόμενος την τιμωρία του, σκοτεινός σαν αδίκημα, ίδιος με τη νύχτα.
Η Ιλιάδα όπως την αφηγούνται οι θεές · Μαριλου Ολιβα
Τι μπορεί να αποκαλύψει μια νύχτα μακριά από μια ζωή που μοιάζει ολοκληρωμένη;
Κ αθισμένη μόνη δίπλα στα καταγάλανα νερά της λιμνοθάλασσας, η Άνα Μαγκνταλένα Μπαχ περιεργάζεται τους άντρες στο μπαρ του ξενοδοχείου. Έχει δύο παιδιά και έναν ευτυχισμένο γάμο εδώ και είκοσι επτά χρόνια από τον οποίο δεν έχει κανένα λόγο να θέλει να ξεφύγει. Κι όμως, κάθε Αύγουστο, ταξιδεύει με το φέρι μέχρι το νησί όπου είναι θαμμένη η μητέρα της, και για μια νύχτα βρίσκει έναν νέο εραστή. Μέσα σε αποπνικτικές βραδιές της Καραϊβικής, γεμάτες σάλσα και μπολέρο, η Άνα ταξιδεύει κάθε χρόνο πιο βαθιά στην ενδοχώρα του πόθου της και των φόβων της καρδιάς της.
Τα λέμε τον Αύγουστο · Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες
Τα παιδιά ξέρουν ποιες λεπτομέρειες κάνουν μια ιστορία να αξίζει.
Μεμιάς κόπηκαν γέλια και φασαρίες. Τα τέσσερα αδέλφια ξαναγύρισαν στην πραγματικότητα, φρόνιμα και σωπασμένα, ο Αντώνης με το γδαρμένο χέρι στην τσέπη, η Πουλουδιά καμπουριασμένη, σηκώνοντας όσο μπορούσε τους ώμους, μη φανεί η τσουγκρανιά της γάτας. Στο τραπέζι διηγήθηκε ο θείος την εκδρομή τους στην Κηφισιά, μαζί και το τσίμπημα της μέλισσας. Μα οι μεγάλοι δεν ξέρουν ποτέ να διηγηθούν καλά, γιατί λένε πάντα μόνο τα βαρετά, την ώρα, τον ανήφορο, την κούραση, τη σκόνη, την ωραία θέα, το κρύο νερό, πόσα χρόνια είναι χτισμένο το μοναστήρι, πόσοι καλόγεροι είναι μέσα, και ξεχνούν όλα τα λαχταριστά, σαν την τούμπα του καλόγερου, το πανταλόνι κάτω από το ράσο, τους σπάγκους στα παπούτσια.
Τρελαντώνης · Πηνελόπη Δέλτα
Διάβασε σελίδες από βιβλία σαν αυτό, μία τη φορά
Συνέχισε στη ροή